@jami.bajeer1: مَڻين مُرڪُون ورهائيندڙ نٿو ڪهيري شام جو ٿيلهي ۾ پاءُ اٽي جو کڻي گهر ويندو هو.. هُن کي رب جيڪا ڏات ڏني هُئي اُها ڪا سستي نه هُئي، ڀلا جنهن وٽ ڪنهن جي اُداس چهري تي مُرڪي وکيرڻ جي ڏات هُجي ته اُها ڀلا سَسِتِي ڪيئن ٿي سگهي ٿي؟!، هُن جو ته نالو ئي ٻُڌڻ سان گهڻا پاڻمُرادو کلڻ لڳندا هُئا، هُو پهريُون مزاحيه فنڪار هو جنهن جُون ڪيسٽُون ڪنهن وڏي فنڪار وانگر هٿو هٿ وڪامنديُون هُيُون، شادين ۾ سندس شرڪت لازمي هُوندي هُئي، ميلن ۾ هُن جي نالي تي ٽڪيٽ وڪرو ٿيندا هُئا، هُو وڏن فنڪارن کان اڳ ماڻهن کي کلائيندو هو ۽ پوءِ جڏهن هُو اسٽيج تان لهندو هو ته مُرڪندڙ چهرن تان مُسڪراهٽ به سندس وانگر لهي ويندي هُئي ۽ پوءِ هُو ميلي جي بازار ۾ ڪاهي پوندو هو، هر ماڻهُو سان ملڻ وقت ڪو نه ڪو ٽوٽڪو هڻي مُرڪُون ورهائيندو اڳتي نڪري ويندو هو ۽ سندس سفر سدائين گاڏين جي ڇت تي ٿيندو هو جو اسان وٽ اهڙي ساڃاهه ڪٿي آهي جو اسان اهڙن ماڻهن جو قدر ڪريُون جيڪي جيئن ئي ٻين ڪاڻ ٿا يا جِن جي ڪري ٻيا ڪيترائي جيئندا آهن نه ته ڳڻتين ۽ پريشانين جي ور چڙهي وقت کان اڳ چانگو پلاڻي وڃن، پر اسان اهڙن ماڻهن، جيڪي مُرڪُون ورهائيندا آهن انهن کي مسخرو چئي انهن جي اکين ۾ انيڪ ڳوڙها ڏيئي ڇڏيندا آهيُون، پر هُو نٿو ڪهيري هو، جنهن کي پُوري زندگيءَ ۾ ڪڏهن به پنهنجي سواري نه ملي، هُو معين اختر، عمر شريف کان ويندي انهن سڀني فنڪارن کان وڏو فنڪار هو جن کي ٻين ٻولين جو هُجڻ جي ڪري سدائين سڀ کان وڌيڪ مڃتا ۽ مانُ مليو ۽ قادر بخش مِٺو جهڙا به کيس ئي ٻُڌي ۽ ڏسي پوءِ ان فيلڊ ۾ آيا. نٿو ڪهيري ايڏو وڏو ڪلاڪار هو جو استاد مِٺو ڪڇي کان ويندي وڏا وڏا رئيس ۽ شخصيتُون به کيس اوطاق تي گهُرائي دُنيا جهان جا غم وسارڻ لاءِ فرمائش ڪري کانئس لطيفا ٻڌندا هُئا ۽ هُو ڊگهي قد وارو سنهڙو فنڪار اهڙن گوين ۽ وڏن رئيسن جي اکين ۾ کلائي کلائي پاڻي آڻي ڇڏيندو هو، (جامي سنڌي ) مُون کيس ڪاليج جي ڏينهن ۾ بدين ۾ کوسڪي روڊ تي اڪثر ڏٺو هو شايد اُتي سندس گهر هو، هُو لٿي مهل سدائين ڪنڌ هيٺ ڪري ويندي نظر ايندو هو، سندس هٿ ۾ هڪ ٿليهي جنهن ۾ مُشڪل سان پاءُ اٽي جو هُوندو اها ساڻس گڏ هُوندي هُئي، هُو جيڪو ٻين جي مُرڪن لاءِ هر ويل ٽوٽڪا گهڙيندو رهندو هو ان جي پيٽ لاءِ ڪڏهن به ڪنهن ڪي ٽوٽڪا نه گهڙيا، هُو جنهن جي ڪري ماڻهن کي اکين ۾ کلندي کلندي پاڻي اچي ويندو هو انهن ماڻهن ڪڏهن به سندس اکين ۾ بُک، ڏُک ۽ بي وسي سبب ايندڙ ڳوڙها نه ڏٺا، آئُون سدائين کيس غور سان ويندي ڏسندو هُئس، مُون کيس رستي هلندي ڪڏهن به ڪنڌ مٿي ڪري هلندو ڪونه ڏٺو، هُو ڪئبن واري وٽان سگريٽ يا پن جي ٻيڙي وٺندو هو، کيسي ۾ هٿ هڻندو هو ۽ بنا ڏسڻ جي پئسا ڪئبن واري کي ڏيندو هو، جو کيس پڪ هُوندي هُئي ته کيسي ۾ بس ايترا ئي پئسا آهن جيڪي ڪئبن واري کي ڏيڻا آهن ۽ هُو اُهي کيس ڏيئي ورتل شي پاسي واري کيسي ۾ وجهي اڳتي روانو ٿي ويندو هو، هُو جيڪو پنهنجي ڏات ۾ امير شخص هو، هُو جيڪو پنهنجي دور جو وڏو ڪلاڪار هو پر اسان وٽ نه ڏات جو ڪڏهن قدر رهيو آهي ۽ نه وري ڪنهن امر ڪردار جو، اُن جي هٿ ۾ جڏهن پاءُ اٽي جو ڏسندو هُئس ته سوچيندو هُئس، ان مان گهر وارن جو گُذر ڪيئن ٿيندو، پر اُن وقت سواءِ سوچڻ جي ٻيو ڪُجهه به هٿ ۾ نه هو، نٿو ڪهيري پهريُون سنڌي مزاحيه فنڪار هو جنهن جُون 400 کان وڌيڪ ڪيسٽُون رليز ٿيُون، جنهن جي ڪري ڪيسٽ ڪمپنين وارا ته مڇي ماني وارا ٿي ويا ۽ سندس ڪيسٽُون ٻهراڙي جي هر گهر ۾ ٻُڌبيُون هُيون، پر هُو ڪڏهن ڍئو تي مڇي ۽ ماني به نه کائي سگهيو. نٿو ڪهيري ڀلي کڻي بُک، بدحالي ۽ غربت جي پاڇي ۾ 28 مارچ 2012ع تي هيءَ دُنيا ڇڏي ويو، پر هُو جيڪو غريبن کي کلائڻ لاءِ هِن جهان ۾ آيو هو ۽ جيڪو پاڻ به غريب هو اُن جُون ڳالهيُون اڄ به ڳائجن پيُون، گهڻن کي اڄ به نٿو ڪهيري جو نالو ياد آهي پر هُو جيڪي پاءُ اٽي بدران گهر کاڌي جُون گاڏيُون ڀري کڻي ويندا هُئا انهن مان گهڻن جا نالا به ڪنهن کي ياد نه آهن، پر اها نٿو جي ڏات آهي جيڪا کيس اڄ به زنده رکيو اچي ۽ اها مُرڪ جيڪا هُن انهن غريبن جي چهري تي آندي جيڪي زندگيءَ جي ڏکن ڏولاون جي ڪري مُرڪڻ وساري ويٺا هُئا، اُها کيس ڪڏهن به مرڻ نه ڏيندي، ڀلي کڻي ڪنهن کي خبر نه هُجي ته نٿو جي قبر ڪهڙي قبرستان ۾ آهي ۽ سندس پونئرن جا حال ڪهڙا آهن پر پڪ آهي ته انهن مان ڪونه ڪو وري پيدا ٿيندو ۽ نٿو ڪهيري هڪ نئين رُوپ ۾ نروار ٿيندو، هُو اسٽيج تي چڙهندو ته ماڻهن جُون ڳڻتيُون کن پل لاءِ گُم ٿي وينديُون ۽ هُو اُن کي ڏسي پاڻمُرادو ٽهڪن ۾ ويڙهجي ويندا، پر اُن پل اِهو ضرور سوچجو ته هن نٿو ڪهيري وٽ اڳ واري نٿو ڪهيري وانگر ٿيلهي ۾ اٽي جو پاءُ نه هُجڻ گهُرجي، نه ته پوءِ نٿو ڪهيري وري اسان وٽ واپس موٽي نه ايندو.جامي سنڌي #History #sindhi #sindh #jamisindhi

jami sindhi

Open In TikTok:

Region: PK

Monday 19 October 2026 16:15:59 GMT