‎"ယော ဗာလော မညတိ ဗာလျံ, ပဏ္ဍိတော ဝါပိ တေန သော၊ ‎ ‎ဗာလော စ ပဏ္ဍိတမာနီ, သ ဝေ ‘‘ဗာလော’’တိ ဝုစ္စတိ။" ‎( နှာ - ၂၂၊ ဓမ္မပဒပါဠိ) ‎ ‎(အနက်) ယော-ရဟန်းရှင်လူ, မည်သူမဆို, အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဗာလော-သိဉာဏ်ကွာကင်း, အလွန်ညံ့ဖျင်းသော လူမိုက်သည်၊ သမာနော-ဖြစ်ပါလျက်၊ ဗာလျံ-အမှန်စင်စစ်, မိမိမိုက်သည်၏အဖြစ်ကို၊ မညတိ-ကြည့်ရှုဆင်ခြင်, သိမြင်တတ်၏၊ တေန-မိမိမိုက်မှု, ကြည့်ရှုဆင်ခြင်, ထိုသို့ သိမြင်ခြင်းကြောင့်၊ သော ဗာလော-အမှန်ဆင်ခြင်, သိမြင်တတ်သော, ထိုလူမိုက်သည်၊ ပဏ္ဍိတောဝါပိ-ပညာရှိမြတ်, ဆည်းကပ်သင်ယူ, ပညာရှိနှင့် တူသူသည်လည်း၊ ဟောတိ-အမြန်မကြာ, ဖြစ်နိုင်ပါ၏၊ [ဝါ=ပဏ္ဍိတောဝါ ပီတိ ဧတ္ထ ဝါကာရော ဝါနရောတျာဒီသု ဝိယ သဒိသတ္ထောတိ အာဟ ပဏ္ဍိတသဒိသော ဟောတီတိ၊ ဓံ-မဟာဋီ၊ ၉၅။] ယောစ-အကြင်သူသည်ကား၊ ဗာလော-သိဉာဏ်ကွာကင်း, အလွန်ဖျင်းအသော လူမိုက်သည်၊ သမာနော’ဖြစ်ပါလျက်၊ ပဏ္ဍိတမာနီ‘ကိုယ့်ကို ကိုယ်ပင်, ပညာရှိဟု မှတ်ထင်သည်၊ ဟောတိ-ဘဝင်မြင့်ကာ, ဖြစ်နေပါ၏၊ သော ဗာလော-မာန ဖိစီး, ကိုယ့်ကို ကိုယ်အထင်ကြီးသော ထိုလူမိုက်ကို၊ ဝေ-စင်စစ်ဧကန်, အမှန်အားဖြင့်၊ ဗာလော-ပြုပြင်မရ, ဗာလအစစ်ဟူ၍၊ ဝုစ္စတိ-ပိုင်းခြားသေချာ, ဆိုအပ်ပါ၏။ ‎ ‎(မြန်မာပြန်) လူမိုက်ဖြစ်စေကာမူ မိမိမိုက်ကြောင်းကို သိသူသည် ယင်းသို့ အဖြစ်မှန်ကို သိမြင်ခြင်းကြောင့် ပညာရှိနှင့်တူသူဖြစ်နိုင်၏၊ လူမိုက်ဖြစ်လျက် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပညာရှိထင်နေသူကိုမူ မိမိမိုက်ကြောင်းကို နားမလည်သောကြောင့် တကယ့် ပညာမဲ့လူမိုက်-ဟု ဆိုသင့်၏။ ‎ ‎(လင်္ကာ ) လူမိုက်အစစ်, တကယ်ဖြစ်လည်း, ကိုယ့်ပြစ်ကိုပင်, ကိုယ်သိမြင်က, ကိုယ်ပင် ဉာဏ်ရှိ, ဖြစ်လာဘိ၏၊ မိမိလွန်စွာ, မိုက်နေပါလျက်, ပညာရှိပင်, ကိုယ့်ကိုထင်မူ, ထိုသူစင်စစ်, လူမိုက်ဖြစ်၏။ ‎ ‎#သီတဂူဒေါက်တာအရှင်ဣန္ဒာစရိယ ‎#ဓမ္မပဒပါဠိ_ဗာလဝဂ္ဂ ‎#fyp ‎ - @vanavasi969