Mana, hikoyaning davomi♥️ Oradan yana uch oy o‘tdi. Qiz asta-sekin hayotga qaytishga harakat qilardi. Ammo yuragining bir chetida hamon yigitga bo‘lgan muhabbat yashardi. Bir kuni kechasi uning telefoniga notanish raqamdan qo‘ng‘iroq bo‘ldi. Qiz: Allo, kim bu? Sukut… Qiz: Allo? Eshityapsizmi? Birdan telefon ortidan tanish ovoz eshitildi. Bola: Hali ham meni kutyapsanmi?.. Qizning qo‘lidagi telefon tushib ketay dedi. Bu ovozni u minglab ovozlar orasidan ham tanirdi. Qiz: Yo‘q… Bu mumkin emas… Siz… Siz axir… Bola: Ha, sevgilim. Menman… Qiz yig‘lab yubordi. Qiz: Siz kimsiz o‘zi?! Nega bunday qilyapsiz?! Men sizni bir yil yig‘lab kutdim! Har kuni ovozingizni eshitib, qaytishingizni so‘radim! Siz esa… Bola: Meni kechir… Qiz: Yo‘q! Menga «kechir» demang! Faqat bitta narsani ayting… Siz haqiqatan ham tirikmisiz? Bola: Ha, sevgilim. Men tirikman. Ma’lum bo‘lishicha, yigit og‘ir kasallikdan keyin davolanish uchun uzoq vaqt boshqa shaharda qolgan edi. Uning ahvoli juda og‘irlashgan paytda yaqinlari qizga haqiqatni aytishga ulgurishmagan. Keyinchalik esa yigitning o‘zi ham qizga bog‘lana olmagan. Uning do‘sti esa yigitning qaytmasligidan qo‘rqib, hammasi tugadi deb o‘ylagan edi. Qiz: Qayerdasiz hozir? Bola: O‘sha eski bog‘daman… Qiz hech narsani o‘ylamasdan ko‘chaga yugurdi. U bog‘ga yetib kelganida, o‘rindiq yonida bir yigit turardi. Qiz sekin yaqinlashdi. Yigit ortiga o‘girildi. Bu — uning sevgilisi edi. Bir yil davomida faqat tushlarida ko‘rgan, suratlaridan sog‘ingan, ovozini eshitib yig‘lagan insoni qarshisida turardi. Qiz: Rostdan ham sizmisiz?.. Bola ko‘zlariga yosh olib, bosh irg‘adi. Bola: Menman, sevgilim… Qiz uning ko‘ksiga boshini qo‘yib yig‘ladi. Qiz: Men sizni yomon ko‘raman! Juda yomon ko‘raman! Nega meni shuncha kutdirdingiz?! Bola uni bag‘riga bosib, titroq ovozda javob berdi: Bola: Bilaman… Men senga juda ko‘p og‘riq berdim. Lekin bir narsani bilishingni istayman: men ham seni bir kun ko‘rish umidida yashadim. Qiz uning yuziga qaradi. Qiz: Endi yana ketib qolmaysizmi? Bola qizning qo‘llarini ushladi. Bola: Endi hech qanday va’da bermayman, sevgilim. Faqat bitta narsani va’da qilaman: agar hayot bizga yana bir imkon bergan bo‘lsa, men bu safar sen bilan har bir kunning qadriga yetaman. Qiz yig‘lagancha jilmaydi. Qiz: Men sizni har kuni kutdim… Bola: Bilaman. Qiz: Har kuni ovozingizni tingladim… Bola: Bilaman, sevgilim… Qiz: Men sizni unutolmadim… Bola uning peshonasidan mehr bilan o‘pib, pichirladi: Bola: Unda endi meni kutma… Qiz hayron bo‘lib unga qaradi. Bola jilmaydi. Bola: Chunki men qaytdim. ❤️‍🩹 O‘sha kuni ular eski bog‘dan birga chiqib ketishdi. Qiz yigitning qo‘lini mahkam ushlagancha yurardi. Go‘yo qo‘yib yuborsa, u yana yo‘qolib qoladigandek… Yigit esa uning qo‘lini yanada mahkamroq ushladi. Chunki bu safar u ham qizni yo‘qotishdan qo‘rqardi. Ba’zan muhabbatning eng katta mo‘jizasi — ketgan insonning qaytishi emas, taqdir ularga yana bir imkon berishidir. ❤️ - @asarsozm_02