@adorationtodaytv: Gifted to my Bestie

Suz Mary DeCarolis
Suz Mary DeCarolis
Open In TikTok:
Region: US
Saturday 17 October 2026 23:58:24 GMT
98
1
0
0

Music

Download

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @adorationtodaytv, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Бир йигит бир қизни жуда қаттиқ севарди. Ҳар куни унга: «Сен менинг тақдиримсан, бир кун келиб албатта турмуш қурамиз», дерди. Қиз ҳам унга ишонарди. У йигитнинг бойлигига эмас, сўзларига, меҳрига ва эътиборига кўнгил қўйганди. Ҳар кеча ухлашдан олдин бир-бирига хабар ёзишарди. Қиз: — Бир кун келиб мени ташлаб кетмайсизми? Йигит: — Сендан олдин нафасим тўхтайди. Қиз бу гапни ўқиб, жилмайди. — Унда мен ҳам сизни ҳеч қачон ташлаб кетмайман, — деб ёзди. Орадан ойлар ўтди. Бир куни йигитнинг хабарлари камайди. Қиз ёзса, кеч жавоб берарди. Қўнғироқ қилса, телефони ўчирилган бўларди. Қиз хавотирланди. Қиз: — Мендан хафа бўлдингизми? Йигит: — Йўқ. Қиз: — Унда нега аввалгидек гаплашмай қўйдингиз? Йигит: — Шунчаки чарчадим. Ухлайман. Бу гаплар қизга оғир ботди. Лекин у севган инсонини безовта қилмаслик учун жим қолди. Бир кеча қиз унга узун хабар ёзди: «Биласизми, мен сиздан қиммат совғалар сўрамаганман. Ҳар куни соатлаб гаплашишни ҳам талаб қилмаганман. Фақат ҳаётингизда менга ҳам бир оз жой бўлишини истагандим. Агар бир кун севмай қолсангиз, илтимос, менга ростини айтинг. Сукут билан жазоламанг…» Йигит хабарни ўқиди. Аммо жавоб бермади. Қиз телефонни бағрига босиб, йиғлаб ухлаб қолди. Эртаси куни у йигитнинг рақамини блоклади. Кейин яна очди. Хабар ёзди. Ўчирди. Қўнғироқ қилди. Жавоб йўқ. Уч ой ўтди. Қиз аста-секин ҳаётга қайтишга ҳаракат қилди. Кулишни ўрганди, одамлар билан гаплашди. Лекин ҳар кеча телефон экрани ёришса, юраги бир лаҳзага тез урарди. Бир куни унга номаълум рақамдан хабар келди. «Салом. Сиз ўша йигитни танийсизми?» Қизнинг қўллари титради. Қиз: — Ҳа… Унга нима бўлди? Нотаниш рақам: — У сизга айтмаган бир гап бор эди. Қиз нафасини ичга ютди. Нотаниш рақам: — У бошқа шаҳарга ишлаш учун кетган. Лекин кетишидан олдин менга бир илтимос қилганди. Агар сиз ҳали ҳам уни кутсангиз, мана шу хабарни сизга етказишимни айтган. Қизга овозли хабар юборилди. Унда йигитнинг овози эшитилди: «Агар бу хабарни эшитаётган бўлсанг, демак, мен сенга ўзим айта олмаган гапимни ниҳоят айтяпман. Мен сени севмаганим учун кетмадим. Мен ҳаётимни ўзгартиришим, оёққа туришим керак деб ўйладим. Сенга қуруқ ваъдалар беришдан уялдим. Лекин битта нарсани нотўғри қилдим… Сен билан маслаҳатлашиш ўрнига, сен учун ўзим қарор қабул қилдим. Мен сенинг бахтингни ўйладим, аммо сенинг қалбингни унутдим. Мени кут, деб айтолмайман. Чунки сени яна оғритишдан қўрқаман. Фақат бир нарсани бил: сен менинг ҳаётимдаги энг самимий инсон бўлдинг. Агар бир кун бахтли бўлсанг, мендан уялма. Агар мени унутсанг ҳам, ўзингни айблама. Мен сенга ваъда берган эдим… Лекин баъзан инсон севган кишисини йўқотишдан қўрқиб, унинг ўзига энг катта оғриқни берар экан». Овозли хабар тугади. Қиз кўз ёшларини тўхтата олмади. У йигитнинг қайтишини эмас, бир марта бўлса ҳам унинг овозини эшитишни соғинганини тушунди. Орадан яна бир йил ўтди. Қиз ўз ҳаётини давом эттира бошлади. У энди ҳар бир ваъдага эмас, амалга ишонишни ўрганганди. Бир куни телефонга яна хабар келди. Йигит: — Салом. Қандайсан? Қиз узоқ вақт экранга қараб турди. Унинг қалбида минглаб хотиралар уйғонди. У ёзди: Қиз: — Яхшиман. Сен-чи? Йигит: — Сени ҳали ҳам эслайман. Қиз кўзларини юмди. Илгари у шу гапни эшитиш учун ҳамма нарсасини берган бўларди. Аммо энди у бошқача эди. Қиз: — Мен ҳам сени эслайман. Лекин эслаш — қайтиш дегани эмас. Баъзи инсонлар ҳаётимизда қолиш учун эмас, қалбимизга ниманидир ўргатиш учун келар экан. Йигит жавоб ёзмади. Қиз телефонни қўйди ва биринчи марта уни эслаганда йиғламади. Чунки у ниҳоят тушунганди: Баъзан биз севган инсонни йўқотмаймиз. Биз унинг бир кун қандай инсон бўлишига ишонган орзумизни йўқотамиз. #StoryTime #LoveStory #Sevgi #YurakDard
Бир йигит бир қизни жуда қаттиқ севарди. Ҳар куни унга: «Сен менинг тақдиримсан, бир кун келиб албатта турмуш қурамиз», дерди. Қиз ҳам унга ишонарди. У йигитнинг бойлигига эмас, сўзларига, меҳрига ва эътиборига кўнгил қўйганди. Ҳар кеча ухлашдан олдин бир-бирига хабар ёзишарди. Қиз: — Бир кун келиб мени ташлаб кетмайсизми? Йигит: — Сендан олдин нафасим тўхтайди. Қиз бу гапни ўқиб, жилмайди. — Унда мен ҳам сизни ҳеч қачон ташлаб кетмайман, — деб ёзди. Орадан ойлар ўтди. Бир куни йигитнинг хабарлари камайди. Қиз ёзса, кеч жавоб берарди. Қўнғироқ қилса, телефони ўчирилган бўларди. Қиз хавотирланди. Қиз: — Мендан хафа бўлдингизми? Йигит: — Йўқ. Қиз: — Унда нега аввалгидек гаплашмай қўйдингиз? Йигит: — Шунчаки чарчадим. Ухлайман. Бу гаплар қизга оғир ботди. Лекин у севган инсонини безовта қилмаслик учун жим қолди. Бир кеча қиз унга узун хабар ёзди: «Биласизми, мен сиздан қиммат совғалар сўрамаганман. Ҳар куни соатлаб гаплашишни ҳам талаб қилмаганман. Фақат ҳаётингизда менга ҳам бир оз жой бўлишини истагандим. Агар бир кун севмай қолсангиз, илтимос, менга ростини айтинг. Сукут билан жазоламанг…» Йигит хабарни ўқиди. Аммо жавоб бермади. Қиз телефонни бағрига босиб, йиғлаб ухлаб қолди. Эртаси куни у йигитнинг рақамини блоклади. Кейин яна очди. Хабар ёзди. Ўчирди. Қўнғироқ қилди. Жавоб йўқ. Уч ой ўтди. Қиз аста-секин ҳаётга қайтишга ҳаракат қилди. Кулишни ўрганди, одамлар билан гаплашди. Лекин ҳар кеча телефон экрани ёришса, юраги бир лаҳзага тез урарди. Бир куни унга номаълум рақамдан хабар келди. «Салом. Сиз ўша йигитни танийсизми?» Қизнинг қўллари титради. Қиз: — Ҳа… Унга нима бўлди? Нотаниш рақам: — У сизга айтмаган бир гап бор эди. Қиз нафасини ичга ютди. Нотаниш рақам: — У бошқа шаҳарга ишлаш учун кетган. Лекин кетишидан олдин менга бир илтимос қилганди. Агар сиз ҳали ҳам уни кутсангиз, мана шу хабарни сизга етказишимни айтган. Қизга овозли хабар юборилди. Унда йигитнинг овози эшитилди: «Агар бу хабарни эшитаётган бўлсанг, демак, мен сенга ўзим айта олмаган гапимни ниҳоят айтяпман. Мен сени севмаганим учун кетмадим. Мен ҳаётимни ўзгартиришим, оёққа туришим керак деб ўйладим. Сенга қуруқ ваъдалар беришдан уялдим. Лекин битта нарсани нотўғри қилдим… Сен билан маслаҳатлашиш ўрнига, сен учун ўзим қарор қабул қилдим. Мен сенинг бахтингни ўйладим, аммо сенинг қалбингни унутдим. Мени кут, деб айтолмайман. Чунки сени яна оғритишдан қўрқаман. Фақат бир нарсани бил: сен менинг ҳаётимдаги энг самимий инсон бўлдинг. Агар бир кун бахтли бўлсанг, мендан уялма. Агар мени унутсанг ҳам, ўзингни айблама. Мен сенга ваъда берган эдим… Лекин баъзан инсон севган кишисини йўқотишдан қўрқиб, унинг ўзига энг катта оғриқни берар экан». Овозли хабар тугади. Қиз кўз ёшларини тўхтата олмади. У йигитнинг қайтишини эмас, бир марта бўлса ҳам унинг овозини эшитишни соғинганини тушунди. Орадан яна бир йил ўтди. Қиз ўз ҳаётини давом эттира бошлади. У энди ҳар бир ваъдага эмас, амалга ишонишни ўрганганди. Бир куни телефонга яна хабар келди. Йигит: — Салом. Қандайсан? Қиз узоқ вақт экранга қараб турди. Унинг қалбида минглаб хотиралар уйғонди. У ёзди: Қиз: — Яхшиман. Сен-чи? Йигит: — Сени ҳали ҳам эслайман. Қиз кўзларини юмди. Илгари у шу гапни эшитиш учун ҳамма нарсасини берган бўларди. Аммо энди у бошқача эди. Қиз: — Мен ҳам сени эслайман. Лекин эслаш — қайтиш дегани эмас. Баъзи инсонлар ҳаётимизда қолиш учун эмас, қалбимизга ниманидир ўргатиш учун келар экан. Йигит жавоб ёзмади. Қиз телефонни қўйди ва биринчи марта уни эслаганда йиғламади. Чунки у ниҳоят тушунганди: Баъзан биз севган инсонни йўқотмаймиз. Биз унинг бир кун қандай инсон бўлишига ишонган орзумизни йўқотамиз. #StoryTime #LoveStory #Sevgi #YurakDard

About