ڏک اُن رات جو نه هو، ڏک اُنهن ماڻهن جو هو، جن کي روشنيءَجو امين سمجهيو ويو. جن جي هٿن ۾ وفا جا ڏيئا سونپيا ويا، سي ئي هوائن سان ٺاهه ڪري ويٺا. پوءِ خبر پئي ته اونداهي راتن کان نه، پر بدلجندڙ ماڻهن کان پيدا ٿيندي آهي.
وقت جڏهن چهرن تان مصلحتن جا نقاب لاٿا، تڏهن محسوس ٿيو ته رات ايتري ڪاري نه هئي، جيترا ڪجهه چهرا اندر ئي اندر اوندهه سان ڀريل هئا. ڪي ماڻهو لفظن سان محبت جا محل اڏين ٿا، پر عملن سان اعتبار جون بنيادون ڊاهي ڇڏين ٿا.
زندگيءَجو سڀ کان وڏو سبق اهو آهي ته هر مسڪرائيندڙ چهرو مخلص نه هوندو، ۽ هر ساٿ ڏيندڙ همسفر نه هوندو. ڪجهه ماڻهو رڳو موسم جا يار هوندا آهن؛ هوائن جو رخ بدلجڻ سان پنهنجو رنگ به بدلائي ڇڏيندا آهن.
پر سچ اهو به آهي ته روشني ڪڏهن به هوائن کان هارائي ناهي. سچا ماڻهو آزمائشن جي طوفانن ۾ به پنهنجو وجود بچائي رکندا آهن، جڏهن ته ڪوڙا چهرا وقت جي پهرين جهوٽي سان ئي بي نقاب ٿي ويندا آهن. آخرڪار، وقت ئي اهو آئينو آهي، جيڪو هر چهري کي سندس اصل سڃاڻپ سان دنيا آڏو آڻي بيهاريندو آهي