အဖေ... ခေါ်လို့လည်း မထူးနိုင် အော်လို့လည်း မကြားနိုင် မျှော်လို့လည်း မလာနိုင်သေးတဲ့အဝေးတစ်နေရာကိုအလုပ် တွေသွားလုပ်နေတာ ဒီလိုခရီးမျိုးကို ထွက်ခွက်သွားခဲ့တာ အခုဆို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါးတောင် ရောက်လာခဲ့ပြီ သတိရတယ် အဖေ ဒီမိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက်ဆိုရင် အရိပ်မှာနားရကောင်းမှန်းလည်းမသိ အနွေးထည်ဝတ်ရကောင်းမှန်းလည်းမသိ အေးနေရင်လည်း အနွေးမပျက်ခဲ့သလို ပူနေရင်လည်း အပြေးမရပ်ခဲ့ဘူး ဖျားနာနေလည်း အပြုံးမပျက်ခဲ့သလို ခါးနာနေလည်း လွတ်မချခဲ့ဘူး ဘယ်လောက်လေးလေး ထမ်းခဲ့ရှာတယ် ဘယ်လောက်ကြမ်းကြမ်း ေလျှာက်ခဲ့ရှာတယ် ချွေးတွေလည်း ရွှဲလို့ သွေးတွေလည်း ဖြာလို့ပေါ့ ဒါပေယ့်.. သနားစရာ အဲ့ဒီလူကြီးကလေ ဘယ်လောက်ပဲ ချွေးစက်တွေ ရွှဲရွှဲ ဘယ်လောက်ပဲ သွေးစက်တွေ ဖြာဖြာ မိသားစုဆိုတဲ့ အတွေးလေးကတော့ သူ့အတွက် အမြဲလိုလို ချိုနေခဲ့ပုံပါပဲ တစ်နေ့တာ အခတ်ခဲတွေကြားမှာ ကြိုးစားလို့ရုံးကန် ရှာဖွေကျွေးလို့ ပင်ပန်းဆင်းရဲခြင်း ဆာလောင်ငတ်မွတ်ခြင်းတွေကို သတိမမူ မငြီးမငြူပဲ အချိန်မမှန် အိမ်ပြန်နောက်ကျလို့ရောက်လာရင်တောင် အဲ့ဒီလူကြီး မေးတဲ့စကားကလေ သားတို့သ္မီးတို့ အဆင်ပြေကြရဲ့လား သားတို့သ္မီးတို့ စားပြီးကြပြီလားတဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ ဒီစကားနဲ့မလုံလောက်ဘူးဆိုတာသိပေမဲ့ ဒီဘဝမှာ အဖေ့ရဲ့ပေးဆပ်မှုတွေဟာ လုံလောက်တယ်ဆိုတာထက် ပိုပြီးလုံလောက်ခဲ့ပြီးပြီမို့ ချွေးစက်တွေအတွက်ကော သွေးစက်တွေအတွက်ကော ဒီမိသားစုလေးက ကျေးဇူးတင်လျှက်ပါ အဖေ🙏🙏🙏 မူရင်းCrd - @ko.swe.gyi6