@araf.2516: Sağken kıymetimi bilmeyenlere bir sözüm var: Ben öldüğümde arkamdan güzel cümleler kurmayın. “Çok iyi insandı.” “Kimseyi kırmazdı.” “Yeri doldurulmazdı.” “Keşke biraz daha kıymetini bilseydik…” Demeyin. Çünkü ben bunları duymak için yaşamıyorum. Ben, hayattayken bir çift güzel sözün, içten bir selamın, samimi bir hâl hatırın peşindeydim. Bir insanın yanında olduğumu bilmesini değil, yanımdayken değerli olduğumu hissetmeyi istedim. Ama bazıları insanın varlığına alışınca, onu kaybetme ihtimalini unutuyor. Sanıyorlar ki hep orada olacağım. Hep arayacağım. Hep affedeceğim. Hep bekleyeceğim. Hep aynı kapıyı çalacağım. Oysa hiçbir insanın ömrü, başkalarının ihmallerine yetecek kadar uzun değildir. Bir gün susarım. Bir gün aramam. Bir gün beklemem. Bir gün giderim. Ve o gün, belki de yıllarca görmezden geldiğiniz bir insanın yokluğu, hayatınızın en büyük sessizliğine dönüşür. İşte o zaman mezarıma gelip ağlamayın. Çünkü gözyaşı, zamanında söylenmeyen güzel sözlerin telafisi değildir. Çiçek bırakmayın. Çünkü ben yaşarken bir tebessümü çok gördüyseniz, öldüğümde mezarıma bıraktığınız çiçeklerin hiçbir anlamı yok. Arkamdan “çok özledik” demeyin. Ben yanınızdayken özlenmeye değil, değer görmeye ihtiyacım vardı. Ve eğer bir gün mezar taşıma bir şey yazmak isterseniz, sakın beni öven cümleler yazmayın. Şunu yazın: “Burada, yaşarken kıymeti bilinmeyen biri yatıyor. Biz onun değerini, toprağa verdikten sonra anladık.” Belki o yazıyı okuyan biri, henüz hayatta olan birinin kıymetini anlamayı öğrenir. Çünkü ölümden sonra söylenen her güzel söz, yaşarken esirgenen bir güzel sözün gölgesinde kalır. Unutmayın: İnsan mezar başında sevilmez. İnsan, hayattayken sevilir. Kıymetini bilmediğiniz insanı kaybettikten sonra özlemeniz, onu değil; kendi ihmallerinizi özlediğiniz anlamına gelir. Ben öldüğümde değil, şimdi anlayın kıymetimi. Çünkü yarın çok geç olabilir. Ve bazı “keşke”ler vardır… Bir ömür mezar taşından daha ağırdır.