⁉️አርሲ⁉️፦ይነበብ👇 ከዚህ በኋላ ምን እንጠብቃለን? እስከ መቼስ እንታገሳለን? ስለ አርሲ ብዙ ጊዜ ጻፍን፤ ብዙ ጊዜ ተናገርን፤ ብዙ ጊዜ የንጹሐንን ደም እንዳይፈስ ጮኸን። የሞቱትን አስታወስን፣ የተረፉትን አዘንን፣ የሚያለቅሱትን ቤተሰቦች በሐዘን አሰብን። ግን የሞት ዜናው አልቆመም፤ ይልቁንም መከራው እየባሰ እንደመጣ የሚገልጹ ድምፆች እየበዙ ነው። ስለዚህ ዛሬ አንድ ጥያቄ ብቻ አለን፦ እስከ መቼ እንጽፋለን? እስከ መቼ እንጮኻለን? እስከ መቼስ የሰው ልጅ ሕይወት በዚህ መልኩ ይጠፋል? የአርሲ ኦርቶዶክሳውያን የሚጠይቁት ልዩ መብት አይደለም። እንደ ሌሎች ዜጎች በሰላም መኖር፣ ቤተሰባቸውን ማሳደግ፣ እምነታቸውን መኖርና ከግድያ ስጋት ነፃ መሆን ነው። ይህ ለማንም መንግሥት የሚለምኑት ስጦታ ሳይሆን የሰው ልጅ መሠረታዊ መብት ነው። የሚገድሉት ማን ናቸው? የሚያስጠብቁንስ የት አሉ? በአርሲ የሚደርሰው ግድያ በሃይማኖት ማንነት ላይ ያነጣጠረ ጥቃት እንደሆነ የሚያሳስቡ ድምፆች አሉ። በዚህ ሁኔታ የሚነሳው ከባድ ጥያቄ የገዳዮች ማንነት ብቻ አይደለም፤ የዜጎችን ሕይወት መጠበቅ የሚጠበቅበት ተቋም ለምን ተገቢውን ጥበቃ ማድረግ አልቻለም የሚለውም ነው። መንግሥት በቀጥታ በግድያ ተሳትፏል ወይም በተዘዋዋሪ አስችሏል የሚለው ክስ በገለልተኛ ምርመራና በማስረጃ መታየት ያለበት ከባድ ጉዳይ ነው። ሆኖም የዜጎች ሕይወት በተደጋጋሚ ሲጠፋ፣ ሕዝቡ ለጥበቃ ሲጮህና የፍትሕ ጥያቄዎች መልስ ሳያገኙ ሲቀሩ፣ መንግሥት ለደኅንነትና ለተጠያቂነት ምን እያደረገ ነው ብሎ መጠየቅ የዜጎች መብት ነው። ይህን ጥያቄ የሚያነሱት ሰዎች እንደ ጠላት መታየት የለባቸውም። ስለ ሟቾች መጠየቅ፣ ለፍትሕ መጮህና ለንጹሐን ደኅንነት መቆም ወንጀል አይደለም። ሕዝብ የሚፈልገው የሐዘን መግለጫ ብቻ ሳይሆን የሕይወት ዋስትና ነው። እንግዲህ ምን ይቀራል? ሁልጊዜ መጻፍ፣ መጮህና ማልቀስ ብቻ የሰውን ሕይወት ካላዳነ ተግባራዊ እርምጃ ማሰብ ያስፈልጋል። በእኔ እይታ የሚቀሩት ሁለት መሠረታዊ አቅጣጫዎች ናቸው። አንደኛ፦ መደራጀትና ራስን መጠበቅ። መደራጀት ማለት ጥላቻን መዝራት ወይም በሌሎች ላይ በቀል መፈጸም ማለት አይደለም። ማለትም በጋራ መቆም፣ እርስ በርስ መረዳዳት፣ ለአደጋ ተጋላጭ የሆኑትን መርዳት፣ የሚያስፈልጋቸውን ቤተሰቦች መደገፍ፣ አደጋን በጊዜ ማሳወቅና የሰዎችን ሕይወት በሕጋዊና ሰላማዊ መንገድ ለመጠበቅ ተደራጅቶ መሥራት ማለት ነው። አንድ ሰው ብቻውን ሲሆን ድምፁ ሊደክም ይችላል፤ ማኅበረሰብ በአንድነት ሲቆም ግን የተጎጂዎችን ድምፅ ማሰማት፣ ለተጋላጭ ዜጎች ድጋፍ መስጠትና ለተጠያቂነት ጥያቄ ማቅረብ ይችላል። መደራጀት ማለት ሕይወትን ለማዳን መደራጀት ነው፤ ሌላ ሕይወት ለማጥፋት አይደለም። ሁለተኛ፦ ወደ ፈጣሪ መጸለይ። ሰው የሚችለውን ሁሉ ካደረገ በኋላም ከአቅሙ በላይ የሆነ መከራ ሲገጥመው ወደ ፈጣሪው ይጮኻል። ጸሎት የተስፋ ምንጭ ነው፤ የተጨነቀን ልብ ያጽናናል፣ በመከራ ውስጥ ጽናትን ይሰጣል፣ ለበጎ ተግባርም ያበረታታል። እንጸልይ፤ ፈጣሪ ለተጎጂዎች ይድረስ፣ ለሟች ቤተሰቦች መጽናናትን ይስጥ፣ ለተጨነቁት ሰላምን ያድል፣ የግፍ እጅንም ያስቁም። እውነት እንዲገለጥ፣ ፍትሕ እንዲነግሥና የንጹሐን ደም እንዳይፈስ እንለምን። የሰው ፍርድ ቢዘገይም የፈጣሪ ፍርድ አይጠፋም አንዳንድ ጊዜ በዚህ ዓለም እውነት የተደበቀ ይመስላል። ንጹሕ ሰው ሲሰቃይ፣ ወንጀል ሳይታይ ሲቀር፣ ፍትሕ ሲዘገይና የተጎጂዎች ድምፅ ሲታፈን ሰው ተስፋ ሊቆርጥ ይችላል። ግን ለእኛ አማኞች የፈጣሪ ፍርድ ከሰው ፍርድ በላይ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ፦ «በቀል የእኔ ነው፤ እኔ እከፍላለሁ ይላል ጌታ» ይላል። (ሮሜ 12፥19) ይህ ቃል የበቀል ጥሪ አይደለም፤ የመጨረሻው ፍርድ የፈጣሪ መሆኑን የሚያስታውስ ነው። ሰው በግፍ እንዳይመልስ፣ ንጹሐንን እንዳይጎዳና በጥላቻ እንዳይነዳ ያስተምረናል። በዚህ ዓለም ፍትሕ ካልተሰጠ፣ የሰው ዓይን ያላየውን ፈጣሪ ያያል፤ የሰው ጆሮ ያልሰማውንም ይሰማል። የሚፈጽም ሰው ሁሉ የሚያደርገው ነገር ያለ ተጠያቂነት አይቀርም። በዚህ ትውልድ ይሁን በሌላው፣ በሰው ፍርድ ይሁን በፈጣሪ ፍርድ፣ የግፍ ውጤትና የድርጊት ተጠያቂነት አይረሳም። የሰው ፍርድ ቢዘገይም፣ የፈጣሪ ፍርድ አይጠፋም። የመጨረሻ ቃል ስለ አርሲ መጻፋችን የሐዘን መግለጫ ብቻ ሆኖ መቅረት የለበትም። መደራጀት አለብን፤ እርስ በርስ መጠበቅና መረዳዳት አለብን፤ ለተጎጂዎች መቆም አለብን። በተመሳሳይ ጊዜ ወደ ፈጣሪ መጸለይን ማቆም የለብንም። ይህ የምንጠይቀው የበቀል መንገድ አይደለም። የሕይወት፣ የክብር፣ የእምነት ነፃነትና የፍትሕ መንገድ ነው። ንጹሐንን አንጉዳ፤ የግፍ አድራጊዎችንም በሕግና በእውነት እንጠይቅ። ለተጎጂዎች ድምፅ እንሁን፤ ለሚፈሩት መጠጊያ እንሁን፤ ለሚያዝኑት ድጋፍ እንሁን። አርሲ በሰላም መኖር ይገባታል። ኦርቶዶክሳውያን ያለ ፍርሃት ማምለክ ይገባቸዋል። የንጹሐን ሕይወት መጠበቅ አለበት። ፈጣሪ ለአርሲ ሰላሙን ያድል፤ ለተጎጂዎች መጽናናትን ይስጥ፤ የግፍ እጅን ያስቁም፤ እውነትን ይግለጥ፤ ፍትሕንም ያንግሥ። ፍትሕ ለአርሲ! ሰላም ለኢትዮጵያ!