@amanda.wuan: Hello, it’s me, Amanda Wuan! 👋🏻 Some of you know me, some of you may have just found your way here. So I thought it’s time for a little reintroduction! A little about who I am, where I came from, and what brought me here. Stay tuned! ✨ #reintroduction #singapore #sgproperty

amanda.wuan
amanda.wuan
Open In TikTok:
Region: SG
Tuesday 13 October 2026 11:50:19 GMT
1726
27
4
1

Music

Download

Comments

rogereepetir
rogereepetir :
I’m know you 🥰🥰🥰
2026-10-13 13:25:30
1
tiffanycjl
tiffanycjl :
woo 😻🔥
2026-10-14 04:09:35
1
To see more videos from user @amanda.wuan, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Δεν γνώρισα ποτέ τον Γιώργο Μαζωνάκη προσωπικά. Τον γνώρισα όμως μέσα από τα τραγούδια του… μέσα από τη φωνή του, την παρουσία του, τον άνθρωπο που έβλεπα όλα αυτά τα χρόνια. Κι όμως, από τη στιγμή που έφυγε, έκλαψα, στεναχωρήθηκα και πόνεσα σαν να έχασα έναν άνθρωπο που γνώριζα. Ίσως γιατί έτσι είναι με κάποιους ανθρώπους… μπορεί να μην τους έχεις συναντήσει ποτέ, αλλά με κάποιον τρόπο έχουν γίνει κομμάτι της ζωής σου. Για μένα ήταν το καλό παιδί. Ήταν ένας κύριος και «αλήτης» με την καλή έννοια. Ένα ευαίσθητο, καλόψυχο παιδί. Ένας άντρας με καρδιά και ψυχή μικρού παιδιού… ένα μεγάλο παιδί. Και μέσα μου υπάρχει ακόμα αυτή η σκέψη πως δεν του άξιζε ο τρόπος που έφυγε. Και τώρα θέλω να σας πω κάτι που μου συνέβη και πραγματικά δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Μία μέρα μετά την κηδεία του, τον είδα στον ύπνο μου. Και το παράξενο είναι πως, ενώ δεν τον είχα γνωρίσει ποτέ προσωπικά, στο όνειρό μου ήμασταν φίλοι. Είχαμε πάει μαζί διακοπές, χωρίς καμία ερωτική σχέση. Νοικιάσαμε ένα δωμάτιο, πήγαμε για μπάνιο και όταν επιστρέψαμε, το δωμάτιο ήταν πολύ βρόμικο και ακατάστατο. Άνοιξα μια ντουλάπα και βρήκα μέσα κατάλευκα σεντόνια, σαν αυτά που βάζουν στα νοσοκομεία. Τα πήρα και έστρωσα τα κρεβάτια. Ολόλευκα, καθαρά, κάτασπρα. Και του είπα: «Τώρα μπορείς να κάτσεις και να ξαπλώσεις… είναι καθαρά.» Κάθισε στο ένα κρεβάτι κι εγώ απέναντί του, στο άλλο. Ήταν σκυμμένος πάνω από το κινητό του. Και τότε, χωρίς να ξέρω γιατί, τον ρώτησα: «Θα με παντρευτείς;» Σήκωσε το κεφάλι του, με κοίταξε, μου χαμογέλασε με εκείνο το όμορφο χαμόγελό του και μου έγνεψε καταφατικά. «Ναι.» Και εκεί ξύπνησα. Ταραγμένη. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, ντουκ ντουκ ντουκ… και για πολλή ώρα μέσα στη νύχτα δεν μπορούσα να συνέλθω. Δεν ξέρω αν ήταν απλώς ένα όνειρο. Δεν ξέρω αν ήταν η στεναχώρια μου, η φόρτιση, το μυαλό μου που προσπαθούσε να διαχειριστεί μια απώλεια που ακόμα δεν μπορούσα να αποδεχτώ. Ή αν ήταν κάτι άλλο. Ένα μήνυμα; Ένα σημάδι; Μια σύμπτωση; Δεν έχω απάντηση. Ξέρω μόνο ότι υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες που ταιριάζουν μεταξύ μας και κάποια άλλα πράγματα που μου έχουν κάνει μεγάλη εντύπωση. Και το ερώτημα που γυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου είναι: Γιατί ήρθε στο δικό μου όνειρο; Γιατί εκείνο το βράδυ; Και γιατί αυτό το συγκεκριμένο όνειρο; Και τώρα… υπάρχει και συνέχεια. Τρεις μέρες μετά, στο ξύπνιο μου, συνέβη κάτι ακόμη που με έκανε να αναρωτηθώ ακόμα περισσότερο. Αυτό θα σας το πω στο επόμενο… ❤️ Θέλω πραγματικά να μου πείτε τη γνώμη σας. Όχι τι «πρέπει» να πιστέψω, αλλά πώς το βλέπετε εσείς όλο αυτό. Μήνυμα, σημάδι ή απλώς μια πολύ δυνατή σύμπτωση; @Giorgos Mazonakis Official @Giorgos Mazonakis #mazonakis
Δεν γνώρισα ποτέ τον Γιώργο Μαζωνάκη προσωπικά. Τον γνώρισα όμως μέσα από τα τραγούδια του… μέσα από τη φωνή του, την παρουσία του, τον άνθρωπο που έβλεπα όλα αυτά τα χρόνια. Κι όμως, από τη στιγμή που έφυγε, έκλαψα, στεναχωρήθηκα και πόνεσα σαν να έχασα έναν άνθρωπο που γνώριζα. Ίσως γιατί έτσι είναι με κάποιους ανθρώπους… μπορεί να μην τους έχεις συναντήσει ποτέ, αλλά με κάποιον τρόπο έχουν γίνει κομμάτι της ζωής σου. Για μένα ήταν το καλό παιδί. Ήταν ένας κύριος και «αλήτης» με την καλή έννοια. Ένα ευαίσθητο, καλόψυχο παιδί. Ένας άντρας με καρδιά και ψυχή μικρού παιδιού… ένα μεγάλο παιδί. Και μέσα μου υπάρχει ακόμα αυτή η σκέψη πως δεν του άξιζε ο τρόπος που έφυγε. Και τώρα θέλω να σας πω κάτι που μου συνέβη και πραγματικά δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Μία μέρα μετά την κηδεία του, τον είδα στον ύπνο μου. Και το παράξενο είναι πως, ενώ δεν τον είχα γνωρίσει ποτέ προσωπικά, στο όνειρό μου ήμασταν φίλοι. Είχαμε πάει μαζί διακοπές, χωρίς καμία ερωτική σχέση. Νοικιάσαμε ένα δωμάτιο, πήγαμε για μπάνιο και όταν επιστρέψαμε, το δωμάτιο ήταν πολύ βρόμικο και ακατάστατο. Άνοιξα μια ντουλάπα και βρήκα μέσα κατάλευκα σεντόνια, σαν αυτά που βάζουν στα νοσοκομεία. Τα πήρα και έστρωσα τα κρεβάτια. Ολόλευκα, καθαρά, κάτασπρα. Και του είπα: «Τώρα μπορείς να κάτσεις και να ξαπλώσεις… είναι καθαρά.» Κάθισε στο ένα κρεβάτι κι εγώ απέναντί του, στο άλλο. Ήταν σκυμμένος πάνω από το κινητό του. Και τότε, χωρίς να ξέρω γιατί, τον ρώτησα: «Θα με παντρευτείς;» Σήκωσε το κεφάλι του, με κοίταξε, μου χαμογέλασε με εκείνο το όμορφο χαμόγελό του και μου έγνεψε καταφατικά. «Ναι.» Και εκεί ξύπνησα. Ταραγμένη. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, ντουκ ντουκ ντουκ… και για πολλή ώρα μέσα στη νύχτα δεν μπορούσα να συνέλθω. Δεν ξέρω αν ήταν απλώς ένα όνειρο. Δεν ξέρω αν ήταν η στεναχώρια μου, η φόρτιση, το μυαλό μου που προσπαθούσε να διαχειριστεί μια απώλεια που ακόμα δεν μπορούσα να αποδεχτώ. Ή αν ήταν κάτι άλλο. Ένα μήνυμα; Ένα σημάδι; Μια σύμπτωση; Δεν έχω απάντηση. Ξέρω μόνο ότι υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες που ταιριάζουν μεταξύ μας και κάποια άλλα πράγματα που μου έχουν κάνει μεγάλη εντύπωση. Και το ερώτημα που γυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου είναι: Γιατί ήρθε στο δικό μου όνειρο; Γιατί εκείνο το βράδυ; Και γιατί αυτό το συγκεκριμένο όνειρο; Και τώρα… υπάρχει και συνέχεια. Τρεις μέρες μετά, στο ξύπνιο μου, συνέβη κάτι ακόμη που με έκανε να αναρωτηθώ ακόμα περισσότερο. Αυτό θα σας το πω στο επόμενο… ❤️ Θέλω πραγματικά να μου πείτε τη γνώμη σας. Όχι τι «πρέπει» να πιστέψω, αλλά πώς το βλέπετε εσείς όλο αυτό. Μήνυμα, σημάδι ή απλώς μια πολύ δυνατή σύμπτωση; @Giorgos Mazonakis Official @Giorgos Mazonakis #mazonakis

About