”ڇڏي وڃڻ“ به عجيب لفظ آهي، نه؟ ڪجهه ماڻهو زندگيءَ ۾ اچي اهڙي محبت ڏئي ويندا آهن، جو اسان کي لڳندو آهي ته هاڻي زندگيءَ ۾ ڪڏهن به اڪيلائي نه ايندي، ڪڏهن به اکين ۾ لڙڪ نه ايندا، ۽ ڪڏهن به ڪنهن جي وڃڻ جو خوف دل ۾ پيدا نه ٿيندو. پر وقت جڏهن پنهنجو رنگ ڏيکاريندو آهي، تڏهن اهي ئي ماڻهو هٿ ڇڏائي هليا ويندا آهن، جن لاءِ اسان پنهنجي دنيا جا سڀئي در بند ڪري ڇڏيا هوندا آهن. سڀ کان وڏو ڏک ڪنهن جي ڇڏي وڃڻ جو ناهي، پر ان ڳالهه جو آهي ته جنهن ماڻهوءَ کي اسان پنهنجي زندگيءَ جي هر خوشيءَ جو سبب سمجهندا هئاسين، اهو ئي هڪ ڏينهن اسان جي ڏکن جو سبب بڻجي ويندو آهي. جنهن جي هڪ مسڪراهٽ لاءِ اسان سوين تڪليفون برداشت ڪندا هئاسين، اهو ئي اسان جي اکين ۾ لڙڪ ڇڏي، ڪنهن ٻئي جهان ۾ خوش رهڻ لڳندو آهي. ڪڏهن ڪڏهن دل چاهيندي آهي ته ان ماڻهوءَ کان پڇون، جنهن اسان کي اڌ واٽ تي ڇڏي ڏنو، ته آخر اسان جي محبت ۾ ڪهڙي ڪمي هئي؟ اسان جي وفا ۾ ڪهڙي کوٽ هئي؟ ڇا اسان جو ساٿ ايترو ڪمزور هو، جو تنهنجي هڪ فيصلي سان سڀ ڪجهه ختم ٿي ويو؟ پر پوءِ دل خاموش ٿي ويندي آهي، ڇو ته ڪجهه سوالن جا جواب لفظن ۾ نه، پر ماڻهن جي رويي ۾ لڪل هوندا آهن. عجيب ڳالهه آهي، ماڻهو ڇڏي ته هليو ويندو آهي، پر پنهنجون يادون اسان جي اندر ڇڏي ويندو آهي. پوءِ هر شام ان جي ياد اچي ٿي، هر رات اکين ۾ ننڊ بدران انتظار لهي اچي ٿو، ۽ هر خوشيءَ جي گهڙيءَ ۾ دل ڪنهن اڻپوري خواهش وانگر اداس ٿي پوي ٿي. اسان به عجيب آهيون، نه! جيڪو اسان کي ڇڏي هليو وڃي ٿو، اسان اڄ به ان جي خوشيءَ لاءِ دعائون گهرندا آهيون. دل ڀلي ٽٽل هجي، پر محبت اڃا به ان جي نالي سان ڌڙڪندي آهي. زبان ڀلي چوي ته هاڻي ڪو فرق نٿو پوي، پر دل جي ڪنهن ڪنڊ ۾ اڄ به ان جي واپسيءَ جي اميد زنده هوندي آهي. پر شايد زندگيءَ جو سڀ کان وڏو سبق اهو ئي آهي ته هر پنهنجو ماڻهو هميشه لاءِ پنهنجو ناهي هوندو، هر واعدو زندگيءَ جي آخري گهڙيءَ تائين نڀائبو ناهي، ۽ هر محبت کي منزل نصيب ناهي ٿيندي. ڪجهه ماڻهو رڳو ياد بڻجي رهجي ويندا آهن، ڪجهه رشتا اڻپورا خواب بڻجي ويندا آهن، ۽ ڪجهه درد اهڙا هوندا آهن، جيڪي وقت سان گهٽ ته ٿيندا آهن، پر دل مان ڪڏهن به مڪمل ختم ناهن ٿيندا. آخر ۾ رڳو ايترو چوندس ته، جيڪڏهن ڪنهن کي ڇڏي وڃڻو ئي هجي، ته محبت جا اهڙا خواب نه ڏيکاريو، جن کي ٽٽندي ڏسي ڪنهن جي سڄي دنيا اجڙي وڃي. ڪنهن جي دل ۾ پنهنجو گهر ٺاهي، پوءِ ان کي اڪيلو ڇڏي وڃڻ آسان هوندو آهي، پر ان گهر جي ڀتين ۾ رهجي ويل يادون سڄي عمر روئارينديون آهن. ڇو ته ڪجهه ماڻهو زندگيءَ مان ته هليا ويندا آهن، پر دل مان ڪڏهن به ناهن ويندا… 💔🥀 - @shafiq_966