@s.ys95183: របាំព្រះរាជទ្រព្យរបស់ខ្មែរ ត្រូវបានអង្គការ UNESCO ចុះបញ្ជីជាផ្លូវការជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីនៃមនុស្សជាតិនៅថ្ងៃទី ៧ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០០៣ ទម្រង់របាំព្រះរាជទ្រព្យ ត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៦០ អត្ថន័យរបស់របាំព្រះរាជទ្រព្យគឺជាស្ពានតភ្ជាប់រវាងមនុស្ស និងទេវតា របាំព្រះរាជទ្រព្យ មិនមែនគ្រាន់តែជាការសម្តែងកម្សាន្តធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែជាសិល្បៈទិព្វ ឬសិល្បៈសាកសិទ្ធិ ដែលកាលពីដើមឡើយគេសម្តែងឡើងដើម្បីជាការបូជា បួងសួងសុំសេចក្តីសុខ សន្តិភាព សម្បូរណ៍សប្បាយ និងទឹកភ្លៀងសម្រាប់ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ហើយវាជាអត្តសញ្ញាណ និងព្រលឹងជាតិខ្មែររបាំនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្រស់ស្អាត ភាពបរិសុទ្ធ ភាពទន់ភ្លន់ និងភាពអស្ចារ្យនៃអារ្យធម៌អង្គរ ដែលត្រូវបានថែទាំ និងរក្សាទុកក្នុងព្រះបរមរាជវាំងតាំងពីបុរាណកាលមក។ពាក្យថា ទម្រង់ ១០០ឆ្នាំនៅក្នុងវិស័យរបាំព្រះរាជទ្រព្យខ្មែរ គឺសំដៅទៅលើ ទម្រង់នៃការតុបតែងខ្លួន ការផាត់មុខ និងក្បាច់រាំបុរាណដើម ជាពិសេសក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទ ស៊ីសុវត្ថិ ឬថយក្រោយជាងមួយសតវត្សរ៍មុនដែលមានលក្ខណៈពិសេសខុសប្លែកពីទម្រង់សម័យទំនើបបន្តិច។នៅក្នុងទម្រង់បុរាណអតីតកាល ជាង ១០០ឆ្នាំមុនការតុបតែងមុខរបស់តួអង្គ ជាពិសេសតួឯក ឬតួទេព្តា នាងក្សត្រីគឺត្រូវផាត់មុខសលាបថ្នាំសម៉ត់ដែលរំលេចពីសោភ័ណភាព និងទម្រង់សិល្បៈក្នុងព្រះបរមរាជវាំងសម័យដើមសតវត្សរ៍ទី២០។ការរៀបចំសក់ កាដូរ ព្រមទាំងម៉ូដសម្លៀកបំពាក់និងគ្រឿងអលង្ការ គឺរក្សាទុកតាមទម្រង់បទដ្ឋានដើមតាំងពីសម័យបុរាណសុទ្ធសាធ ដោយមិនទាន់មានការច្នៃប្រឌិតទម្រង់ថ្មីទំនើបដូចសម័យក្រោយៗទេ។ក្បាច់រាំ និងភ្លេងពិណពាទ្យ ទម្រង់នេះបង្ហាញពីភាពយឺតយាវ ទន់ភ្លន់ និងស្រទន់ខ្លាំងបំផុត ដែលតម្រូវឱ្យអ្នករបាំត្រូវមានភាពអត់ធ្មត់ខ្ពស់ និងហ្វឹកហាត់យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញលើក្បាច់យោលយានតាមក្បួនខ្នាតបុរាណស្របតាមបទភ្លេងពិណពាទ្យបុរាណ។ការដុះខាត់ និងយកទម្រង់ ១០០ឆ្នាំមកបង្ហាញឡើងវិញក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន គឺជាកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដ៏ធំធេងរបស់សិល្បករជំនាន់ក្រោយ និងក្រសួងវប្បធម៌ ដើម្បីកុំឱ្យក្បួនខ្នាត បច្ចេកទេសនៃការផាត់មុខ និងកាយវិការបុរាណពិតប្រាកដត្រូវបាត់បង់។វាធ្វើឱ្យយុវជន និងអ្នកជំនាន់ក្រោយបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកពីរបៀបដែលបុព្វបុរសខ្មែរយើងបានថែរក្សា និងសម្តែងសិល្បៈនេះក្នុងព្រះបរមរាជវាំងកាលពីជាងមួយសតវត្សរ៍មុន ពេលដែលព្រះមហាក្សត្រខ្មែរធ្លាប់បាននាំយកទៅបង្ហាញជាលើកដំបូងនៅលើឆាកអន្តរជាតិ ដូចជាការសម្តែងចំពោះមុខវិចិត្រករបារាំង Auguste Rodin នៅប្រទេសបារាំងដើមសតវត្សរ៍ទី២០ការលេចធ្លោឡើងវិញនៃ របាំព្រះរាជទ្រព្យទម្រង់ ១០០ឆ្នាំ តាមរយៈការប្រកួត ឬការសម្តែងជាសាធារណៈនានាក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន គឺជាមោទនភាពជាតិដ៏អស្ចារ្យ ដែលបង្ហាញថា មរតកវិញ្ញាណ និងសិល្បៈបុរាណរបស់ខ្មែរនៅតែមានជីវិតរស់រវើកជានិច្ចគ្រប់កាលៈទេសៈ។ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងយុគមាសក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទស៊ីសុវត្ថិ ១៩០៦–១៩៥០ សម័យកាលនៃការតាំងរចនាសម្ព័ន្ធដើមទម្រង់ ១០០ឆ្នាំ គឺយោងទៅលើសម័យកាលដ៏សុខដុមរមនានៃរបាំព្រះរាជទ្រព្យក្នុងចន្លោះឆ្នាំ ១៩០៦ ដល់ ១៩៥០ ជាពិសេសគឺរជ្ជកាលព្រះបាទ ស៊ីសុវត្ថិ។ក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចជាប្រវត្តិសាស្ត្រទៅកាន់ប្រទេសបារាំង ក្នុងឆ្នាំ ១៩០៦ ព្រះបាទស៊ីសុវត្ថិ បាននាំយកគណៈប្រតិភូរាំព្រះរាជទ្រព្យ រួមទាំងតួឯកដ៏ពូកែអស្ចារ្យ ទៅបំពេញទស្សនកិច្ចនៅប្រទេសបារាំង។ ការសម្តែងនាពេលនោះបានធ្វើឱ្យវិចិត្រករ និងជាងចម្លាក់បារាំងល្បីឈ្មោះដូចជា Auguste Rodin ងឿងឆ្ងល់ និងគូររូបព្រះអង្គម្ចាស់ក្សត្រី និងអ្នករបាំខ្មែរផ្ទាល់ដៃ ដោយសារតែភាពទន់ភ្លន់ និងភាពអច្ឆរិយៈនៃក្បាច់រាំបុរាណនេះ។នៅក្នុងទម្រង់បុរាណអតីតកាលនេះ គឺតម្រូវឱ្យ ស្ត្រីជាអ្នកសម្តែងគ្រប់តួអង្គទាំងអស់ដោយមិនមានបុរសចូលរួមទេ។ មិនថាជាតួអង្គយក្ស តួអង្គស្វា ឬតួឯកជាស្តេច និងទេវតា គឺសុទ្ធតែត្រូវសម្តែងដោយស្រ្តីទាំងអស់ ។បច្ចេកទេសសម្តែង និងការគ្រងសម្លៀកបំពាក់បែបបុរាណកាលសម្លៀកបំពាក់ និងក្បាច់ត្បាញនៅលើក្រណាត់ គឺច្នៃតាមលំនាំបុរាណពិតៗ ដែលមានទម្ងន់ធ្ងន់ និងភាពប្រណិតកម្រិតខ្ពស់។ ការតុបតែងមុខមាត់ គឺរក្សាស្ទីលលាបមុខសម៉ត់ និងការគូសរំលេចភ្នែក ព្រមទាំងរៀបចំម៉ូដសក់ទម្លាក់ ឬចងតាមទម្រង់ស្ត្រីអភិជនក្នុងរាជវាំងសម័យដើម។តម្លៃ និងសារៈសំខាន់នៃការលើកយក ទម្រង់ ១០០ឆ្នាំមកលាតត្រដាងឡើងវិញគឺជាការថែរក្សាព្រលឹងវប្បធម៌មិនឱ្យសាបសូន្យការដែលក្រុមសិល្បៈបុរាណយកទម្រង់សម្តែងអាយុកាលមួយសតវត្សរ៍មុននេះមកចាក់បញ្ចាំង ឬសម្តែងឡើងវិញ គឺជាការផ្តល់ឱកាសឱ្យកូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយបានឃើញពី កេរដំណែលដើមស្រទាប់ទីមួយ មុននឹងមានការកែច្នៃជាបន្តបន្ទាប់នៅសម័យក្រោយៗទៀត។មរតកអមតៈនៅលើឆាកអន្តរជាតិ របាំព្រះរាជទ្រព្យទម្រង់ ១០០ឆ្នាំ គឺជាសក្ខីភាពបញ្ជាក់ថា ខ្មែរយើងមានអារ្យធម៌ សិល្បៈដ៏ចំណាស់ ស៊ីជម្រៅ និងមានរបៀបរបបស្រាវជ្រាវតាក់តែងយ៉ាងមានចក្ខុវិស័យច្បាស់លាស់ តាំងពីសម័យបុរាណកាលមកម្ល៉េះ ។ចូលរួមការពារវប្បធម៍ជាតិកុំអោយបាត់បង់ណាបើអស់អ្នកជំនាន់ចាស់ៗទៅនៅសល់តែយើងជំនាន់ក្រោយជាទំពាំងស្នងឬស្សីនិងឯង#cambodia #របាំព្រះរាជទ្រព្យទម្រង់100ឆ្នាំ

Sean YanShu

Open In TikTok:

Region: KH

Wednesday 28 October 2026 08:17:54 GMT