@bandiwanashna38: د مکې تورو او غلیظو تیارو د «جبل النور» په نامه د غر پر سینه چوپه چوپتیا خپره کړې وه. د غار دننه، چې «حرا» نومېده، د ځمکې د شور او ځوږ له هرې ناخوالې لیرې، یو تن د فکر او عبادت په ژوره غېږه کې ډوب و. دا محمد مصطفی ﷺ و. د هغه مبارک زړه له ډېرې مودې راهیسې د دې فاسدې او ظالمې ټولنې له رنځونو، بت پرستۍ او ناپوهۍ څخه په تنګ شوی و. هغه به د څو ورځو لپاره د خوراک او څښاک توکي له ځان سره غار ته یووړل، او هلته به د خالق په یاد او تفکر کې محو شو. شپه د خپل اوږیدو په وروستیو لحظو کې وه. د ځمکې فضا په یوه عجیبه او بې ساري سکوت کې غوطه وه، لکه کائنات چې د یوې تر ټولو لویې او تاریخي معجزې د پیل په انتظار وي. ناڅاپه، د غار فضا بدله شوه. د شپې عادي تیاره او سړوالی په یوه داسې عظمت او جلال بدل شو چې د انسانی ژبې له تشریح وتلی و. له کوم پخواني خبرداري پرته، د اسمانونو له نامحدوده فضا څخه یو ستر او رڼاګړی فرشته جبریل امین (ع) راښکاره شو. د هغه د پرتو او نوراني وجود شتون د غار هر کونج په روښانه او سپین رڼا کې ډوب کړ. فرښتې په یوه ځانګړي او جدي، خو ډېر مهربانه غږ ورته وویل: «ولکه!» (ولوله!) محمد ﷺ، چې د دې ناڅاپي او ستر لیدنې لپاره چمتو نه و، په ډېره عاجزۍ او حیرانتیا سره وویل: «ما ماء بقارئ» (زه لوستونکی نه یم، زه نه شم لوستلی.) فرښتې په مخ پر زیاتېدونکي جلال او مهربانۍ سره هغه په غېږ کې واخیست، کلک یې ونیوه، او بیا یې خوشې کړ، او ورته بیا وویل: «ولکه!» محمد ﷺ یو ځل بیا په هماغې معصومانې او سادګۍ ځواب ورکړ: «ما ماء بقارئ» (زه لوستونکی نه یم.) درېیم ځل، فرښتې بیا هغه په غېږ کې واخیست، کلک یې ونیوه، او بیا یې پرېښود. د وجود د ټولو تارونو په لړزولو سره یې د کائناتو د رب دغه لومړني مبارک آیاتونه ورته ولوستل: «اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ (1) خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ (2) اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ (3) الَّذِي خَلَقَ بِالْقَلَمِ (4) عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ (5)» (ولوله د خپل رب په نوم چا چې پیدا کړی دی! انسان یې له یوې ځړېدونکې ټوټې څخه پیدا کړ. ولوله! او ستاسو رب تر ټولو لوی سخاوتمند دی؛ هغه چا چې د قلم په واسطه یې علم وښود، او انسان ته یې هغه څه وښودل چې هغه نه پوهېده.) دا کلمات د محمد ﷺ په مبارک زړه د تورو د نقش په څیر داسې ثبت شول چې د ابد لپاره یې د نبوت او رسالت بنسټ کېښود. د الهي تجلي دا دروند بار او د وحې ستر مسؤولیت دومره عظیم و چې د نبوي وجود مبارکې پښې یې ولړزولې. د هغه زړه په شدت سره ټکاوه. هغه له غاره راووت، په داسې حال کې چې د بدن پوستکی یې د هیجان او حیرانتیا له امله لړزېده. هغه ژر تر ژره کور ته راستون شو، په داسې حال کې چې په خپل ځان کې یې د دې لوی امانت بار احساساوه، او خپلې مېرمنې حضرت خدیجې (رض) ته یې وویل: «زما لپاره پوښ راکړئ! زما لپاره پوښ راکړئ! ما پر خپل ځان وېره احساس کړه.» حضرت خدیجې (رض)، چې تل د هغه غمخواره او د زړه ملګرې وه، هغه یې په مینه تسل کړ، د هغه وېره یې په خپلو مهربانو خبرو سړه کړه، او د تاریخ په دې تر ټولو حساس او پرېکړه کونکې شېبه کې یې ورته تسلیت ووايه: «هیڅکله مه وېرېږه! قسم په خداي چې الله پاک به هکله مو څوک رسوا نه کړي؛ ځکه چې ته له خپلو خپلوانو سره نېکي کوې، د بې وزلو بار اوچتوې، مېلمه‌پالنه کوې، او د حق په لار کې د کړاوونو ملاتړ یې.»