ခေတ်ကြီးက ဆိုရှယ်မီဒီယာတွေ၊ ဒစ်ဂျစ်တယ် ပလက်ဖောင်းတွေနဲ့ လွှမ်းမိုးနေချိန်မှာ လူအများစုက သူတို့ရဲ့ ဘဝပုံရိပ်၊ စားသောက်နေထိုင်မှု၊ ခရီးသွားလာမှု၊ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်တွေကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ မျှဝေနေကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလှိုင်းကြီးထဲမှာမှ မိမိရဲ့ ပုံရိပ်ကို အင်တာနက်ပေါ် လုံးဝမတင်တဲ့သူ (သို့မဟုတ်) အကောင့်တောင် ပုံမတင်ဘဲ ဆိတ်ဆိတ်နေတတ်တဲ့သူတွေလည်း သီးသန့်ရှိနေပါတယ်။ ဒီလိုလူတွေရဲ့ လက်တွေ့မြေပြင်က အကြောင်းရင်းများနှင့် သူတို့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားတွေကို အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ ၁။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှု (Privacy) ကို အမြင့်ဆုံး တန်ဖိုးထားခြင်း လက်တွေ့မြေပြင်မှာ ဒီလိုလူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဘဝ၊ မိသားစု၊ နေရပ်လိပ်စာ ဒါမှမဟုတ် သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေကို လူသိရှင်ကြား မဖြစ်စေချင်ကြပါဘူး။ ဒစ်ဂျစ်တယ်လောကမှာ ကိုယ်ရေးအချက်အလက် (Data Privacy) လုံခြုံရေး ပိုဆိုးလာတာနဲ့အမျှ ကိုယ့်ရဲ့ပုံရိပ်၊ နေရာဒေသကို အင်တာနက်ပေါ် တင်ထားခြင်းက မလိုလားအပ်တဲ့ စောင့်ကြည့်ခံရမှုတွေ၊ ဆိုက်ဘာစလစ်တာခံရတာတွေ (သို့မဟုတ်) ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်လို့ ခံယူကြပါတယ်။ သူတို့အတွက် "လုံခြုံမှု" ဆိုတာ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်က လူသိများမှုထက် အဆများစွာ ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ ၂။ ပြင်ပအတည်ပြုချက် (External Validation) ကို မလိုအပ်တော့ခြင်း ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်မှာ ပုံတင်တယ်ဆိုတာ များသောအားဖြင့် Like တွေ၊ Comment တွေ၊ "လှလိုက်တာ၊ ချောလိုက်တာ၊ အောင်မြင်လိုက်တာ" ဆိုတဲ့ အများရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို မသိမသာ မျှော်လင့်မိတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပုံမတင်တဲ့သူတွေကျတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် တန်ဖိုးထားမှု (Self-esteem) က အင်တာနက်ပေါ်က Like အရေအတွက်နဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုက ပြင်ပလူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုပေါ်မှာ မှီခိုနေခြင်းမရှိဘဲ၊ မိမိကိုယ်တိုင်နဲ့ မိမိရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေစစ်တွေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုနဲ့တင် လုံလောက်တယ်လို့ ခံယူထားကြပါတယ်။ ૩။ အပြင်လက်တွေ့ဘဝ (Real Life) ကိုသာ ပိုမိုအာရုံစိုက်ခြင်း လက်တွေ့ဘဝမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်၊ စာအုပ်ဖတ်တယ်၊ မိသားစုနဲ့ အချိန်ကုန်တယ်၊ သဘာဝတရားကို ခံစားတယ် — ဒီလိုအချိန်တွေမှာ ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့၊ Filter တင်ဖို့၊ caption စဉ်းစားဖို့ထက် အဲဒီအခိုက်အတင့်ကို အပြည့်အဝ ခံစားဖို့ကို ပိုဦးစားပေးကြပါတယ်။ သူတို့အတွက် ဘဝဆိုတာ ကင်မရာမှန်ဘီလူးထဲကနေ ဖြတ်သန်းရမယ့် "ပြသစရာ ဇာတ်ခုံ" မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လက်တွေ့ထိတွေ့ ခံစားရမယ့် ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ ၄။ ဆိုရှယ်မီဒီယာကို အချက်အလက်ရယူရာ သက်သက်သာ အသုံးပြုခြင်း ဒီလိုလူတွေအများစုဟာ ဆိုရှယ်မီဒီယာကို ကိုယ့်ဘဝကို ဖော်ပြတဲ့စင်မြင့်တစ်ခုအနေနဲ့ မမြင်ကြပါဘူး။ သတင်းအချက်အလက်ဖတ်ဖို့၊ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် ဝါသနာပါရာ အကြောင်းအရာတွေ လေ့လာဖို့၊ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေရဲ့ သတင်းသိဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဖျော်ဖြေရေးကြည့်ဖို့ သက်သက်လောက်ပဲ အသုံးပြုကြပါတယ်။ တင်စရာမရှိရင် ဘာမှမတင်ဘဲ သုံးစွဲသူ (Consumer) အနေနဲ့ပဲ တိတ်တဆိတ် ရပ်တည်တတ်ကြပါတယ်။ ၅။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု (Mystique & Peace of Mind) ကို နှစ်သက်ခြင်း အရာရာကို အကုန်ထုတ်ပြနေရတာထက် ကိုယ့်အကြောင်းကို လူတိုင်း အလွယ်တကူ မသိနိုင်တာက ပိုပြီး စိတ်အေးချမ်းစရာကောင်းတယ်လို့ ယုံကြည်ကြပါတယ်။ လူအများရဲ့ စူးစမ်းဝေဖန်မှု၊ အကဲဖြတ်မှုတွေကနေ ကင်းဝေးနေတဲ့အခါ စိတ်ဖိစီးမှု (Mental Stress) အလွန်နည်းပါးသွားပါတယ်။ ဒါက သူတို့အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။ နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ ပြောရရင် ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်မှာ ပုံလုံးဝမတင်တဲ့သူတွေဟာ ခေတ်နောက်ကျကျန်နေခဲ့တာ၊ လူမှုဆက်ဆံရေး ညံ့ဖျင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ဒစ်ဂျစ်တယ်ခေတ်ရဲ့ အလွန်အကျွံ ဖိအားတွေနဲ့ ဆူညံသံတွေကို ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းနဲ့ ကျော်ဖြတ်နေကြပြီး၊ ကိုယ့်ရဲ့လက်တွေ့ဘဝ၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ကို ပိုမိုမြတ်နိုးတန်ဖိုးထားတတ်ကြသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ #ဆိုရှယ်မီဒီယာ #စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု #လက်တွေ့ဘဝ #ဘဝသင်ခန်းစာ #စိတ်ပညာ - @zenthic36