Mana hikoyaning davomi… 💔🥀 Oradan yana bir yil o‘tdi. Qiz yigitni unutolmadi. Har kuni uning eski xabarlarini tinglar, ba’zan kulib, ba’zan esa ko‘z yoshlarini to‘xtatolmay yig‘lardi. Bir kuni qizga notanish raqamdan xabar keldi. Xabar: «Salom. Sizni tanimasligim mumkin, lekin sizga bir narsani aytishim kerak. Iltimos, ertaga soat 17:00 da eski bog‘ga keling». Qiz hayron bo‘ldi. Ertasi kuni aytilgan joyga bordi. U yerda yigitning eng yaqin do‘sti turardi. Qiz: Sizmi? Menga kim xabar yozdi? Nima gap? Do‘sti: Senga ancha oldin aytishim kerak bo‘lgan bir gap bor edi. Lekin bunga jur’at qilolmadim. Qiz: Gapiring, iltimos. Yuragim yana nimanidir sezayotgandek... Yigitning do‘sti cho‘ntagidan kichkina quticha va buklangan qog‘oz chiqardi. Do‘sti: Bu narsalarni u menga kasalxonaga yotishidan oldin bergan. «Agar men qaytmasam, bularni unga ber», degandi. Qizning qo‘llari titray boshladi. U qutichani ochdi. Ichida oddiygina uzuk bor edi. Qiz xatni ochib o‘qiy boshladi. Yigitning xati: «Sevgilim, balki bu xatni o‘qiyotganingda, men yoningda bo‘lmasman. Bilasanmi, men doim senga bir kun kelib uylanaman, deb aytardim. O‘sha gaplarim shunchaki va’da emas edi. Men haqiqatan ham sen bilan oila qurishni xohlagandim. Bu uzukni senga o‘zim taqishni orzu qilardim. Ko‘zlaringga qarab: “Endi meni hech qayerga ketkazmaysanmi?” deb so‘ramoqchi edim. Sen esa kulib: “Avval meni baxtli qiling”, derding. Men seni baxtli qilish uchun butun umr harakat qilishga tayyor edim. Afsuski, bizning hikoyamiz men xohlagandek davom etmadi. Lekin, sevgilim, sendan bir narsani so‘rayman: hayotingni to‘xtatib qo‘yma. Men yo‘qman deb, kulishni unutma. Seni baxtli ko‘rish men uchun doim eng katta orzu bo‘lgan. Agar bir kun yana chin dildan kulib qo‘ysang, bilki, men seni aynan shunday ko‘rishni xohlaganman. Seni hech qachon unutmaydigan yigit…» Qiz xatni ko‘ksiga bosib, yig‘lab yubordi. Qiz: Nega menga aytmadingiz? Men siz bilan kasallikni ham, og‘riqni ham birga yengishga tayyor edim-ku… Nega meni o‘zingizdan uzoq tutdingiz? Yigitning do‘sti boshini egdi. Do‘sti: U seni juda yaxshi ko‘rardi. Oxirgi kunlarida ham faqat sen haqingda gapirdi. Qiz: U meni baxtli ko‘rishni xohlagan ekan… Lekin mening baxtim uning yonida edi-ku… Oradan yillar o‘tdi. Qiz ulg‘aydi, hayot davom etdi. Ammo u yigitni hech qachon yomon xotira sifatida eslamadi. U uning suratini saqladi, xatlarini asradi va ba’zan eski ovozli xabarini tingladi. Bir kuni qiz yana o‘sha bog‘ga keldi. O‘rindiqqa o‘tirdi va osmonga qaradi. Qiz: Esingizdami, menga “Ertaga seni ko‘rgani boraman”, degandingiz? Men o‘sha kuni sizni juda uzoq kutdim… U biroz jim qoldi. Qiz: Endi tushundim. Siz meni ataylab kutdirmagansiz. Siz ham kelishni xohlagansiz… Shamol esdi. Qizning qo‘lidagi xatning cheti asta ko‘tarildi. U ko‘z yoshlarini artib, sekin jilmaydi. Qiz: Bilasizmi, men sizni hanuz yaxshi ko‘raman. Lekin endi sizni kutib yig‘lamayman. Siz menga sevishni o‘rgatdingiz. Endi esa siz orzu qilganidek yashashga harakat qilaman. Qiz o‘rnidan turdi va sekin uzoqlashdi. Ammo ketishidan oldin yana bir marta ortiga qaradi. Xuddi yigit hozirgina kelib, unga qarab turgandek tuyuldi. Qiz pichirladi: «Xayr emas, sevgilim… Bizning aytilmay qolgan gaplarimiz bor. Balki boshqa bir dunyoda ularni oxirigacha aytarmiz…» 💔 Ba’zan inson va’dasini bajarmagani uchun emas, uni bajarishga umri yetmagani uchun ham kechirim so‘ray olmay ketadi. Eng og‘riqlisi esa — bir insonning “ertaga”si boshqa bir insonning butun umr kutishiga aylanib qolishidir.💔 Xohlasang, 3-qismini ham yozib beraman: qiz yillar o‘tib tasodifan yigitning unga aytmagan yana bir sirini bilib qoladi. 🥀 - @tajik_bola_06