“မမြဲခြင်း” ကို နားလည်သွားတဲ့နေ့မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်။ ကလေးဘဝတုန်းက “အချိန်” ဆိုတာ အလွန်နှေးကွေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ မနက်ကနေ ညရောက်ဖို့တောင် ကြာလွန်းနေသလို… တစ်နှစ်ကုန်ဖို့ဆိုတာလည်း အရမ်းဝေးနေသလိုပေါ့။ ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ငါတို့ သဘောပေါက်လာတာတစ်ခုရှိတယ်။ မနေ့ကလိုပဲ ထင်နေတဲ့အရာတွေဟာ အခုတော့ “အတိတ်” ဖြစ်နေပြီဆိုတာပါ။ မိဘတွေရဲ့ ဆံပင်တွေ ဖြူလာတာ၊ မျက်နှာပေါ် အရေးအကြောင်းတွေ ပေါ်လာတာ၊ ငယ်ဘဝသူငယ်ချင်းတွေ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတာ၊ တစ်ချိန်က ချစ်ခဲ့ဖူးသူတွေဟာလည်း အမှတ်တရအဖြစ်ပဲ ကျန်နေတော့တာ… အရာအားလုံးဟာ တိတ်တိတ်လေး ပြောင်းလဲနေခဲ့တယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ဒီအမှန်တရားကို “အနိစ္စ” လို့ ခေါ်တယ်။ အနိစ္စဆိုတာ မမြဲခြင်း၊ အမြဲမတည်ခြင်း၊ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှဟာ အဆုံးမှာ ပျက်စီးရမယ့်သဘော ကို ဆိုလိုတာပါ။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဟာ လောကရဲ့ အမှန်တရားကို စကားလုံးအလှတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ တိတိကျကျ ဟောပြခဲ့တယ်။ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှဟာ ပျက်စီးရမယ်။ ဒီအမှန်တရားဟာ ကြောက်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူး။ နိုးထဖို့အတွက်ပါ။ ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာလည်း မမြဲဘူး။ ဒီနေ့ နုပျိုလှပနေတဲ့ မျက်နှာဟာ တစ်နေ့မှာ အိုမင်းလာမယ်။ အခု အားကောင်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ တစ်နေ့မှာ နာကျင်အားနည်းလာမယ်။ အခု ရှိနေတဲ့ အသက်ရှူသံတောင် နောက်တစ်ခါ ရှိမယ်လို့ အာမခံလို့မရဘူး။ ဒါပေမယ့် လူအများစုက ဒီမမြဲခြင်းကို မေ့ထားပြီး— “အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ရမယ်” ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ အသက်ရှင်နေကြတယ်။ ပိုက်ဆံ… ဂုဏ်သိက္ခာ… အာဏာ… အချစ်… လူတွေ… ဘယ်အရာကိုမှ ထာဝရ သိမ်းထားလို့မရဘူး။ ချစ်ရတဲ့သူနဲ့လည်း တစ်နေ့ ခွဲရမယ်။ မုန်းရတဲ့သူနဲ့လည်း တွေ့ရမယ်။ မလိုချင်တဲ့အရာတွေကိုလည်း ကြုံရမယ်။ လိုချင်တဲ့အရာတွေ မရနိုင်တာတွေလည်း ရှိမယ်။ ဒါဟာ လောကရဲ့ သဘာဝပဲ။ ဗုဒ္ဓဘာသာက “မမြဲဘူး” လို့ပြောပြီး စိတ်ပျက်အောင် သင်ပေးတာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့— “မမြဲတာကို သိတဲ့သူ” ကသာ အသက်ရှင်နေတဲ့အချိန်ကို အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားတတ်လာတာ။ အချိန်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်ဆိုတာ သိလာတဲ့အခါ မုန်းတီးဖို့ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး။ အငြိုးတွေကို မဖက်တွယ်တော့ဘူး။ အတ္တကို လျှော့တတ်လာတယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုနားလည်လာတယ်။ ဒီနေ့ တွေ့နေရတဲ့သူဟာ နောက်နှစ်မှာ ရှိချင်မှ ရှိမယ်။ ဒီနေ့ ကျန်းမာနေတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဟာ မနက်ဖြန်မှာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။ ဒီနေ့ ပြုံးနေတဲ့မျက်နှာတောင် တစ်နေ့မှာ ဓာတ်ပုံထဲက အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓတရားက— “လောကကို စွန့်ပစ်” လို့ မသင်ပေးဘူး။ “လောကကို အမှန်အတိုင်း မြင်” လို့ သင်ပေးတာပါ။ မမြဲခြင်းကို နားလည်လာတဲ့သူဟာ လောဘ လျော့လာတယ်။ ဒေါသ ပိုနည်းလာတယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုနားလည်လာတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့— အားလုံးဟာ ဒီဘဝမှာ ခဏတာလာရောက်နေတဲ့ ဧည့်သည်တွေဆိုတာ သိလာလို့ပဲ။ ငါတို့ဘဝဟာ လက်ထဲမှာ ခဏတာ တောက်ပနေတဲ့ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးလိုပဲ။ လင်းနေတုန်းမှာ နွေးထွေးမှု ပေးနိုင်ဖို့က အရေးကြီးတယ်။ အချိန်တန်ရင် မီးဟာ ငြိမ်းသွားမယ်။ ဒါပေမယ့် မငြိမ်းခင်အချိန်ထိ ဘယ်လောက်အလင်းပေးခဲ့သလဲ ဆိုတာကပဲ တကယ်အရေးကြီးတာ။ တစ်နေ့မှာ ငါတို့နာမည်ကို လူတွေ မေ့သွားနိုင်တယ်။ မျက်နှာကိုလည်း မမှတ်မိတော့နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့်— ငါတို့ပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာ၊ ကူညီခဲ့တဲ့ လက်တစ်စုံ၊ နူးညံ့ခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ ကျန်နေနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်… မမြဲတဲ့ဘဝထဲမှာ မေတ္တာကို မြဲအောင်ထားပါ။ ဒေါသထက် နားလည်မှု ကို ရွေးပါ။ အတ္တထက် ကရုဏာ ကို ရွေးပါ။ အငြိုးထက် ခွင့်လွှတ်ခြင်း ကို ရွေးပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့— “ဘဝဆိုတာ ကိုယ်ထင်ထားတာထက် ပိုတိုပါတယ်…” 🍀 #fypシ゚viral🖤tiktok #crd #milestone #fypシ #စေတနာဖြင့်သာမျှဝေသည် - @venpanyadaja