@mameebm: กะทิอัมพวาเข้มข้นหอมมมม #ม่ามี้บีเอ็ม #อาหารทําเอง #tiktokทําอาหาร #แกงเทโพ #กะทิอัมพวา

ม่า มี้ บีเอ็ม
ม่า มี้ บีเอ็ม
Open In TikTok:
Region: TH
Tuesday 13 October 2026 10:06:30 GMT
329
7
1
0

Music

Download

Comments

user7088810347184
user7088810347184 :
2026-10-13 13:14:48
1
To see more videos from user @mameebm, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

ព្រះបាទសម្តេចព្រះអង្គចន្ទរាជាធិបតី (ព្រះបាទនរាយណ៍រាជាទី២ ឬ អង្គចន្ទទី 2) សោយរាជ្យ 1802 ដល់ 1834 ដែលជាព្រះរាជបុត្រនៃព្រះបាទអង្គអេង គឺជាព្រះមហាក្សត្រខ្មែរមួយព្រះអង្គដែលត្រូវគ្រងរាជ្យក្នុងសម័យកាលដ៏ខ្មៅងងឹត ស្រពិចស្រពិល និងជាសម័យកាលដ៏តានតឹងបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរ ដែលជាពេលបាត់បង់ទឹកដីដ៏ឈឺចាប់។ ក្រោយពេលព្រះវរបិតាសោយទិវង្គត ព្រះអង្គត្រូវបានព្រះចៅសៀម (រាមាទី១) យកទៅចិញ្ចឹមបីបាច់នៅទីក្រុងបាងកក រហូតដល់ឆ្នាំ ១៨០២ ទើបព្រះអង្គត្រូវបានរៀបចំពិធីអភិសេកឱ្យឡើងសោយរាជ្យនៅសម័យឧដុង្គ ក្នុងព្រះជន្មត្រឹមតែ ១៥ វស្សាប៉ុណ្ណោះ 🗺️ ស្ថានភាពទឹកដីនិងការបាត់បង់ទឹកដីក្នុងរាជការស្ដេចអង្គមុន៖  ពេលព្រះបាទអង្គចន្ទទី២ ឡើងគ្រងរាជ្យ កម្ពុជាលែងមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាដូចមុនទៀតហើយ ដោយសារប្រទេសជាតិបានបាត់បង់ទឹកដីធំធេងទៅឱ្យប្រទេសជិតខាងរួចជាស្រេចទៅហើយ មុនពេលព្រះអង្គឡើងកាន់អំណាច៖  ការបាត់បង់ទឹកដីភាគពាយព្យមុនរជ្ជកាល៖ ទឹកដីខេត្តបាត់ដំបង សៀមរាប បន្ទាយមានជ័យ និងព្រះវិហារ ត្រូវបានធ្លាក់ទៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សៀមរួចបាត់ទៅហើយ។  ការបាត់បង់ទឹកដីកម្ពុជាក្រោម៖ ចំណែកឯទឹកដីកម្ពុជាក្រោម ក៏ត្រូវបានបាត់បង់ស្ទើរតែទាំងស្រុងទៅឱ្យវៀតណាម (រាជវង្សង្វៀន) រួចស្រេចទៅហើយដែរ មុនពេលព្រះអង្គឡើងសោយរាជ្យ។ លុះចូលដល់ក្នុងរជ្ជកាលរបស់ព្រះអង្គ ការហូរហែរនៃការបាត់បង់ទឹកដីក៏នៅតែបន្តកើតមានឡើងបន្ថែមទៀតយ៉ាងឈឺចាប់៖  ការបាត់បង់ខេត្តស្ទឹងត្រែង ទៅឱ្យសៀម៖ ទោះបីជាព្រះអង្គខិតខំទប់ទល់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ទឹកដីខេត្តស្ទឹងត្រែងត្រូវធ្លាក់ទៅក្រោមអំណាចរបស់សៀមបន្ថែមទៀត។  ការបាត់បង់ខេត្តមាត់ជ្រូកនិងខេត្តពាមទៅឱ្យវៀតណាម (១៨១៩)៖ នៅឆ្នាំ ១៨១៩ ក្រោមសម្ពាធនយោបាយ និងការកេណ្ឌរាស្ត្រខ្មែររាប់ម៉ឺននាក់ឱ្យទៅជីកព្រែកវិនតេដ៏រងគ្រោះវេទនា ទឹកដីខេត្តមាត់ជ្រូកក៏ត្រូវបាត់បង់បន្ថែមទៀតទៅឱ្យភាគីវៀតណាម។ 🌟 មហិច្ឆតា និងស្នាដៃ ទោះបីជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាព «ប្រទេសទន់ខ្សោយ ស្ថិតក្នុងរនាស់ខ្លា និងចចក» ក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គបានបន្សល់ទុកនូវស្នាដៃសំខាន់ៗជាច្រើន៖  ការស្តារឯករាជ្យជាតិ៖ ព្រះអង្គមានព្រះទ័យមោះមុត និងមានមហិច្ឆតាចង់រំដោះប្រទេសកម្ពុជាឱ្យរួចផុតពីចំណងគ្រប់គ្រងដាច់ខាតរបស់សៀម។  យុទ្ធសាស្ត្ររក្សាតុល្យភាពភូមិសាស្ត្រនយោបាយ៖ ព្រះអង្គបានសម្រេចព្រះទ័យបង្កើតទំនាក់ទំនងការទូតជាមួយរាជវង្សង្វៀន (វៀតណាម) ដើម្បីប្រើប្រាស់កម្លាំងយោធាវៀតណាមជា «ស្បោងខ្នើយ» ទប់ទល់នឹងការឈ្លានពានពីសៀម។  ការការពាររាជបល្ល័ង្ក៖ ព្រះអង្គអាចរក្សារាជបល្ល័ង្កបានរហូតដល់ថ្ងៃចុងក្រោយនៃព្រះជន្ម ទោះបីជាត្រូវប្រឈមមុខនឹងសង្គ្រាមស៊ីវិល និងការវាយលុកធំៗពីសៀមដល់ទៅពីរដង (ឆ្នាំ ១៨១១ និង ១៨៣១) ក៏ដោយ។ ❌ ឧបសគ្គ និងកំហុសឆ្គងប្រវត្តិសាស្ត្រ រាល់ព្រះរាជសកម្មភាព និងការសម្រេចព្រះទ័យក្នុងការទាក់ទងនឹងបរទេស បានក្លាយជាមេរៀនប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ជូរចត់៖  ការបែកបាក់ផ្ទៃក្នុងរាជវង្ស៖ ភាពមិនចុះសម្រុងគ្នារវាងព្រះអង្គ និងព្រះអនុជ (ប្អូនប្រុសបង្កើតទាំង ៣ ព្រះអង្គ) បានក្លាយជាឱកាសឱ្យសៀមទាញយកផលប្រយោជន៍ និងញុះញង់ឱ្យកើតមានសង្គ្រាមស៊ីវិលខ្មែរវាយប្រហារគ្នាឯង។  ការទាក់ទុនខ្លាចូលផ្ទះ៖ ការសម្រេចចិត្តពឹងពាក់កងទ័ពវៀតណាមឱ្យមកជួយបណ្តេញសៀម បានក្លាយជាលេសដ៏ល្អមួយឱ្យវៀតណាមបោះបន្ទាយយោធា និងជ្រៀតជ្រែកកិច្ចការផ្ទៃក្នុងរបស់ខ្មែរយ៉ាងជ្រៅ។  ទុក្ខវេទនារបស់រាស្ត្រក្រោមនឹមបរទេស៖ ដោយសារការគៀបសង្កត់ពីភាគីវៀតណាម ព្រះអង្គធ្លាប់ត្រូវបង្ខំចិត្តកេណ្ឌប្រជាជនខ្មែររាប់ម៉ឺននាក់ទៅជីកព្រែកវិនតេ (១៨១៩) ដែលបណ្តាលឱ្យរាស្ត្រស្លាប់យ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេងដោយសារទារុណកម្ម ជំងឺគ្រុនចាញ់ និងការលំបាកខ្លាំង។  ការបើកផ្លូវឱ្យបាត់បង់ទឹកដីទាំងស្រុង៖ នយោបាយលំអៀងទៅខាងវៀតណាមហួសហេតុ បានក្លាយជាច្រករបៀងបើកផ្លូវឱ្យវៀតណាមលេបត្របាក់ទឹកដី និងដកហូតឯករាជ្យភាពខ្មែរទាំងស្រុងភ្លាមៗក្រោយពេលព្រះអង្គសោយទិវង្គត ។ ព្រះអង្គបន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងនៃសង្គ្រាម និងការភៀសខ្លួនឥតឈប់ឈរ ព្រះអង្គក៏បានសោយទិវង្គតនៅចុងឆ្នាំ ១៨៣៤ ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ក្រោមព្រះរាជសុខភាពដែលទ្រុឌទ្រោមខ្លាំង
ព្រះបាទសម្តេចព្រះអង្គចន្ទរាជាធិបតី (ព្រះបាទនរាយណ៍រាជាទី២ ឬ អង្គចន្ទទី 2) សោយរាជ្យ 1802 ដល់ 1834 ដែលជាព្រះរាជបុត្រនៃព្រះបាទអង្គអេង គឺជាព្រះមហាក្សត្រខ្មែរមួយព្រះអង្គដែលត្រូវគ្រងរាជ្យក្នុងសម័យកាលដ៏ខ្មៅងងឹត ស្រពិចស្រពិល និងជាសម័យកាលដ៏តានតឹងបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរ ដែលជាពេលបាត់បង់ទឹកដីដ៏ឈឺចាប់។ ក្រោយពេលព្រះវរបិតាសោយទិវង្គត ព្រះអង្គត្រូវបានព្រះចៅសៀម (រាមាទី១) យកទៅចិញ្ចឹមបីបាច់នៅទីក្រុងបាងកក រហូតដល់ឆ្នាំ ១៨០២ ទើបព្រះអង្គត្រូវបានរៀបចំពិធីអភិសេកឱ្យឡើងសោយរាជ្យនៅសម័យឧដុង្គ ក្នុងព្រះជន្មត្រឹមតែ ១៥ វស្សាប៉ុណ្ណោះ 🗺️ ស្ថានភាពទឹកដីនិងការបាត់បង់ទឹកដីក្នុងរាជការស្ដេចអង្គមុន៖ ពេលព្រះបាទអង្គចន្ទទី២ ឡើងគ្រងរាជ្យ កម្ពុជាលែងមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាដូចមុនទៀតហើយ ដោយសារប្រទេសជាតិបានបាត់បង់ទឹកដីធំធេងទៅឱ្យប្រទេសជិតខាងរួចជាស្រេចទៅហើយ មុនពេលព្រះអង្គឡើងកាន់អំណាច៖ ការបាត់បង់ទឹកដីភាគពាយព្យមុនរជ្ជកាល៖ ទឹកដីខេត្តបាត់ដំបង សៀមរាប បន្ទាយមានជ័យ និងព្រះវិហារ ត្រូវបានធ្លាក់ទៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សៀមរួចបាត់ទៅហើយ។ ការបាត់បង់ទឹកដីកម្ពុជាក្រោម៖ ចំណែកឯទឹកដីកម្ពុជាក្រោម ក៏ត្រូវបានបាត់បង់ស្ទើរតែទាំងស្រុងទៅឱ្យវៀតណាម (រាជវង្សង្វៀន) រួចស្រេចទៅហើយដែរ មុនពេលព្រះអង្គឡើងសោយរាជ្យ។ លុះចូលដល់ក្នុងរជ្ជកាលរបស់ព្រះអង្គ ការហូរហែរនៃការបាត់បង់ទឹកដីក៏នៅតែបន្តកើតមានឡើងបន្ថែមទៀតយ៉ាងឈឺចាប់៖ ការបាត់បង់ខេត្តស្ទឹងត្រែង ទៅឱ្យសៀម៖ ទោះបីជាព្រះអង្គខិតខំទប់ទល់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ទឹកដីខេត្តស្ទឹងត្រែងត្រូវធ្លាក់ទៅក្រោមអំណាចរបស់សៀមបន្ថែមទៀត។ ការបាត់បង់ខេត្តមាត់ជ្រូកនិងខេត្តពាមទៅឱ្យវៀតណាម (១៨១៩)៖ នៅឆ្នាំ ១៨១៩ ក្រោមសម្ពាធនយោបាយ និងការកេណ្ឌរាស្ត្រខ្មែររាប់ម៉ឺននាក់ឱ្យទៅជីកព្រែកវិនតេដ៏រងគ្រោះវេទនា ទឹកដីខេត្តមាត់ជ្រូកក៏ត្រូវបាត់បង់បន្ថែមទៀតទៅឱ្យភាគីវៀតណាម។ 🌟 មហិច្ឆតា និងស្នាដៃ ទោះបីជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាព «ប្រទេសទន់ខ្សោយ ស្ថិតក្នុងរនាស់ខ្លា និងចចក» ក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គបានបន្សល់ទុកនូវស្នាដៃសំខាន់ៗជាច្រើន៖ ការស្តារឯករាជ្យជាតិ៖ ព្រះអង្គមានព្រះទ័យមោះមុត និងមានមហិច្ឆតាចង់រំដោះប្រទេសកម្ពុជាឱ្យរួចផុតពីចំណងគ្រប់គ្រងដាច់ខាតរបស់សៀម។ យុទ្ធសាស្ត្ររក្សាតុល្យភាពភូមិសាស្ត្រនយោបាយ៖ ព្រះអង្គបានសម្រេចព្រះទ័យបង្កើតទំនាក់ទំនងការទូតជាមួយរាជវង្សង្វៀន (វៀតណាម) ដើម្បីប្រើប្រាស់កម្លាំងយោធាវៀតណាមជា «ស្បោងខ្នើយ» ទប់ទល់នឹងការឈ្លានពានពីសៀម។ ការការពាររាជបល្ល័ង្ក៖ ព្រះអង្គអាចរក្សារាជបល្ល័ង្កបានរហូតដល់ថ្ងៃចុងក្រោយនៃព្រះជន្ម ទោះបីជាត្រូវប្រឈមមុខនឹងសង្គ្រាមស៊ីវិល និងការវាយលុកធំៗពីសៀមដល់ទៅពីរដង (ឆ្នាំ ១៨១១ និង ១៨៣១) ក៏ដោយ។ ❌ ឧបសគ្គ និងកំហុសឆ្គងប្រវត្តិសាស្ត្រ រាល់ព្រះរាជសកម្មភាព និងការសម្រេចព្រះទ័យក្នុងការទាក់ទងនឹងបរទេស បានក្លាយជាមេរៀនប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ជូរចត់៖ ការបែកបាក់ផ្ទៃក្នុងរាជវង្ស៖ ភាពមិនចុះសម្រុងគ្នារវាងព្រះអង្គ និងព្រះអនុជ (ប្អូនប្រុសបង្កើតទាំង ៣ ព្រះអង្គ) បានក្លាយជាឱកាសឱ្យសៀមទាញយកផលប្រយោជន៍ និងញុះញង់ឱ្យកើតមានសង្គ្រាមស៊ីវិលខ្មែរវាយប្រហារគ្នាឯង។ ការទាក់ទុនខ្លាចូលផ្ទះ៖ ការសម្រេចចិត្តពឹងពាក់កងទ័ពវៀតណាមឱ្យមកជួយបណ្តេញសៀម បានក្លាយជាលេសដ៏ល្អមួយឱ្យវៀតណាមបោះបន្ទាយយោធា និងជ្រៀតជ្រែកកិច្ចការផ្ទៃក្នុងរបស់ខ្មែរយ៉ាងជ្រៅ។ ទុក្ខវេទនារបស់រាស្ត្រក្រោមនឹមបរទេស៖ ដោយសារការគៀបសង្កត់ពីភាគីវៀតណាម ព្រះអង្គធ្លាប់ត្រូវបង្ខំចិត្តកេណ្ឌប្រជាជនខ្មែររាប់ម៉ឺននាក់ទៅជីកព្រែកវិនតេ (១៨១៩) ដែលបណ្តាលឱ្យរាស្ត្រស្លាប់យ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេងដោយសារទារុណកម្ម ជំងឺគ្រុនចាញ់ និងការលំបាកខ្លាំង។ ការបើកផ្លូវឱ្យបាត់បង់ទឹកដីទាំងស្រុង៖ នយោបាយលំអៀងទៅខាងវៀតណាមហួសហេតុ បានក្លាយជាច្រករបៀងបើកផ្លូវឱ្យវៀតណាមលេបត្របាក់ទឹកដី និងដកហូតឯករាជ្យភាពខ្មែរទាំងស្រុងភ្លាមៗក្រោយពេលព្រះអង្គសោយទិវង្គត ។ ព្រះអង្គបន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងនៃសង្គ្រាម និងការភៀសខ្លួនឥតឈប់ឈរ ព្រះអង្គក៏បានសោយទិវង្គតនៅចុងឆ្នាំ ១៨៣៤ ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ក្រោមព្រះរាជសុខភាពដែលទ្រុឌទ្រោមខ្លាំង

About