Bola: Uxlamadingmi? Qiz: Yo‘q. Sizni kutayotgandim. Nega qo‘ng‘iroq qilmadingiz? Bola: Kechirasan, bugun biroz band bo‘ldim. Qiz: Mayli. Ovozingizni eshitsam bo‘ldi. Bola: Bilasanmi, men nimadan qo‘rqaman? Bir kun kelib, sen meni kutib o‘tirsang-u, men qo‘ng‘iroq qilolmasam... Qiz: Unda o‘zim qo‘ng‘iroq qilaman. Bola: Agar telefonimni ko‘tarmasam-chi? Qiz: Oldingizga boraman. Sizni topmagunimcha qidiraman. Bunaqa gaplarni boshqa aytmang, iltimos. Bola: Xo‘p, yig‘lama. Men seni juda yaxshi ko‘raman. Qiz: Ertaga ko‘rishamizmi? Bola: Ha, sevgilim. Ertaga seni ko‘rgani boraman. Qiz: Va’da berasizmi? Bola: Va’da beraman. Qiz: Sizni yaxshi ko‘raman. Bola: Men seni hammadan ko‘proq yaxshi ko‘raman. Ular tonggacha gaplashishdi. Qiz uxlab qolganida ham, bola telefonni uzmadi. Uning sokin nafasini eshitib, sekingina pichirladi: Bola: Kechir meni, sevgilim. Men senga bergan va’damni bajara olmasligim mumkin... Ertasi kuni qiz chiroyli kiyimlarini kiyib, birinchi uchrashgan joylariga bordi. Bir soat o‘tdi. Keyin ikki soat... Ammo yigit kelmadi. Qiz qo‘ng‘iroq qildi. Telefon o‘chiq edi. Kechga yaqin unga notanish raqamdan qo‘ng‘iroq qilishdi. Qiz: Allo? U qayerda? Nima bo‘ldi? Notanish ovoz: Iltimos, kasalxonaga keling... Qiz yugurib bordi. Yo‘lakda yigitning onasini ko‘rdi. Ayol uni quchoqlab, yig‘lab yubordi. Qiz: Xola, iltimos, ayting... U qayerda? Men keldim-ku! Unga ayting, men keldim! Yigit og‘ir kasallik bilan kurashayotganini qizdan yashirgan edi. O‘sha kuni uning ahvoli keskin yomonlashgan va shifokorlar uni saqlab qola olishmagandi. Qiz uning yoniga kirib, qo‘lini ushladi. Qiz: Men keldim, sevgilim. Turing, axir bugun uchrashamiz, degandingiz-ku... Javob bo‘lmadi. Qiz: Sizdan xafa emasman. Faqat ko‘zingizni oching... Bir marta bo‘lsa ham menga qarang. Sizga aytadigan gaplarim juda ko‘p edi. Hali birga uy qurardik, farzandlarimiz haqida gaplashardik... Nega meni yolg‘iz qoldirdingiz?.. Bir necha kundan keyin yigitning onasi qizga xat berdi. «Sevgilim, agar bu xatni o‘qiyotgan bo‘lsang, demak, senga aytolmagan gaplarim qolib ketibdi. Men kasalligimni yashirdim, chunki seni qo‘rqitishni istamadim. Men ham tuzalib ketishimga ishongandim. Sen bilan birga qarishni, har tong seni uyg‘otishni, oddiy kunlarni birga o‘tkazishni xohlagandim. Men seni tashlab ketishni emas, sen bilan butun umr qolishni istagandim. O‘sha kecha “ertaga ko‘rishamiz” deganimda, chin dildan ishongandim. Seni yana ko‘rishga umid qilgandim. Bir iltimosim bor: meni eslaganingda, faqat ketgan kunimni eslama. Birinchi uchrashganimizni, birga kulganimizni esla. Men senga butun umrni va’da qilgandim, sevgilim. Ammo taqdir bizga faqat bir qismini berdi. Hayotimdagi eng go‘zal kunlar — sen bor kunlar edi. Seni sevgan yigit...» Oradan bir yil o‘tdi. Qiz yana ularning uchrashuv joyiga keldi. Qo‘lida oq gullar bor edi. Ularni o‘rindiqqa qo‘yib, yigitning eski ovozli xabarini eshitdi. Bolaning ovozi: «Ertaga seni ko‘rgani boraman. Va’da beraman». Qiz telefonini bag‘riga bosdi. Qiz: Men sizni kechirdim, sevgilim. Faqat nega va’dangizni bajara olmaganingizni hali ham tushunolmayman... 💔 Eng achinarlisi — u qizni tashlab ketishni istamagan edi. U qaytishni xohlagan edi. Qiz esa uni bir umr kutishga tayyor edi. Ammo taqdir ularga birga qarish uchun vaqt bermadi. - @tajik_bola_06