> *ความฮักนั้นแสนสัมพันธ์มั่นเกี่ยว* > *ใจต้องบ่ลดเลี้ยวลวงล่อหลอกกัน* > *คำว่าฮักคำเดียวนั้นบ่ห่อนอยู่คงทน* > *หนีจากกันบ่ดนผัดสิไลลืมถิ่ม* พระพุทธเจ้าว่า ความฮักนี้แหละคือ *เชือกที่ผูกคอสัตว์ไว้* *ท่อนที่ 1 : ความฮักนั้นแสนสัมพันธ์มั่นเกี่ยว* ฮักกันยามแรกมันหวาน คือน้ำตาล แต่นานไปมันเป็นโซ่ทองผูกใจไว้ ผูกไว้แล้วก็ทุกข์ ย่านเขาบ่ฮัก ย่านเขาหนี นี่แหละที่เพิ่นว่า *ที่ใดมีฮัก ที่นั่นมีทุกข์* *ท่อนที่ 2 : ใจต้องบ่ลดเลี้ยวลวงล่อหลอกกัน* อันนี้คือ *ศีลข้อ 4 และสัจจะบารมี* ฮักกันต้องซื่อสัตย์ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ถ้าใจคดตั้งแต่ต้น ฮักนั้นก็เป็นฮักปลอม อยู่ไปก็มีแต่ระแวง กินบ่แซ่บ นอนบ่หลับ *ท่อนที่ 3 : คำว่าฮักคำเดียวนั้นบ่ห่อนอยู่คงทน* แม่นแล้ว คำว่าฮักคำเดียวบ่พอ ต้องมี *พรหมวิหาร 4* มาห่อหุ้ม - เมตตา - ปรารถนาให้เขามีความสุข - กรุณา - ช่วยเขาเมื่อเขาทุกข์ - มุทิตา - ดีใจนำเมื่อเขาได้ดี - อุเบกขา - เข้าใจกัน ให้อภัยกัน ถ้ามีแต่ปากว่าฮัก แต่บ่เคยให้ บ่เคยช่วย มันก็ตายจากใจไปเอง *ท่อนที่ 4 : หนีจากกันบ่ดนผัดสิไลลืมถิ่ม* ธรรมะสอนว่า *ทุกอย่างไม่เที่ยง* ไกลกันบ่ดน ใจคนก็เปลี่ยนได้ มื้อนี้ฮัก มื้ออื่นอาจซัง เพราะฉะนั้น อย่าไปยึดมั่นถือมั่นหลาย วิธีรักษาความฮักให้อยู่คงทนตามหลักธรรมคือ 1. *ให้อภัย* - อย่าเก็บความผิดเล็กๆ น้อยๆ มาฆ่าใจเจ้าของ 2. *ให้เวลา* - ถึงอยู่ไกล แต่โทรหากัน ถามไถ่กัน อย่าปล่อยให้ห่างจนลืม 3. *ให้ธรรมะ* - ชวนกันทำบุญ ชวนกันเข้าวัด ฮักกันแบบนี้สิพากันไปสวรรค์ ไปนิพพานได้ สุดท้ายแล้วโยม ฮักที่ดีที่สุด บ่แม่นฮักกันจนตายจากกันบ่ได้ แต่เป็นฮักที่พากันไปในทางดี พากันพ้นทุกข์ได้ - @chalamchai3113