@abasm.13: پخوا به چې د چا د مرګ خبر راغی، ما به هم افسوس وکړو، دعا به مې ورته وکړه، او بیا به مې موبایل کیښودو. اوس پوهېږم چې هغه خبر د یو کور ټوله دنیا وه. زما کاکا جان هم اوس د ډېرو خلکو لپاره یو خبر دی: "په باجوړ کې یو سړی په ډزو ووژل شو." خلکو پوسټونه وکړل، فاتحې ته راغلل، دعاګانې یې وکړې. د ټولو مننه، الله دې اجر درکړي. خو چې فاتحه ختمه شوه، هر څوک خپل کور ته لاړو. زمونږ کور ته کاکا جان بیا رانغی. دا د دریو ورځو غم نه دی. دا هغه ځای دی چې هغه به پکې کیناستو او اوس خالي دی. دا هغه غږ دی چې په کور کې به مو اورېدو او اوس یې نه اورو. په هره خادۍ او غم کې به یې کمی وي. خلک به یې هېر کړي، دا د دنیا دستور دی. خو کور یې نه شي هېرولی. د کاکا جان له تللو وروسته مې په یوه خبره ډېر سوچ وکړو. مونږ ټول د بل چا په غم خفه کېږو، خو په زړه کې وایو چې شکر دی زمونږ کور نه دی. همدا زمونږ تر ټولو لویه غلطي ده. که مونږ د بل کور غم د هغوی غم وګڼو، که سره ویشلي پاتې شو، او که تر هغې چپ یو چې زمونږ خپل کور ته راورسي، نو بیا به هر کور په دې ویره کې ژوند کوي چې بله ورځ به زمونږ وي. که نه غواړو چې دا ورځ هر کور ته راشي، نو باید یو بل سره ودرېږو. د هر هغه کور سره ودرېږو چې دا غم یې لیدلی دی. په یو غږ او په یو زړه خپل حق وغواړو، او د هر چا لپاره امن او انصاف وغواړو، که هغه زمونږ خپل وي او که پردی. ځکه چې بې ګناه انسان چې وژل کېږي، دا د یو کور نه، د ټولې علاقې دپاره نقصان دی او ده معاشري ده ناکامي نښه ده. خلکو لپاره کاکا جان د یوې ورځې خبر وو. زمونږ لپاره د ټول عمر کمی دی💔💔 الله دې کاکا جان ته جنت نصیب کړي، او بل هیڅ کور ته دې دا ورځ نه رانولي.