iDropaz :
Ümid məhv oldusa, ölməyə nə var?
Daha ağlamaq yox, bu son gilədi!
Mən özü-özünü qurudan çinar,
eşq məni qurd kimi içimnən yedi.
Dözdüm, «Qürur» adlı sözü unudub,
hayıf, inanmadım, haqlıymış bürcün,
bəzən ləyaqətin daşını atıb,
dözdüm səni yaxşı tanımaq üçün.
Daha ürəyimə düşməz açarın,
gözlərim xərabə pəncərəsidir,
kirpikdə inləyən yaş damcıları,
İlahi, bir eşqin «Qu nəğməsidir».
Daha nə adın var, nə məhəbbətin,
içimdə bir kövrək vicdan qovrular,
ürək anlamadın, qədir bilmədin –
nankorun sonluğu fəlakət olar!
Puç oldu o qədər öyüdüm, cəhdim,
tutmur əməllərin sərt gileyinlə,
mən səni bəxtəvər etmək istədim,
sən özün oynadın öz taleyinlə...
2026-11-05 00:28:33