@bewaschokro1: رات تمام خاموش هئي ۽ آسمان تي چنڊ مڪمل روشن هو. هوا ۾ هلڪي ٿڌ هئي ۽ شهر جون بتيون پري پري تائين چمڪي رهيون هيون. هوءَ هر رات وانگر دريءَ وٽ ويهي چنڊ کي ڏسندي هئي. چنڊ کي ڏسندي ئي هن کي پراڻيون يادون ستائڻ لڳنديون هيون. ڪڏهن ڪڏهن دل چاهيندي هئي ته وقت پوئتي موٽي وڃي. ان وقت، جڏهن هر شيءِ ايتري پيچيده نه هئي. هڪ زمانو هو، جڏهن ننڍڙيون ڳالهيون به وڏي خوشي ڏينديون هيون. پوءِ حالتون بدلجي ويون ۽ رستا جدا ٿي ويا. پر ڪجهه يادون وقت سان گڏ ختم نه ٿيون. هر رات چنڊ انهن يادين کي ٻيهر جاڳائي ڇڏيندو هو. هڪ رات دريءَ ڀرسان هڪ پراڻو خط نظر آيو. خط کوليندي ئي دل ۾ عجيب احساس پيدا ٿيو. ان ۾ ماضي جون ڪجهه اهڙيون ڳالهيون لکيل هيون، جيڪي وسري ويون هيون. هر لفظ ڄڻ ڪنهن پراڻي دروازي کي کولي رهيو هو. ٻاهر چنڊ پنهنجي روشنيءَ سان سڄي رات کي روشن ڪري رهيو هو. انهيءَ روشنيءَ ۾ پراڻا منظر اکين اڳيان اچڻ لڳا. هڪ پراڻي ملاقات، هڪ ننڍڙي مسڪراهٽ ۽ ڪيترائي اڻپورا خواب. وقت گذرندو رهيو، پر انهن يادن جي رنگ ۾ فرق نه آيو. هن خط کي ٻيهر بند ڪيو ۽ خاموشيءَ سان چنڊ ڏانهن ڏٺو. دل ۾ هڪ سوال اڀريو ته ڇا فاصلا واقعي يادون ختم ڪري سگهندا آهن؟ شايد ڪجهه ماڻهو زندگيءَ مان پري ٿي سگهن ٿا، دل مان نه. اها رات به آهستي آهستي گذرڻ لڳي. پر ننڊ اکين کان اڃا گهڻو پري هئي. هوءَ پنهنجي پراڻي ڊائري کڻي ويهي رهي. ڊائري جي صفحن ۾ ڪيترائي اڻپورا جملا لکيل هئا. هر جملو ڪنهن نه ڪنهن ياد سان جڙيل هو. هڪ صفحي تي لکيل هو ته ڪجهه ملاقاتون قسمت جو تحفو هونديون آهن. ۽ ڪجهه جدائيون انسان کي اندر کان بدلائي ڇڏينديون آهن. هن اهو جملو پڙهي ڊائري بند ڪري ڇڏي. ٻاهر هوا ٿوري تيز ٿي چڪي هئي. چنڊ ڪڪرن جي پويان لڪي ويو. ڪجهه لمحن لاءِ سڄي رات وڌيڪ اداس لڳي. پوءِ چنڊ ٻيهر ڪڪرن مان ٻاهر نڪري آيو. ان لمحي کيس محسوس ٿيو ته اميد اڃا مڪمل ختم ناهي ٿي. شايد هر ختم ٿيندڙ رات کان پوءِ نئين صبح ضرور ايندي آهي. شايد ڪجهه ڪهاڻيون ختم ناهن ٿينديون، صرف وقفو وٺنديون آهن. هن ڊائري ٻيهر کولي ۽ آخري صفحي تي ڪجهه لکڻ شروع ڪيو. هن لکيو ته يادون انسان کي ڪمزور نه، پر مضبوط به بڻائي سگهن ٿيون. ڇو ته انهن مان ئي انسان پنهنجي ماضي کي سمجهندو آهي. رات وڌيڪ گهري ٿيندي وئي ۽ شهر خاموش ٿيندو ويو. چنڊ جي روشني دريءَ مان اندر اچي رهي هئي. هن آخري ڀيرو آسمان ڏانهن ڏٺو. اکين ۾ اداسي هئي، پر دل ۾ عجيب سڪون هو. هاڻي هن ماضي کان ڀڄڻ بدران ان کي قبول ڪرڻ سکيو هو. ڪجهه ماڻهو واپس نه ايندا آهن، پر انهن جون يادون ساڻ رهنديون آهن. ڪجهه خواب پورا نه ٿيندا آهن، پر خواب ڏسڻ جي خوبصورتي رهندي آهي. ۽ ڪجهه راتيون اهڙيون هونديون آهن، جيڪي سڄي زندگي ياد رهنديون آهن. اها به اهڙي ئي هڪ رات هئي. چنڊ، خاموش رات ۽ ڪنهن جي پراڻي ياد سان ڀريل رات. ۽ شايد اها ئي محبت جي سڀ کان خاموش ڪهاڻي هئي