«حضرت اُم مالک (رضي الله عنها) د غوړیو یو مشکيزه راوړه او د رسول الله ﷺ په دربار کې یې وړاندې کړه. رسول الله ﷺ حضرت بلال (رضي الله عنه) ته امر وکړ، هغه مشکيزه یې ونیوله، خالي یې کړه او بېرته یې دغې صحابۍ ته ورکړه. کله چې هغه بېرته کور ته لاړه، ویې کتل چې مشکيزه بېرته ډکه شوې ده. هغه بیا د نبي اکرم ﷺ دربار ته حاضره شوه او عرض یې وکړ: یا رسول الله! ایا زما په اړه کوم (د غندنې) حکم نازل شوی دی؟ محمد ﷺ ورڅخه وپوښتل: اې اُم مالک! ولې داسې پوښتنه کوې؟ هغې وویل: تاسو زما ډالۍ ماته بېرته راکړې ده (ګواکې قبوله شوې نه ده). راوي وايي: محمد ﷺ حضرت بلال راوغوښت او په دې اړه یې ورڅخه وپوښتل. حضرت بلال (رضي الله عنه) عرض وکړ: (یا رسول الله!) په هغه ذات قسم چې تاسو یې په حقه مبعوث کړي یاست! ما هغه مشکيزه دومره ونیوله او وشاربله چې حیا راتله (يعنې هیڅ غوړي پکې پاتې نه شول). په دې وخت کې رسول الله ﷺ وفرمایل: اې اُم مالک! تاته دې زېری وي، دا ستا لپاره برکت دی. الله تعالی تاته ډېر ژر اجر درکړ. بیا محمد ﷺ هغې ته تعلیم ورکړ چې له هر لمانځه وروسته لس ځله "سبحان الله" ، لس ځله "الحمد لله" او لس ځله "الله اکبر" وایه - @ameen.ullah859