တကယ်တော့ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သူ့ရဲ့ကောင်းမွန်ပြည့်စုံနေတဲ့ အရာတွေကိုပဲ ရွေးချယ်ချစ်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူ့မှာရှိနေတဲ့ အားနည်းချက်တွေ၊ အမှားတွေ၊ မပြည့်စုံမှုတွေကိုပါ နားလည်ပေးနိုင်ခြင်းကမှ အချစ်ရဲ့အနှစ်သာရလို့ ထင်တယ်။ ဘယ်သူမှ အမြဲတမ်းမှန်ကန်နေမှာ မဟုတ်သလို ဘယ်သူမှလည်း အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ရှင်သန်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပန်းသီးတစ်လုံးမှာ အနာအဆာလေးတွေ ရှိနေတာနဲ့ အသီးတစ်လုံးလုံးကို လွှင့်ပစ်ဖို့ မလိုအပ်သလို လူတစ်ယောက်မှာ အားနည်းချက်တချို့ ရှိနေတာနဲ့ သူ့ရဲ့ကောင်းမွန်တဲ့အရာတွေ၊ သူပေးဆပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ မေတ္တာတွေ၊ ကိုယ့်အပေါ်ထားခဲ့ဖူးတဲ့ စိတ်ရင်းတွေကိုပါ မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူဆိုတာ အနာအဆာကိုပဲ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်တတ်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အနာအဆာတွေကြားထဲမှာ ရှိနေသေးတဲ့ ကောင်းမွန်မှုတွေကိုပါ မြင်တတ်တဲ့သူမျိုးပါ။ ချစ်သူနှစ်ယောက်ကြားမှာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူက ကိုယ့်မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ မကိုက်ညီတာတွေ ရှိလာနိုင်တယ်။ ကိုယ်မကြိုက်တဲ့အရာတွေကို လုပ်မိတာမျိုး၊ စိတ်ဆိုးစိတ်ကောက်တတ်တာမျိုး၊ ကိုယ့်ကိုနားမလည်ပေးနိုင်တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေ ရှိလာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှားလေးတွေကြောင့် သူပေးခဲ့ဖူးတဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကို မေ့ပစ်ပြီး စွန့်လွှတ်ဖို့ပဲ ရွေးချယ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အချစ်ဆိုတာ အမှားကင်းတဲ့လူနှစ်ယောက် တွေ့ဆုံခြင်းသက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ တကယ့်အချစ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ရဲ့အားနည်းချက်ကို တစ်ယောက်က အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အားနည်းချက်တွေကို နားလည်ပေးရင်း ပိုကောင်းတဲ့လူတွေ ဖြစ်လာအောင် အတူတူပြုပြင်သွားကြတာမျိုးပါ။ အနာရှိတဲ့အပိုင်းကို ဖယ်ရှားပြီး ကောင်းမွန်တဲ့အခြမ်းကို ရွေးချယ်စားသုံးတတ်တဲ့သူလိုပဲ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ အမှားတွေကို အမှားအဖြစ် နားလည်ပေးရင်း သူ့ရဲ့ကောင်းမွန်တဲ့စိတ်ထားတွေကိုလည်း တန်ဖိုးထားပေးတတ်ဖို့ လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ နားလည်ပေးခြင်းဆိုတာ အရာရာကို မျက်စိမှိတ်သည်းခံနေရခြင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကို အကြိမ်ကြိမ်နာကျင်စေတဲ့အရာတွေကို အချစ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်နဲ့ ခွင့်လွှတ်နေရတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အမှားရှိရင် အမှားကိုဝန်ခံပြီး ပြင်ဆင်တတ်ဖို့၊ နာကျင်မှုရှိရင် တစ်ယောက်ရဲ့ခံစားချက်ကို တစ်ယောက်က တန်ဖိုးထားပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အချစ်ဆိုတာ ပြည့်စုံတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေတာထက် မပြည့်စုံတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို မြင်တတ်လာခြင်းလို့ပဲ ပြောချင်တယ်။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်မကြိုက်တဲ့အချက်တွေ ရှိနိုင်တယ်၊ ကိုယ်မျှော်လင့်ထားသလို မဖြစ်လာတဲ့အရာတွေလည်း ရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေကြောင့်ပဲ လူတစ်ယောက်လုံးရဲ့တန်ဖိုးကို ဆုံးဖြတ်မပစ်သင့်ဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့မပြည့်စုံမှုတွေကို သိသိကြီးနဲ့ နားလည်ပေးတဲ့သူ၊ ကိုယ့်အမှားတွေကို မြင်ပေမဲ့ ပြုပြင်ဖို့အခွင့်အရေးပေးတဲ့သူ၊ ကိုယ်မကောင်းတဲ့အချိန်တွေမှာတောင် ကိုယ့်ရဲ့ကောင်းမွန်တဲ့အခြမ်းကို မမေ့သွားတဲ့သူမျိုးကို တွေ့ခဲ့ရင် တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ လိုတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတစ်ယောက်ကို အပြည့်အဝချစ်တယ်ဆိုတာ သူ့ရဲ့ကောင်းကွက်တွေကိုပဲ လက်ခံထားတာမဟုတ်ဘဲ အားနည်းချက်တွေကိုပါ နားလည်ဖို့ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်လို့ပါ။ အနာအဆာရှိတိုင်းသာ စွန့်ပစ်ရမယ်ဆိုရင် ပန်းသီးတစ်လုံးတောင် တန်ဖိုးမဲ့သွားနိုင်သလို လူတစ်ယောက်ရဲ့ မပြည့်စုံမှုတိုင်းကိုသာ ကြည့်နေမယ်ဆိုရင်လည်း တကယ့်မေတ္တာတရားကို ဘယ်တော့မှ တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ အနာအဆာကင်းတဲ့သူကို ပိုင်ဆိုင်ရခြင်း မဟုတ်ဘူး။ အနာအဆာတွေကြားက ကောင်းမွန်တဲ့အရာတွေကို မြင်တတ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုကောင်းလာအောင် လက်တွဲပေးနိုင်ခြင်းပါပဲ။ #FeelLyricswithUs #feelings #lyrics - @feel.lyrics.with