@dipasimkhadaofficial: त्यो बेला आफ्नै जहाज थियो, आफ्नै डुङ्गा थियो, आफ्नै प्लेन थियो। माटोको घर थियो, ढुङ्गाको महल थियो, काठको भान्सा थियो, पातको थाल थियो, माटोको तरकारी थियो फूलको पैसा थियो, बालुवाको बजार थियो। पातको नोट थियो, लौरोको बन्दुक थियो, ढुङ्गाको गुच्चा थियो, बाँसको तरबार थियो, अनि कल्पनाको आफ्नै संसार थियो। कहिले राजा बनिन्थ्यो, कहिले पाइलट, कहिले डाक्टर, कहिले ड्राइभर, कहिले चोर-पुलिस त कहिले आफ्नै राज्यको प्रधानमन्त्री! घुँडाभरि चोट, लुगाभरि माटो, कपालभरि धुलो, तर अनुहारभरि खुसी! । माटोमै सुन भेटिन्थ्यो, ढुङ्गामै हिरा देखिन्थ्यो, अनि सानो कुरामै संसार जितेको महसुस हुन्थ्यो। न खल्तीमा पैसा चाहिन्थ्यो, न खुसी हुन कुनै कारण । न Wi-Fi चाहिन्थ्यो, न मोबाइल, न महँगो खेलौना; एउटा साथी भेटेपछि आफ्नै संसार चल्थ्यो। त्यो बेला एक रुपैयाँमा दिनभरिको खुसी किन्न सकिन्थ्यो। अचम्मको थियो है त्यो बालापन, जहाँ केही पनि आफ्नो थिएन, तर कल्पनामा सबैथोक आफ्नै थियो। ❤️🥹 #dipasimkhada