@jarh487:

جراح
جراح
Open In TikTok:
Region: JO
Tuesday 27 October 2026 21:02:04 GMT
54
17
0
2

Music

Download

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @jarh487, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

هیروشیما | ۶ اوت ۱۹۴۵ | ساعت ۸:۱۵ صبح صبحی که برای همیشه در تاریخ ماندگار شد. ایزو نومورا برای انجام کاری به زیرزمین محل کارش رفته بود؛ جایی در حدود ۱۷۰ متری محل انفجار بمب اتم. او از معدود افرادی بود که در چنین فاصله‌ای زنده ماند. کسانی که در طبقات بالاتر ساختمان بودند، جان خود را از دست دادند. نومورا سرانجام در سال ۱۹۸۲ و در ۸۴ سالگی درگذشت. اما ماجرا یک نکته مهم دارد: در یک انفجار هسته‌ای، فاصله به‌تنهایی تعیین نمی‌کند چه کسی زنده می‌ماند. ساختمانی که در آن هستی، دیوارهایی که بین تو و انفجار قرار دارند، موقعیت بدنی و حتی تصمیم‌هایی که در لحظات پس از انفجار گرفته می‌شوند، می‌توانند تفاوت بزرگی ایجاد کنند. لحظه نخست با یک نور خیره‌کننده آغاز می‌شود؛ نوری که برای کسری از ثانیه همه‌چیز را روشن می‌کند. سپس موج انفجار از راه می‌رسد. در این فاصله کوتاه، قرار گرفتن روی زمین و فاصله گرفتن از پنجره‌ها می‌تواند اهمیت زیادی داشته باشد، زیرا شیشه‌های شکسته‌شده می‌توانند به یکی از عوامل اصلی جراحت تبدیل شوند. بعد، خطر دیگری مطرح می‌شود: آلودگی رادیواکتیو. پس از انفجار، مواد رادیواکتیو می‌توانند همراه با گردوغبار و ذرات محیط وارد هوا شوند و سپس روی زمین و ساختمان‌ها بنشینند. به همین دلیل، خروج عجولانه از یک ساختمان و حرکت در فضای باز همیشه امن‌ترین تصمیم نیست. در چنین شرایطی، ماندن در یک فضای سرپوشیده و دور از دیوارهای بیرونی و سقف می‌تواند میزان مواجهه با تشعشعات را کاهش دهد. شدت برخی انواع پرتوهای ناشی از ریزش رادیواکتیو نیز با گذشت زمان به‌سرعت کاهش پیدا می‌کند. تجربه هیروشیما نشان داد که پیامد یک انفجار هسته‌ای فقط به خود لحظه انفجار محدود نمی‌شود. موج انفجار، حرارت، آوار، آتش‌سوزی و تشعشعات، هرکدام در زمان و به شیوه‌ای متفاوت اثر می‌گذارند. شاید مهم‌ترین درس این حادثه همین باشد: یک انفجار هسته‌ای فقط یک نقطه روی نقشه نیست؛ مجموعه‌ای از خطرهای زنجیره‌ای است که می‌تواند سرنوشت انسان‌ها را در چندین مرحله تغییر دهد. هیروشیما، ۶ اوت ۱۹۴۵؛ تاریخی که هنوز هم یادآور یکی از تاریک‌ترین لحظات عصر مدرن است. 🕊️ #هیروشیما #تاریخ #جنگ_جهانی_دوم #بمب_اتم #دانستنی
هیروشیما | ۶ اوت ۱۹۴۵ | ساعت ۸:۱۵ صبح صبحی که برای همیشه در تاریخ ماندگار شد. ایزو نومورا برای انجام کاری به زیرزمین محل کارش رفته بود؛ جایی در حدود ۱۷۰ متری محل انفجار بمب اتم. او از معدود افرادی بود که در چنین فاصله‌ای زنده ماند. کسانی که در طبقات بالاتر ساختمان بودند، جان خود را از دست دادند. نومورا سرانجام در سال ۱۹۸۲ و در ۸۴ سالگی درگذشت. اما ماجرا یک نکته مهم دارد: در یک انفجار هسته‌ای، فاصله به‌تنهایی تعیین نمی‌کند چه کسی زنده می‌ماند. ساختمانی که در آن هستی، دیوارهایی که بین تو و انفجار قرار دارند، موقعیت بدنی و حتی تصمیم‌هایی که در لحظات پس از انفجار گرفته می‌شوند، می‌توانند تفاوت بزرگی ایجاد کنند. لحظه نخست با یک نور خیره‌کننده آغاز می‌شود؛ نوری که برای کسری از ثانیه همه‌چیز را روشن می‌کند. سپس موج انفجار از راه می‌رسد. در این فاصله کوتاه، قرار گرفتن روی زمین و فاصله گرفتن از پنجره‌ها می‌تواند اهمیت زیادی داشته باشد، زیرا شیشه‌های شکسته‌شده می‌توانند به یکی از عوامل اصلی جراحت تبدیل شوند. بعد، خطر دیگری مطرح می‌شود: آلودگی رادیواکتیو. پس از انفجار، مواد رادیواکتیو می‌توانند همراه با گردوغبار و ذرات محیط وارد هوا شوند و سپس روی زمین و ساختمان‌ها بنشینند. به همین دلیل، خروج عجولانه از یک ساختمان و حرکت در فضای باز همیشه امن‌ترین تصمیم نیست. در چنین شرایطی، ماندن در یک فضای سرپوشیده و دور از دیوارهای بیرونی و سقف می‌تواند میزان مواجهه با تشعشعات را کاهش دهد. شدت برخی انواع پرتوهای ناشی از ریزش رادیواکتیو نیز با گذشت زمان به‌سرعت کاهش پیدا می‌کند. تجربه هیروشیما نشان داد که پیامد یک انفجار هسته‌ای فقط به خود لحظه انفجار محدود نمی‌شود. موج انفجار، حرارت، آوار، آتش‌سوزی و تشعشعات، هرکدام در زمان و به شیوه‌ای متفاوت اثر می‌گذارند. شاید مهم‌ترین درس این حادثه همین باشد: یک انفجار هسته‌ای فقط یک نقطه روی نقشه نیست؛ مجموعه‌ای از خطرهای زنجیره‌ای است که می‌تواند سرنوشت انسان‌ها را در چندین مرحله تغییر دهد. هیروشیما، ۶ اوت ۱۹۴۵؛ تاریخی که هنوز هم یادآور یکی از تاریک‌ترین لحظات عصر مدرن است. 🕊️ #هیروشیما #تاریخ #جنگ_جهانی_دوم #بمب_اتم #دانستنی

About