चाहना हुने ठाउँमा बहाना कहिल्यै हुँदैन…! कहिलेकाहीँ जीवनमा यस्ता मान्छेहरू भेटिन्छन्, जसलाई हामी आफ्नो खुसीभन्दा माथि राख्छौँ। उनीहरूको एउटा सानो मुस्कानले दिनभरि खुसी हुन्छौँ, एउटा मीठो शब्दले मनका सबै पीडा बिर्सिन्छौँ र उनीहरूको एउटा सन्देशको प्रतीक्षामा घण्टौँ बिताइदिन्छौँ। तर दुःख त्यतिबेला लाग्छ, जब हामीले यति धेरै महत्त्व दिएको मान्छेको जीवनमा हाम्रो स्थान कति सानो रहेछ भन्ने कुरा बिस्तारै बुझ्दै जान्छौँ। साँचो कुरा त के हो भने, मनमा हुने मान्छेलाई बोल्न कुनै विशेष कारण चाहिँदैन। उसलाई सम्झिन कुनै बहाना चाहिँदैन, उसको हालखबर सोध्न कुनै अवसर कुर्नुपर्दैन। मनले चाहेको मान्छेसँग दुई शब्द बोल्न पनि समय निकाल्न नसक्ने सम्बन्धमा कतै न कतै चाहनाको कमी हुन्छ। किनकि व्यस्त त सबै हुन्छन्, जिम्मेवारी सबैका हुन्छन्, समस्या सबैका जीवनमा हुन्छन्। तर पनि मनले साँच्चै चाहेको मान्छेका लागि थोरै समय निकाल्ने इच्छा भने हराउँदैन। मैले पनि सम्बन्ध जोगाउन धेरै प्रयास गरेँ। आफ्नो मन दुख्दा पनि उसको मन नदुखोस् भनेर चुपचाप बसेँ। आफूलाई नराम्रो लागेका कुराहरू पनि सहेर हाँसिरहेँ। कतिपटक मनमा हजारौँ प्रश्न हुँदाहुँदै पनि उसलाई गुमाउने डरले एउटा प्रश्नसमेत सोधिनँ। उसले टाढिन खोज्दा नजिक ल्याउन खोजेँ, उसले बेवास्ता गर्दा पनि उसको परिस्थितिलाई बुझ्ने प्रयास गरेँ। गल्ती उसको भए पनि सम्बन्ध नटुटोस् भनेर कतिपटक आफैँ अघि सरेँ। मलाई लाग्थ्यो, प्रेम भनेको यस्तै त हो नि! कहिलेकाहीँ आफैँ झुक्नु, कहिलेकाहीँ आफ्ना इच्छाहरू त्याग्नु र कहिलेकाहीँ आफू दुखेर पनि अर्को मान्छेको खुसी रोज्नु। तर समय बित्दै जाँदा एउटा कुरा बुझ्दै गएँ—सम्बन्ध जोगाउन झुक्नु नराम्रो होइन, तर सधैँ एउटै मान्छे झुकिरहनुपर्ने सम्बन्धले मनलाई बिस्तारै थकाउँदो रहेछ। आफू रित्तिएर प्रेम गरेँ, आफ्नो समय दिएँ, आफ्नो खुसी बाँडेँ, उसको दुःखलाई आफ्नो सम्झिएँ। उसको अनुहारमा मुस्कान देख्न पाए पुग्छ भन्ने लाग्थ्यो। बदलामा केही ठूलो कुरा मागेको पनि थिइनँ। केवल थोरै समय, थोरै अपनत्व, मनदेखि गरिएको एउटा कुराकानी र आफू पनि उसको जीवनमा महत्त्वपूर्ण छु भन्ने सानो अनुभूति चाहन्थेँ। तर यति धेरै दिएर पनि उसको मन जित्न सकिनँ। सायद मेरो प्रेममा कमी थिएन, तर उसको मनमा मेरो लागि त्यति ठाउँ थिएन। सायद मैले सम्बन्धलाई जीवन सम्झिएँ, उसले जीवनको एउटा सामान्य हिस्सा मात्र। मैले उसलाई आफ्नो मान्छे ठानेँ, उसले मलाई आफ्नो सुविधाअनुसार सम्झिने मान्छे बनायो। सबैभन्दा ठूलो पीडा सम्बन्ध टुट्नु मात्र होइन रहेछ। सम्बन्ध जोगाउन आफूले गरेको प्रयासको कुनै मूल्य नरहेको महसुस हुनु रहेछ। आफूले सम्झिरहँदा उसले बिर्सिनु, आफूले बोल्न खोज्दा उसले बहाना बनाउनु र आफूले नजिक हुन खोज्दा उसले दूरी बढाउँदै जानु रहेछ। आज पनि म सम्बन्ध जोगाउनुलाई नै सबैभन्दा राम्रो कुरा मान्छु। किनकि साँचो सम्बन्ध सजिलै त्याग्नु हुँदैन। तर सम्बन्ध जोगाउने नाममा आफ्नो मनलाई सधैँ चोट दिइरहनु पनि प्रेम होइन रहेछ। सम्बन्ध दुई जनाको चाहनाले टिक्छ, एक जनाको प्रयासले मात्र होइन। अन्ततः मैले बुझेँ, कसैको मन जित्न आफूलाई पूरै रित्त्याउनुपर्ने रहेनछ। जसले हाम्रो उपस्थितिको कदर गर्छ, उसले हाम्रो सानो प्रयासलाई पनि ठूलो मान्छ। जसले हामीलाई मनदेखि चाहन्छ, उसले व्यस्तताबीच पनि सम्झिन्छ। र जसलाई हाम्रो कमी महसुस हुँदैन, उसलाई हाम्रो उपस्थितिको महत्त्व बुझाउन जिन्दगीभरि प्रयास गरे पनि अपुग हुन सक्छ। किनकि चाहना हुने ठाउँमा बहाना हुँदैन, माया हुने ठाउँमा बेवास्ता हुँदैन र सम्बन्ध जोगाउने इच्छा दुवैमा हुनुपर्छ। कहिलेकाहीँ मनमा एउटै प्रश्न उठ्छ—मैले यति धेरै माया गरेर पनि मन जित्न सकिनँ भने, अब उसलाई जित्नका लागि म आफैँभित्र बाँकी रहेको खुसीसमेत कति पटक गुमाऊँ? सायद अब बुझ्नुपर्ने समय आएको छ, सबैलाई आफ्नो बनाएर राख्न सकिँदैन। केही सम्बन्धलाई जोगाउने प्रयास गरिन्छ, केहीबाट पाठ सिकिन्छ र केहीलाई मनमा माया राखेरै समयको जिम्मा लगाउनुपर्छ। किनकि प्रेम गर्नु सुन्दर कुरा हो, तर प्रेमको नाममा आफूलाई नै बिर्सिनुचाहिँ आफ्नो मनमाथि अन्याय गर्नु हो। ❤️‍🩹 लेखक: अदृश्य कथा @अदृश्य मन @SuNiTa @✍️शब्दको 🎖️भन्डार📕✍️🎸 #virlvideo #foryoupage #aitrend #lokdohori #viralvideo - @adrisyakatha