@princes.5210: oooe maya, म तिम्रो खुसीका लागि मर्न तयार छु भनेर हावामा कुरा गरेर महान् बन्न खोज्ने मान्छे होइनँ। तिम्रो लागि हाँसीहाँसी मर्छु भनेर तिमीलाई भावुक बनाउन पनि चाहन्नँ। किनकि सत्य त के हो भने, मलाई तिमीसँग मर्न होइन, तिमीसँगै बाँच्न मन थियो। तिमीसँग जीवन बिताउन मन थियो। तिम्रो हात समातेर जिन्दगीका हरेक दुःख-सुख पार गर्न मन थियो। तर आज त्यही सपना सम्झिँदा मन चिरिएर आउँछ। बरु भन न, प्रिया, अब म के गरूँ? कुन मन्दिर जाऊँ? कुन भगवान्लाई पुजूँ? कसको पाउ परूँ? के गरूँ, तिमीलाई आफ्नो बनाउन? के गरेपछि तिमी फेरि मेरी हुन्छ्यौ? मेरो के मात्र, मेरै मात्र? मेरो हक लाग्ने, मेरो अधिकार लाग्ने भएर तिमी मेरो जीवनमा फर्किन्छ्यौ? मलाई थाहा छ, यी प्रश्नहरूको उत्तर तिमीसँग पनि नहुन सक्छ। तर मेरो मनले आज पनि यिनै प्रश्नहरू सोधिरहन्छ। आखिर मैले के गर्नुपर्ने थियो? कहाँ चुकें म? किन हाम्रो माया पूरा हुन सकेन? किन यति धेरै माया भएर पनि हामी एकअर्काका हुन सकेनौँ? यी कुरा सम्झिँदा आज पनि चिच्याई-चिच्याई रुन मन लाग्छ। मनभित्र थुप्रिएर बसेको पीडा कसैको अगाडि पोखेर हलुका हुन मन लाग्छ। तिम्रो अगाडि बसेर एकपटक मन खोलेर रुन मन लाग्छ। तिमीलाई अँगालो हालेर भन्न मन लाग्छ, ‘माया, मलाई माफ गरिदेऊ। मैले तिमीलाई धेरै दुखाएँ। आज म आफैँ त्यही पीडामा जलिरहेको छु।’ तर के गरूँ? म छोरो मान्छे हुँ नि, प्रिया। तिमीले जस्तो खुलेर रुन पनि सक्दिनँ। मनभित्र आँधी चले पनि बाहिर सामान्य बनेर हिँड्नुपर्छ। आँखामा आँसु भरिए पनि कसैको अगाडि देखाउन सक्दिनँ। रातको सुनसानमा तिम्रो यादले सताउँदा सिरानी भिजाउनुबाहेक अरू केही गर्न सक्दिनँ। मेरो गुनासो एउटा मात्रै छ, माया। भगवान्ले हाम्रो भेट किन अलिकति ढिलो गराइदिए? किन हाम्रो मायालाई यति अप्ठ्यारो बाटोमा राखिदिए? किन हामीले एकअर्कालाई यति धेरै माया गर्ने बेलासम्म जिन्दगीका अरू जिम्मेवारीहरूमा यति धेरै अगाडि बढिसकेका थियौँ? यदि अलिकति चाँडै भेट भएको भए, सायद हाम्रो कथा अर्कै हुन्थ्यो होला। सायद आज हामी एकअर्कालाई सम्झेर यसरी रुनुपर्ने थिएन। सायद तिम्रो हात समातेर तिमीलाई आफ्नै भन्न पाउने थिएँ। सायद हाम्रो मायाले पनि आफ्नो सुन्दर गन्तव्य भेट्ने थियो। तर अब यी सबै कुरा ‘सायद’ मै सीमित रहेछन्, है माया? आज म यति धेरै गुनासो बोकेर यो संसारबाट जाने दिनको प्रतीक्षा गरिरहेको छु भन्ने होइन, तर जीवनको अन्तिम दिनसम्म पनि तिमीसँग पूरा गर्न नपाएको मायाको एउटा अधुरो कथा बोकेर बाँच्नेछु। यो जुनीमा हाम्रो भाग्यमा यस्तै लेखिएको रहेछ भने सायद स्वीकार गर्नुपर्नेछ। मनले नचाहे पनि, आँखाले आँसु झारे पनि, तिमीलाई आफ्नो बनाउन नसकेको सत्यसँग बाँच्न सिक्नुपर्नेछ। तर माया, यदि अर्को जुनी भन्ने साँच्चै हुन्छ भने, एउटा सानो बिन्ती छ भगवान्सँग। अर्को जुनीमा हाम्रो भेट अलिकति चाँडै गराइदिनू। यति धेरै वर्ष कुरेर, यति धेरै पीडा सहेर, यति धेरै बाध्यतामा बाँधिएर मात्र भेटिने भाग्य नलेखिदिनू। अर्को जुनीमा म तिमीलाई अलिकति चाँडै खोज्दै आउनेछु है, माया। तिमीलाई भेट्न, तिम्रो हात समात्न, तिम्रो आँखामा हेरेर ‘म तिमीलाई माया गर्छु’ भन्न र तिमीसँगै जीवन बिताउन आउनेछु। यो जुनीमा तिमीलाई आफ्नो भन्न नपाएको अधुरो अधिकार, अधुरो साथ र अधुरो माया अर्को जुनीमा पूरा गरिदिनू है, भगवान्। यो जुनीमा तिमीलाई दिन नसकेको साथ अर्को जुनीमा दिन पाऊँ। तिम्रो हात समातेर जिन्दगीका हरेक मोड पार गर्न पाऊँ। तिमीलाई रुवाउने होइन, तिम्रो आँसु पुछ्ने मान्छे बन्न पाऊँ। माया, यो जुनीमा हाम्रो माया अधुरै रह्यो भने पनि, अर्को जुनीमा हाम्रो भेट अधुरो नरहोस् है। 🥀❤️ सायद यो जुनीमा तिमी मेरो भाग्यमा थिइनौ, तर मेरो मनमा तिमी सधैँ रहनेछौ। समयले हामीलाई जति टाढा पुर्‍याए पनि, जिन्दगीले जति फरक बाटोमा हिँडाए पनि, मेरो जीवनको कुनै कुनामा तिम्रो नाम सधैँ लेखिएको रहनेछ। यो जुनीमा तिमीलाई आफ्नो बनाउन सकिनँ, माया। अर्को जुनीमा भने मलाई अलिकति चाँडै भेट्न आउनू है। धेरै नपर्खाउनू। यो अधुरो मनले फेरि तिमीलाई भेट्ने आशा बोकेर अर्को जुनीसम्म पर्खिरहनेछ। यति मात्रै हो मेरो गुनासो, प्रिया। यति मात्रै हो मेरो माया। र यति नै हो मेरो मनभित्र वर्षौँदेखि गुम्सिएर बसेको पीडा। म तिमीलाई यो जुनीमा आफ्नो बनाउन सकिनँ, तर तिमीलाई माया गरेको मेरो मनलाई कसरी सम्झाऊँ? 💔🥀#creatorsearchinsights #goviral #trending #sadstory

Selfish😰

Open In TikTok:

Region: NP

Tuesday 13 October 2026 04:21:57 GMT