@muq22422:

عبدالعزيز السعودي
عبدالعزيز السعودي
Open In TikTok:
Region: SA
Friday 09 October 2026 06:29:38 GMT
56
2
0
1

Music

Download

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @muq22422, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

~|| សំណព្វចិត្តលោកពូ ||~   ភាគទី 25  នាងលើកកែវក្រូចដាក់លើតុជិតដៃរបស់គាត់។អ្នកស្រីម៉ាគីលើកកែវក្រូចមកក្រេបបន្តិចមុននឹងដាក់ចុះហើយនិយាយទៅកាន់នាង។ ''ឮថាឯងមិនស្រួលខ្លួនទើបមិញមកមើល>ស្រមៃដល់សំឡេងមួយនេះធ្វើឱ្យគេនឹកដល់កាលដែរជីមីននៅពីក្មេងមែនទែន។យ៉ុនហ្គីបន្តដើរមើលរបស់របរក្នុងបន្ទប់នៅមួយស្របក់។ដើរមើលសុខៗគេក៏ស្រាប់នឹកដល់រឿងមួយនោះគឺ... <<តាមពិតទៅជីមីនមិនបានជាប់សាច់ឈាមក្នុងគ្រួសារនេះទេ គេជាកូនដែលស៊ូត្រារើសមកចិញ្ចឹមតាំងពីក្មេង>>គឺជាសម្ដីម៉ាក់របស់គេ។ ឆ្នាំនោះពេលដែលគេដឹងរឿងជីមីនដែលជាកូនចិញ្ចឹមរបស់ស៊ូត្រាដំបូងគេមិនបានជឿសម្ដីរបស់ម្ដាយនោះទេ។ថ្ងៃមួយយ៉ុនហ្គីក៏សម្រេចចិត្តសួរស៊ូត្រាដោយផ្ទាល់ ហើយនាងក៏បានប្រាប់ការពិតដល់គេនៅថ្ងៃនោះផងដែរ។បើសួរថាពេលដឹងរឿងនេះហើយគេស្អប់ខ្ពើមឬក៏ខឹងនរណាម្នាក់អត់ ចម្លើយគឺអត់ទេ! គេមានតែអាណិតស្រឡាញ់ជីមីនខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត ដូច្នេះទើបគេតែងតម្រូវចិត្តក្មួយតែរហូត។ ✨ស្អែកឡើង✨ +ទីក្រុងឡុងដ៍ប្រទេសអង់គ្លេស ជីមីនភ្ញាក់តាំងពីព្រលឹមរៀបចំខ្លួនរួចរាល់ក៏ចុះមករកអីញ៉ាំនៅខាងក្រោមតែពេលបើកទូទឹកកកទៅគឺទទេសស្អាតគ្មានអីសូម្បីតែបន្តិចធ្វើឲ្យគេរៀនខកចិត្តដែរ។ "ភ្លេចទិញអីមកទុកញ៉ាំបាត់ទៅហើយ"គេខ្ជិលនៅសូន្យសានច្រើនណាស់ចាំទៅញ៉ាំអីនៅសាលាក៏មិនអីដែរ។គិតរួចក៏ទាញកង់ជិះទៅសាលាអំឡុងពេលដែលជិះនោះក៏ឆ្លៀតចូលហាងនំប៉័ងទិញនំប៉័ងមួយដែរកុំថាអត់សោះពេក។ មកដល់សាលារត់ចូលថ្នាក់សឹងមិនទាន់គេប្រញាប់សុំគ្រូចូលហើយដើរទៅកាន់តុក៏ឃើញមាននំនិងទឹកដោះគោនៅលើតុរបស់គេ។ជីមីនជ្រួញចិញ្ចឹមបន្តិចក្រឡេកទៅម្ខាងឃើញរ៉ូហ្សាងាក់មកញញឹមដាក់គេ។ជីមីនញញឹមទៅកាន់លាងពេញជាការគួរសមរួចប្រមូលរបស់ទាំងនោះដាក់ក្រោមតុរួចក៏ផ្ចង់អារម្មណ៍ស្ដាប់គ្រូវិញ។ "សួស្តីអ្នកទាំងអស់គ្នា! ខ្ញុំឈ្មោះរីន សាឌី" គ្រាន់តែលើការណែនាំឈ្មោះមួយនេះហើយរាងតូចតែកំពុងក្រាបមុខចុះក៏ប្រញាប់ងើបមុខឡើង។គេបើកភ្នែកធំៗមុននេះគេស្ដាប់មិនច្រឡំទេនេះជាសាឌីមិត្តរួមថ្នាក់វិទ្យាល័យរបស់គេ!! ជីមីនសម្លឹងមើលគេមិនដាក់ភ្នែករហូតដល់គ្រូប្រាប់ឱ្យសាឌីទៅរកតុអង្គុយ។រាងតូចសឹងតែមិនជឿនឹងភ្នែកថាបានជួបគេនៅទីនេះតែមើលទៅនាយមិនបានចាប់អារម្មណ៍មើលមកខ្លួនវិញសោះ តែនាយសង្ហាប្លែកខ្លាំងណាស់ឥឡូវនេះគេសឹងតែមើលមិនស្គាល់!! "អេ!!ឈប់សិន"ដល់ម៉ោងជាងឮមិនទាន់ជីមីនក៏ប្រញាប់រត់ទៅស្កាក់មុខសាឌីដែលដើរបណ្ដើរប្រាប់កាសបណ្ដើរនោះ។ "ហ៊ឹម?"នាយដោះកាសចេញសម្លឹងមុខគេដោយជ្រួញចិញ្ចឹមចូលគ្នាបន្តិច។ "ស្គាល់ខ្ញុំអត់?ខ្ញុំគឺជីមីន! ផាក ជីមីនណា៎"រាងតូចមិនបាននិយាយជាភាសាអង់គ្លេសទៅកាន់នាយនោះទេ គឺគេនិយាយភាសាជាតិរបស់ខ្លួន។សាឌីសម្ដែងការភ្ញាក់ផ្អើលព្រោះគេអាចចំណាំជីមីនបានហើយ ហើយក៏ស្ទុះទៅអោបរាងតូចយ៉ាងណែន។ "ជីមីនពិតជាឯងមែន?យើងនឹកឯងខ្លាំងណាស់"សាឌីប្រលែងដៃពីការឱបវិញហើយញញឹមដាក់គេឡើងស្រស់។ "នឹកឯងដូចគ្នា! តែម៉េចក៏សាឌីប្ដូរមករៀននៅទីនេះដែរក្រែងថាចង់រៀនទាន់នៅអូស្ត្រាលីនោះអី"ជីមីន "រឿងនោះវែងឆ្ងាយណាស់អង្គុយប្រាប់ឯងកន្លះថ្ងៃក៏មិនអស់ដែរ! តែយើងមិននឹកស្មានថាបានជួបឯងនៅទីនេះសោះ ចៃដន្យពិតមែន!"សាឌី "អាចថាជានិស្ស័យក៏ថាបាន ហិហិ"ជីមីននិយាយលេងសើចទៅកាន់គេហើយក៏បបួលនាយទៅអង្គុយលេងនៅតារាងបាល់។ជីមីនអង្គុយរៀបរាប់ពីខ្សែជីវិតគេដែលរស់នៅទីនេះជាងមួយឆ្នាំនេះទៅកាន់សាឌីឯនាយចេះតែអង្គុយស្ដាប់ទៅ។រាងតូចនិយាយផងធ្វើកាយវិការផងព្រោះតែគេសប្បាយចិត្តខ្លាំងពេលមានគ្នាបែបនេះតែប៉ុណ្ណេះគេលេងឯកាទៀតហើយ ហិហិ! "មែនហើយចុះឯងឥឡូវស្នាក់នៅឯណា?"ជីមីន ''ស្នាក់នៅជាមួយជាមួយនឹងលោកអ៊ំរបស់ខ្ញុំ គឺនៅជិតសកលវិទ្យាល័យដែរទេរំលងតែមួយផ្លូវគឺដល់ហើយចុះចំណែកឯងវិញ?"សាឌី ''ផ្ទះរបស់ខ្ញុំក៏នៅជិតនេះដូចគ្នា"ជីមីន "រស់នៅម្នាក់ឯងអញ្ចឹងប្រហែលជាលំបាកហើយត្រូវទេ?"សាឌី ''មិនលំបាកអ្វីទេ ខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងជាងមួយឆ្នាំមកនេះឡើងទម្លាប់ហើយ" #YOONMIN " width="135" height="240">
~|| សំណព្វចិត្តលោកពូ ||~ ភាគទី 25 នាងលើកកែវក្រូចដាក់លើតុជិតដៃរបស់គាត់។អ្នកស្រីម៉ាគីលើកកែវក្រូចមកក្រេបបន្តិចមុននឹងដាក់ចុះហើយនិយាយទៅកាន់នាង។ ''ឮថាឯងមិនស្រួលខ្លួនទើបមិញមកមើល"អ្នកស្រីម៉ាគី "ខ្ញុំក៏បានធូរច្រើនហើយដែរអ្នកមីងមិនបាច់បារម្ភពេកទេ"ស៊ូត្រាតបដោយស្នាមញញឹម ''អឹម!"គាត់ងក់ក្បាលរួចរេភ្នែកសម្លឹងចុះឡើងដូចកំពុងរកនរណាម្នាក់។ "ចុះឯណាប្ដីរបស់ឯងគេអត់នៅផ្ទះទេមែន?"អ្នកស្រីម៉ាគី "ជីនហាគេទើបតែចេញទៅធ្វើការមិញនេះទេ"ស៊ូត្រា "ពីរនាក់ឯងយ៉ាងម៉េចហើយ?"ដែលគាត់និយាយនេះគឺសំដៅដល់ទំនាក់ទំនងពីរនាក់គេនេះឯង។ "គឺល្អគ្រាន់បើជាងមុនឆ្ងាយណាអ្នកមីង"ស៊ូត្រា "បើអញ្ចឹងគឺល្អហើយបើពួកឯងចេះស្រឡាញ់គ្នានោះ"អ្នកស្រីម៉ារីឮនាងនិយាយបែបនេះគាត់ក៏រាងធូរទ្រូងបន្តិចដែរ។ស៊ូត្រាដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះក្បែរគាត់ ហើយពួកគេទាំងពីរក៏បន្តនិយាយគ្នាពីនេះពីនោះជាច្រើនហូរហែជាពិសេសគឺការរៀនសូត្ររបស់ជីមីនស៊ូត្រានាងរំពឹងខ្ពស់ទៅលើកូនប្រុសខ្លាំងណាស់។ ក្រាក~~ទ្វារបន្ទប់ទើបបានបើកឡើងបន្ទាប់ពីត្រូវចាក់សោទុកចោលអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។ម៉ោងជាង11យប់ទៅហើយកំលោះសង្ហារយ៉ុនហ្គី មិនទាន់ចូលគេងនៅឡើយគេចូលមកដល់ក្នុងបន្ទប់របស់ហើយដើរពិនិត្យក្នុងបន្ទប់នោះយ៉ាងល្អិតល្អន់ ទោះបីជាបន្ទប់មួយនេះគ្មានអ្នកនៅក៏ដោយក៏វានៅតែស្អាតនិងរៀបរយដដែលព្រោះអ្នកបម្រើតែងចូលមកសំអាតទីនេះរាល់អាទិត្យ។ នាយដើរទៅទូរដាក់សៀវភៅហើយកាន់សៀវភៅមួយក្បាលក្នុងដៃរួមញញឹមឡើងបន្តិច។ <<ពូយ៉ុនអានសៀវភៅឲ្យអូនស្ដាប់បន្តិច>>ស្រមៃដល់សំឡេងមួយនេះធ្វើឱ្យគេនឹកដល់កាលដែរជីមីននៅពីក្មេងមែនទែន។យ៉ុនហ្គីបន្តដើរមើលរបស់របរក្នុងបន្ទប់នៅមួយស្របក់។ដើរមើលសុខៗគេក៏ស្រាប់នឹកដល់រឿងមួយនោះគឺ... <<តាមពិតទៅជីមីនមិនបានជាប់សាច់ឈាមក្នុងគ្រួសារនេះទេ គេជាកូនដែលស៊ូត្រារើសមកចិញ្ចឹមតាំងពីក្មេង>>គឺជាសម្ដីម៉ាក់របស់គេ។ ឆ្នាំនោះពេលដែលគេដឹងរឿងជីមីនដែលជាកូនចិញ្ចឹមរបស់ស៊ូត្រាដំបូងគេមិនបានជឿសម្ដីរបស់ម្ដាយនោះទេ។ថ្ងៃមួយយ៉ុនហ្គីក៏សម្រេចចិត្តសួរស៊ូត្រាដោយផ្ទាល់ ហើយនាងក៏បានប្រាប់ការពិតដល់គេនៅថ្ងៃនោះផងដែរ។បើសួរថាពេលដឹងរឿងនេះហើយគេស្អប់ខ្ពើមឬក៏ខឹងនរណាម្នាក់អត់ ចម្លើយគឺអត់ទេ! គេមានតែអាណិតស្រឡាញ់ជីមីនខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត ដូច្នេះទើបគេតែងតម្រូវចិត្តក្មួយតែរហូត។ ✨ស្អែកឡើង✨ +ទីក្រុងឡុងដ៍ប្រទេសអង់គ្លេស ជីមីនភ្ញាក់តាំងពីព្រលឹមរៀបចំខ្លួនរួចរាល់ក៏ចុះមករកអីញ៉ាំនៅខាងក្រោមតែពេលបើកទូទឹកកកទៅគឺទទេសស្អាតគ្មានអីសូម្បីតែបន្តិចធ្វើឲ្យគេរៀនខកចិត្តដែរ។ "ភ្លេចទិញអីមកទុកញ៉ាំបាត់ទៅហើយ"គេខ្ជិលនៅសូន្យសានច្រើនណាស់ចាំទៅញ៉ាំអីនៅសាលាក៏មិនអីដែរ។គិតរួចក៏ទាញកង់ជិះទៅសាលាអំឡុងពេលដែលជិះនោះក៏ឆ្លៀតចូលហាងនំប៉័ងទិញនំប៉័ងមួយដែរកុំថាអត់សោះពេក។ មកដល់សាលារត់ចូលថ្នាក់សឹងមិនទាន់គេប្រញាប់សុំគ្រូចូលហើយដើរទៅកាន់តុក៏ឃើញមាននំនិងទឹកដោះគោនៅលើតុរបស់គេ។ជីមីនជ្រួញចិញ្ចឹមបន្តិចក្រឡេកទៅម្ខាងឃើញរ៉ូហ្សាងាក់មកញញឹមដាក់គេ។ជីមីនញញឹមទៅកាន់លាងពេញជាការគួរសមរួចប្រមូលរបស់ទាំងនោះដាក់ក្រោមតុរួចក៏ផ្ចង់អារម្មណ៍ស្ដាប់គ្រូវិញ។ "សួស្តីអ្នកទាំងអស់គ្នា! ខ្ញុំឈ្មោះរីន សាឌី" គ្រាន់តែលើការណែនាំឈ្មោះមួយនេះហើយរាងតូចតែកំពុងក្រាបមុខចុះក៏ប្រញាប់ងើបមុខឡើង។គេបើកភ្នែកធំៗមុននេះគេស្ដាប់មិនច្រឡំទេនេះជាសាឌីមិត្តរួមថ្នាក់វិទ្យាល័យរបស់គេ!! ជីមីនសម្លឹងមើលគេមិនដាក់ភ្នែករហូតដល់គ្រូប្រាប់ឱ្យសាឌីទៅរកតុអង្គុយ។រាងតូចសឹងតែមិនជឿនឹងភ្នែកថាបានជួបគេនៅទីនេះតែមើលទៅនាយមិនបានចាប់អារម្មណ៍មើលមកខ្លួនវិញសោះ តែនាយសង្ហាប្លែកខ្លាំងណាស់ឥឡូវនេះគេសឹងតែមើលមិនស្គាល់!! "អេ!!ឈប់សិន"ដល់ម៉ោងជាងឮមិនទាន់ជីមីនក៏ប្រញាប់រត់ទៅស្កាក់មុខសាឌីដែលដើរបណ្ដើរប្រាប់កាសបណ្ដើរនោះ។ "ហ៊ឹម?"នាយដោះកាសចេញសម្លឹងមុខគេដោយជ្រួញចិញ្ចឹមចូលគ្នាបន្តិច។ "ស្គាល់ខ្ញុំអត់?ខ្ញុំគឺជីមីន! ផាក ជីមីនណា៎"រាងតូចមិនបាននិយាយជាភាសាអង់គ្លេសទៅកាន់នាយនោះទេ គឺគេនិយាយភាសាជាតិរបស់ខ្លួន។សាឌីសម្ដែងការភ្ញាក់ផ្អើលព្រោះគេអាចចំណាំជីមីនបានហើយ ហើយក៏ស្ទុះទៅអោបរាងតូចយ៉ាងណែន។ "ជីមីនពិតជាឯងមែន?យើងនឹកឯងខ្លាំងណាស់"សាឌីប្រលែងដៃពីការឱបវិញហើយញញឹមដាក់គេឡើងស្រស់។ "នឹកឯងដូចគ្នា! តែម៉េចក៏សាឌីប្ដូរមករៀននៅទីនេះដែរក្រែងថាចង់រៀនទាន់នៅអូស្ត្រាលីនោះអី"ជីមីន "រឿងនោះវែងឆ្ងាយណាស់អង្គុយប្រាប់ឯងកន្លះថ្ងៃក៏មិនអស់ដែរ! តែយើងមិននឹកស្មានថាបានជួបឯងនៅទីនេះសោះ ចៃដន្យពិតមែន!"សាឌី "អាចថាជានិស្ស័យក៏ថាបាន ហិហិ"ជីមីននិយាយលេងសើចទៅកាន់គេហើយក៏បបួលនាយទៅអង្គុយលេងនៅតារាងបាល់។ជីមីនអង្គុយរៀបរាប់ពីខ្សែជីវិតគេដែលរស់នៅទីនេះជាងមួយឆ្នាំនេះទៅកាន់សាឌីឯនាយចេះតែអង្គុយស្ដាប់ទៅ។រាងតូចនិយាយផងធ្វើកាយវិការផងព្រោះតែគេសប្បាយចិត្តខ្លាំងពេលមានគ្នាបែបនេះតែប៉ុណ្ណេះគេលេងឯកាទៀតហើយ ហិហិ! "មែនហើយចុះឯងឥឡូវស្នាក់នៅឯណា?"ជីមីន ''ស្នាក់នៅជាមួយជាមួយនឹងលោកអ៊ំរបស់ខ្ញុំ គឺនៅជិតសកលវិទ្យាល័យដែរទេរំលងតែមួយផ្លូវគឺដល់ហើយចុះចំណែកឯងវិញ?"សាឌី ''ផ្ទះរបស់ខ្ញុំក៏នៅជិតនេះដូចគ្នា"ជីមីន "រស់នៅម្នាក់ឯងអញ្ចឹងប្រហែលជាលំបាកហើយត្រូវទេ?"សាឌី ''មិនលំបាកអ្វីទេ ខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងជាងមួយឆ្នាំមកនេះឡើងទម្លាប់ហើយ" #YOONMIN

About