@mecenas_od_biznesu: Zaczęło się od „zagram raz, zobaczę, o co ten hałas”. Dziś mam więcej rezerwacji kortu niż spotkań z klientami, więc sprawdziłam, co się dzieje w mózgu, i okazuje się, że to nie moja wina, tylko dopaminy. Dopamina to nie hormon szczęścia, tylko hormon „a może jednak?!”. Wyrzuca się wtedy, gdy coś wyjdzie lepiej, niż się spodziewaliśmy, a w padlu dzieje się to co kilkanaście sekund, bo piłka odbija się od ścian i przegrany punkt potrafi wrócić jak bumerang. Działa to jak automat w kasynie, tylko tracisz kalorie zamiast oszczędności (chyba że liczymy trzecią rakietę i czwartą torbę). Po trzech treningach czujesz się jak zawodowiec. W tenisie pierwsze pół roku to zbieranie piłek z sąsiednich kortów, a w padlu po kilku godzinach grasz prawdziwe wymiany, więc mózg uznaje, że jesteś urodzonym talentem. Potem ktoś pokazuje ci viborę i okazuje się, że jednak nie, ale wtedy jest już za późno. Nie da się grać samemu, więc nie da się też odpuścić. Odwołanie meczu to zawiedzenie trzech osób, czyli towarzyskie samobójstwo. Do tego piątki, wspólne krzyki „TWOJA!” (która nigdy nie jest niczyja) i kawa po meczu, przy której umawiacie się na kolejny. Przez półtorej godziny nie myślisz o niczym innym, bo piłka leci za szybko, żeby się zamyślić. Psychologowie nazywają to stanem flow, ja najtańszą terapią w Warszawie, choć przy obecnych cenach kortów z tym „najtańszą” bym polemizowała. A na deser endorfiny, dzięki którym wychodzisz z kortu z miną zwycięzcy Wimbledonu, nawet po przegranej 6:1. Jako prawnik muszę uczciwie ostrzec, że skutki uboczne obejmują łokieć tenisisty, rachunki za rakiety i nagłą potrzebę rozmawiania o padlu na każdej kolacji. A Wy, ile treningów w tygodniu to już „problem”? 👇 #padel #padelpolska #dopamina #sport #headpadel

Maria Kobryń radca prawny

Open In TikTok:

Region: PL

Thursday 15 October 2026 08:08:28 GMT