මගේ ප්‍රශ්න මට තේරෙනවා. ඒත් මම තවමත් ඒවා ඇතුළේ ජීවත් වෙනවා. 🍃 මගේ ජීවිතයේ තියෙන ප්‍රශ්න මට තේරෙනවා. ඒවායින් එළියට එන්නේ කොහොමද කියලත් දන්නවා. සමහර දේවල් අතහරින්න ඕනේ කියලා දන්නවා. සමහර සිතුවිලිවලට තවදුරටත් මගේ ජීවිතය පාලනය කරන්න ඉඩ දෙන්නේ නැහැ කියලත් දන්නවා. ඒත් පුදුමයකට වගේ, ඒ හැමදේම දැනගෙනත් මම තවමත් ඉන්නේ ඒ දේවල් ඇතුළේමයි. මට තේරෙන්නේ නැත්තේ මගේ ප්‍රශ්න මොනවාද කියන එක නෙවෙයි. මට තේරෙන දේවල් අනුව ජීවත් වෙන්න මට තවමත් අමාරු ඇයි කියන එකයි. මම උදේ නැගිටිනවා. වැඩ කරනවා. මිනිස්සු එක්ක හිනාවෙනවා. මම දිහා බලන කෙනෙක්ට මගේ ඇතුළේ සිදුවන කිසිම දෙයක් තේරුම් ගන්න බැරි වෙයි. මොකද මම සාමාන්‍ය ජීවිතය ගත කරන අතරේ, මගේ මනස වෙනම ජීවිතයක් ගත කරනවා. මම කෙනෙක් එක්ක කතා කරනකොටත්, මගේ අවධානය ඒ මොහොතේ නෑ. ටිකකට කලින් කියපු වචනයක් ගැන හිතනවා. අතීතයේ සිදුවුණු දේ නැවත නැවත මතක් වෙනවා. තවම සිදුවෙලා නැති දේ ගැන බය වෙනවා. එක සිතුවිල්ලක් ඉවර වෙන්න කලින් තවත් එකක් පටන් ගන්නවා. අන්තිමේදී මම වෙහෙසට පත්වෙනවා. හැබැයි ඒ වෙහෙස ඇති කරන්නේ මම කරපු වැඩ ප්‍රමාණය නෙවෙයි. මගේ මනස ඇතුළේ දවස පුරාම කරපු නිමක් නැති සංවාදයි. මට දැනෙන්නේ මම මගේම මනස ඇතුළේ සිරකරුවෙක් වෙලා වගේ. ඒ සිරගෙදරට මාව හිර කරලා තියෙන්නේ වෙන කෙනෙක් නෙවෙයි. මගේම සිතුවිලි. මගේම බිය. මගේම මතක. පුදුමම දේ තමයි, මම ඒ සිරගෙදර ඉන්නවා කියලා මම දන්නවා. එළියට යන්න තියෙන දොරත් මට පේනවා. ඒත් මම තවමත් ඇතුළේ ඉන්නවා. සමහරවිට මට හුරුපුරුදු වේදනාවෙන් මිදෙන්න වඩා අමාරු, මම තවමත් අත්විඳලා නැති නිදහසක් පිළිගන්න එක වෙන්න ඇති. ඒ සිතුවිලි මාව වෙහෙසට පත් කළත්, ඒවා දැන් මගේ ජීවිතයේ කොටසක් වෙලා. මම නිදහස් වෙන්න කැමතියි. ඒත් නිදහස කියන්නේ මගේ මනස නිහඬ වෙන එකද, නැත්නම් මනස නිහඬ නොවුණත් ජීවිතය ගත කරන්න පුළුවන් වෙන එකද කියලා මම මගෙන්ම අහනවා. මට දැන් ටිකෙන් ටික තේරෙන දෙයක් තියෙනවා. මගේ මනස තුළ ඇතිවන හැම සිතුවිල්ලක්ම මම විශ්වාස කරන්න ඕනේ නැහැ. හිතට බයක් ඇති වුණා කියලා, ඒ දේ අනිවාර්යයෙන්ම සිදුවෙනවා කියන එක නෙවෙයි. මට දැන් ඉගෙනගන්න ඕනේ සිතුවිලි සමඟ හැම වෙලාවකම සටන් කරන එක නෙවෙයි. ඒවා ඇතිවෙන හැටි හඳුනාගෙන, අවශ්‍ය වෙලාවට ඒවා පසුපස නොයා ඉන්න එකයි. මම කෑම කනවා නම් ඒ රසය විඳින්න. ඇවිදිනවා නම් පය බිම ගැටෙන හැටි දැනෙන්න ඉඩ දෙන්න. මගේ මනස ආයේ අතීතයට ගියොත්, මටම දොස් නොකියා ආයේ වර්තමානයට එන්න පුළුවන්. ඒක එක දවසකින් ඉගෙනගන්න දෙයක් නොවෙන්න පුළුවන්. ඒත් මට පුළුවන් ඒවා පසුපස නොගිහින් ඉන්න පුහුණු වෙන්න. හැබැයි මෙතැන තවත් උගුලක් තියෙනවා. ඒ තමයි, මාව වෙනස් කරගන්න උත්සාහ කරන අතරේ මම මාවම තවත් ප්‍රශ්නයක් බවට පත් කරගන්න එක. නිදහස් වෙන්න උත්සාහ කරන අතරේ, ඒ ප්‍රගතියත් මනින්න පටන් ගන්නවා. අන්තිමේදී මම ජීවිතය අත්විඳිනවා වෙනුවට, මාවම හදාගන්න ව්‍යාපෘතියක නිරත වෙනවා. මට හැම මොහොතකම මාව නිවැරදි කරගන්න අවශ්‍යද? සමහරවිට නැහැ. මම තවමත් ඉගෙනගන්න කෙනෙක්. සමහර දවස්වල මාව පාලනය කරගන්න පුළුවන් වෙයි. තවත් දවස්වල පැරණි රටාවට වැටෙයි. ඒත් ඒ නිසා මගේ උත්සාහය අසාර්ථකයි කියලා තීරණය කරන්නේ නැහැ. වෙනස කියන්නේ ආයෙත් කවදාවත් පැරණි සිතුවිලි ඇති නොවන තැනකට යන එකම නෙවෙයි. ඒ සිතුවිලි නැවත ඇති වුණත්, ඒවා නිසා මගේ මුළු දවසම අත්හැර නොදමන්න ඉගෙනගැනීමත් වෙනසක්. මම මෙච්චර කාලයක් මගේ ජීවිතය ගැන හිතුවා. ඒ හැමදේම අතරේ මට අමතක වුණේ, මට මේ මොහොතත් ජීවත් වෙන්න තියෙනවා කියන එකයි. මට සතුටින් ඉන්න කලින් හැම ප්‍රශ්නයක්ම විසඳෙන්න අවශ්‍ය නැහැ. මගේ මනස තුළ තවමත් ප්‍රශ්න තිබුණත්, මගේ ජීවිතය මඟහැර නොගෙන ඉන්න මම තීරණය කරන දවසේ, මම ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්නවා. මොකද මම මගේ සිතුවිලිවලට වඩා වැඩි දෙයක්. මගේ සිතුවිලි මගේ අත්දැකීම්වල කොටසක්. ඒත් මගේ මුළු ජීවිතයම ඒවා නෙවෙයි. ඉතින්, අද මම මගෙන්ම අහන්නේ එකම ප්‍රශ්නයයි. මම තවමත් මගේ ජීවිතය තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරනවාද, නැත්නම් මට තේරෙන ජීවිතය ඇත්තටම ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්නවාද? ⸻ මේ හැම දෙයක්ම කියවද්දී ඔයාට දැනෙන්න ඇති, "මේ මමම නෙවෙයිද?" කියලා. ඔයාත් මේ වගේම සිතුවිලි අතරේ අතරමං වෙලා, තමන්ගේම මනස ඇතුළේ හිරවෙලා ඉන්න කෙනෙක් නම්... මම කැමතියි ඔයාට මතක් කරන්න. ඔයා තනියම මේ ලෝකෙට එහෙම වෙලා නෑ. අපි ගොඩක් අය මේ එකම සටන තමයි අදින්නේ. ඒත් ඒක අපි ගැන කියන අවසාන වචනය නෙවෙයි. අද ඔයාට අලුතින් මොනවත් කරන්න බැරි වුනත් කමක් නෑ. අද ඔයා හුස්ම ගත්තා. ඒ ටික ඇති. ඔයාට ඕන නම් මේ ලිපියට පහළින් ඔයාගේ හිතේ තියෙන දේ ලියන්න. ඔයාලා තනියම නෑ. අපි හැමෝම එකට, අපේ සිතුවිලි එක්ක ටිකෙන් ටික හිතවත් වෙමු. 🤍🍃 #ceylonjournal - @ceylon.journal