हान्यौ बलक तिम्लाई रिस उठेसि, काँ पुग्यौ त मसँग छुटेसि। कहिलेकाहीँ मनमा एउटा प्रश्नले निकै सताउँछ, आखिर यति धेरै माया गर्ने दुई मुटु कसरी एकअर्काबाट टाढा हुन पुग्छन् होला? जुन मान्छेसँग जिन्दगी बिताउने सपना देखिएको हुन्छ, जसको एउटा मुस्कानले दिनभरिका दुःख बिर्सिन्थेँ, आज त्यही मान्छेसँग बोल्नसमेत शब्दहरू खोज्नुपर्ने अवस्था आउँदो रहेछ। माया त आज पनि उस्तै छ, फरक यति मात्र हो, पहिले तिम्रो नजिक भएर माया गर्थें, अहिले तिमीबाट टाढा भएर तिम्रै यादसँग माया गर्न सिक्दै छु। मलाई थाहा छ, हाम्रो सम्बन्धमा गल्ती दुवैबाट भएका होलान्। कहिलेकाहीँ तिमी रिसायौ, कहिलेकाहीँ म रिसाएँ। तिमीले मन दुखाउँदा म चुप लागेँ, मैले मन दुखाउँदा तिमी पनि मौन भयौ। तर हामीले कहिल्यै सोचेनौँ कि सानासाना रिस र अहंकारले एक दिन हाम्रो मायालाई नै यति टाढा पुर्‍याउला भनेर। तिमी रिसाउँदा म तिमीलाई फकाउन चाहन्थेँ, तिमी मौन हुँदा तिम्रो मनको कुरा बुझ्न चाहन्थेँ। तर समयसँगै हाम्रा कुराहरू कम हुँदै गए, बुझाइभन्दा गलतफहमी बढ्दै गयो, अनि नजिक भएका हामी बिस्तारै अपरिचितजस्तै बन्दै गयौँ। म त आज पनि ती पुराना दिनहरू सम्झिन्छु, जहाँ घण्टौँ कुरा गर्दा पनि समय पुगेको महसुस हुँदैनथ्यो। तिम्रो एउटा सन्देश आउँदा मन खुसी हुन्थ्यो, तिम्रो आवाज सुन्दा सबै चिन्ता हराउँथे। तिमीले सामान्य रूपमा सोधेको “के गर्दै छौ?” भन्ने प्रश्नमा पनि कति धेरै अपनत्व महसुस गर्थें। आज त्यही प्रश्न सुन्न मन आतुर हुन्छ, तर तिमीलाई आफ्नो मनको कुरा भन्न सक्ने अधिकारसमेत हराएजस्तो लाग्छ। सायद तिमीले मलाई बिर्सिन सजिलो ठान्यौ होला, तर मैले तिमीसँग जोडिएका सम्झनाहरूलाई कसरी बिर्सनु? तिमीसँग देखेका सपना, सँगै हाँसेका पलहरू, भविष्यका लागि गरेका वाचाहरू—यी सबै मेरो मनमा अझै जीवित छन्। म तिमीलाई दोष दिन चाहन्नँ, किनकि माया गरेको मान्छेलाई दोष दिएर पनि मन शान्त हुँदो रहेनछ। बरु आफ्नै भाग्यलाई सम्झाउँछु, सायद हाम्रो माया साँचो थियो, तर हाम्रो साथ लेखिएको थिएन। सबैभन्दा दुःख त त्यतिबेला लाग्छ, जब मनले तिमीलाई खोजिरहेको हुन्छ तर परिस्थितिले तिमीबाट टाढा बस्न सिकाइरहेको हुन्छ। तिमीलाई सम्झेर बोल्न मन लाग्छ, तर कतै तिमीलाई मेरो उपस्थितिले असहज बनाउँछ कि भन्ने डर लाग्छ। तिम्रो हालखबर सोध्न मन लाग्छ, तर अब त्यो सोध्ने अधिकार मसँग छ कि छैन भन्ने प्रश्नले हात रोकिदिन्छ। कस्तो अचम्मको सम्बन्ध रहेछ हाम्रो, मनमा माया अझै बाँकी छ, तर जिन्दगीमा एकअर्काको स्थान हराउँदै गएको छ। म तिमीलाई पाउनकै लागि मात्र माया गरेको थिइनँ। तिमी खुसी भएको हेर्न चाहन्थेँ, तिम्रो दुःखमा साथ दिन चाहन्थेँ, तिमी थाकेर फर्किँदा मन हलुका बनाउने मान्छे बन्न चाहन्थेँ। तर चाहेर मात्र सबै कुरा कहाँ पूरा हुँदो रहेछ र? कहिलेकाहीँ मनले रोजेको मान्छे आँखाअगाडि हुँदाहुँदै पनि परिस्थितिले टाढा बनाइदिँदो रहेछ। अनि मान्छे बिस्तारै आफ्नो चाहनालाई मनभित्रै थुनेर बाँच्न सिक्दो रहेछ। आज पनि तिमीप्रति कुनै गुनासो छैन, बस एउटा अधुरो प्रश्न छ—हान्यौ बलक तिम्लाई रिस उठेसि, काँ पुग्यौ त मसँग छुटेसि? के हाम्रो माया यति कमजोर थियो कि केही रिस, केही गलतफहमी र केही मौनताले नै छुटाउन सक्यो? कि हामीले एकअर्कालाई माया त गर्‍यौँ, तर सम्हाल्न जानेनौँ? यदि कहिल्यै पुराना दिनहरू सम्झेर मेरो याद आयो भने यति सम्झिनू, तिमीलाई साँचो मनले माया गर्ने एउटा मान्छे थियो, जसले तिमीसँगै जीवन बिताउने सपना देखेको थियो। समयले हामीलाई टाढा बनाए पनि तिमीसँग बिताएका पलहरू मेरा लागि कहिल्यै अर्थहीन हुने छैनन्। माया आज पनि छ, तर तिमीमाथि कुनै दबाब छैन। तिमी आफ्नो बाटोमा खुसी रहनू, म आफ्ना अधुरा सपनाहरू सम्हालेर बाँच्नेछु। किनकि कहिलेकाहीँ साँचो माया भनेको सँगै रहनु मात्र होइन रहेछ, मनले चाहँदाचाहँदै पनि कसैको खुसीका लागि टाढा हुन सक्नु पनि रहेछ। 💔 लेखक: अदृश्य कथा @अदृश्य मन @SuNiTa @✍️शब्दको 🎖️भन्डार📕✍️🎸 #aisong #viralvideo #viralsong #foryoupage @tarabcaastha4 - @adrisyakatha