1. Home
  2. Detail

@nurcan.demiral.akparti:

Nurcan Demiral akkus
Nurcan Demiral akkus
Open In TikTok:
Region: TR
Thursday 29 October 2026 13:55:06 GMT
89
19
6
58

Music

Download

No Watermark .mp4 (0MB) No Watermark(HD) .mp4 (0MB) Watermark .mp4 (0MB) Music .mp3

Comments

merve.yaz64
Merve Yazı :
ay
2026-10-29 15:54:35
0
386dhflay_366sgdhx1
🍂🥀Ê•bRu🔥Ca🍂🥀 :
2026-10-29 15:01:43
0
gnlm656
yaralı yüreğim :
2026-10-29 14:58:59
0
gnlm656
yaralı yüreğim :
2026-10-29 14:58:34
0
gnlm656
yaralı yüreğim :
2026-10-29 14:58:37
0
meltem..122
meltem :
🥹🥹🥹
2026-10-29 14:03:19
0
To see more videos from user @nurcan.demiral.akparti, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

))
))
#rvlife #camper #stabilizer #jack #tictokshopstockup
#rvlife #camper #stabilizer #jack #tictokshopstockup


2-ҚИСМ: КАМОЛНИНГ БЕШ ЙИЛЛИК СИРИ — Чунки мен қўрқоқ эдим, Мадина… Камолнинг бу гапидан кейин Мадина қотиб қолди. — Қўрқоқ? Сиз менга беш йил азоб бердингиз! Мен ҳар куни сизни кутдим. Сиз эса фақат қўрққан экансизми? Камол эски сумкасидан сарғайган конверт чиқарди. — Бу хатни сенга беш йил олдин беришим керак эди. Мадина конвертни очди. Ичида бир нечта хат бор эди. — Гапиринг! Нега мени ташлаб кетдингиз? Камол кўзларини юмди. — Мен бошқа шаҳарга кетганимдан уч ой ўтиб, отам вафот этди. Уни қутқариш учун қўлимдан келган ҳамма ишни қилдим. Аммо уддалай олмадим. Мадинанинг кўзларига ёш келди. — Жуда ачиндим… Лекин нега менга айтмадингиз? — Сенинг олдингда кучли кўринишни хоҳладим. Кейин эса ишхонада бахтсиз ҳодиса юз берди. Оғир жароҳат олдим. Бир неча ой касалхонада ётдим. Ишсиз қолдим, қарзларим кўпайди. — Камол, мен сиздан бойлик сўрамаганман! Нега менга ишонмадингиз? — Чунки ўзимни сенга муносиб эмас, деб ўйладим. Мадина алам билан жилмайди. — Сиз мени асраяпман, деб ўйлабсиз. Аслида эса менинг қалбимни синдирибсиз! Камол бошини эгди. — Мен хато қилдим. Буни ҳеч қандай баҳона билан оқлай олмайман. Мадина хатлардан бирини очди. Унда шундай ёзилганди: «Мадинам, бугун сенинг туғилган кунинг. Сенинг ёнингда эмаслигим учун ўзимдан нафратланяпман. Сенга совға олишни истардим. Аммо ҳозир ҳатто ўзимни таъминлашга ҳам қийналяпман. Бир кун албатта қайтаман. Фақат мендан умидингни узма…» Мадина хатни кўз ёшлари билан ўқиди. — Сиз бу хатларни ёзгансиз, мен эса ҳар куни телефонга қараб, битта хабарингизни кутганман… — Кечир мени, Мадина. — Мен сиздан бир нарса сўрайман. Агар мен бугун кетмаганимда, сиз ҳеч қачон қайтмасмидингиз? Камол жавоб бера олмади. Шу пайт вокзалдан эълон эшитилди: — Поезд жўнашга тайёрланмоқда! Йўловчилар вагонларга чиқишларини сўраймиз! Мадина чипталарини маҳкам ушлади. Унинг олдида икки йўл бор эди: янги ҳаёт бошлаш ёки беш йил давомида севган инсонга яна бир имконият бериш. Камол секин гапирди: — Мадина, мен сени тўхтатмайман. Агар кетсанг, сени айбламайман. Мен фақат ҳақиқатни билишингни истадим. Мадина унга қаради. — Сиз мени ҳали ҳам яхши кўрасизми? — Ҳа. Лекин энди тушундим: севишнинг ўзи етарли эмас. Ишонч ҳам керак. Мадинанинг кўзларидан ёш оқди. У бир чиптани йиртди. Кейин иккинчисини ҳам. — Бугун кетмайман. Камолнинг кўзларида умид пайдо бўлди. Аммо Мадина дарҳол қўшимча қилди: — Бу сизга қайтдим, дегани эмас. Менга вақт керак. Агар мени чиндан яхши кўрсангиз, буни сўзларингиз билан эмас, ҳаракатларингиз билан кўрсатинг. — Хўп, Мадина. Мен сени кутаман. Қиз ортига бурилиб, вокзалдан чиқиб кетди. Камол эса ўша ерда қолди. Аммо Мадина ҳали билмасди: конвертдаги охирги хатда яна бир сир яширинган эди. У хатни очиб ўқиди: «Мадинам, сенинг олдингга қайтишдан олдин, бир инсонга берган ваъдамни бажаришим керак. Бу сирни сендан бошқа ҳеч ким билмайди…» Мадина ҳайратдан қотиб қолди. — Қандай сир?.. Шу пайт эшик қўнғироғи чалинди. У эшикни очди. Қаршисида нотаниш аёл турарди. Аёлнинг қўлида эски сурат бор эди. — Сиз Мадинамисиз? — деб сўради у. — Ҳа. Сиз кимсиз? Аёл суратни узатди. Унда Камол кичик бир бола билан турганди. Мадинанинг қўллари титрай бошлади. Аёл унга тикилиб, шундай деди: — Мен сизга Камол ҳақида ҳақиқатни айтиш учун келдим. У беш йил олдин сиздан фақат ўзини эмас, яна бир инсонни ҳам яширган…#абу_002🖤
2-ҚИСМ: КАМОЛНИНГ БЕШ ЙИЛЛИК СИРИ — Чунки мен қўрқоқ эдим, Мадина… Камолнинг бу гапидан кейин Мадина қотиб қолди. — Қўрқоқ? Сиз менга беш йил азоб бердингиз! Мен ҳар куни сизни кутдим. Сиз эса фақат қўрққан экансизми? Камол эски сумкасидан сарғайган конверт чиқарди. — Бу хатни сенга беш йил олдин беришим керак эди. Мадина конвертни очди. Ичида бир нечта хат бор эди. — Гапиринг! Нега мени ташлаб кетдингиз? Камол кўзларини юмди. — Мен бошқа шаҳарга кетганимдан уч ой ўтиб, отам вафот этди. Уни қутқариш учун қўлимдан келган ҳамма ишни қилдим. Аммо уддалай олмадим. Мадинанинг кўзларига ёш келди. — Жуда ачиндим… Лекин нега менга айтмадингиз? — Сенинг олдингда кучли кўринишни хоҳладим. Кейин эса ишхонада бахтсиз ҳодиса юз берди. Оғир жароҳат олдим. Бир неча ой касалхонада ётдим. Ишсиз қолдим, қарзларим кўпайди. — Камол, мен сиздан бойлик сўрамаганман! Нега менга ишонмадингиз? — Чунки ўзимни сенга муносиб эмас, деб ўйладим. Мадина алам билан жилмайди. — Сиз мени асраяпман, деб ўйлабсиз. Аслида эса менинг қалбимни синдирибсиз! Камол бошини эгди. — Мен хато қилдим. Буни ҳеч қандай баҳона билан оқлай олмайман. Мадина хатлардан бирини очди. Унда шундай ёзилганди: «Мадинам, бугун сенинг туғилган кунинг. Сенинг ёнингда эмаслигим учун ўзимдан нафратланяпман. Сенга совға олишни истардим. Аммо ҳозир ҳатто ўзимни таъминлашга ҳам қийналяпман. Бир кун албатта қайтаман. Фақат мендан умидингни узма…» Мадина хатни кўз ёшлари билан ўқиди. — Сиз бу хатларни ёзгансиз, мен эса ҳар куни телефонга қараб, битта хабарингизни кутганман… — Кечир мени, Мадина. — Мен сиздан бир нарса сўрайман. Агар мен бугун кетмаганимда, сиз ҳеч қачон қайтмасмидингиз? Камол жавоб бера олмади. Шу пайт вокзалдан эълон эшитилди: — Поезд жўнашга тайёрланмоқда! Йўловчилар вагонларга чиқишларини сўраймиз! Мадина чипталарини маҳкам ушлади. Унинг олдида икки йўл бор эди: янги ҳаёт бошлаш ёки беш йил давомида севган инсонга яна бир имконият бериш. Камол секин гапирди: — Мадина, мен сени тўхтатмайман. Агар кетсанг, сени айбламайман. Мен фақат ҳақиқатни билишингни истадим. Мадина унга қаради. — Сиз мени ҳали ҳам яхши кўрасизми? — Ҳа. Лекин энди тушундим: севишнинг ўзи етарли эмас. Ишонч ҳам керак. Мадинанинг кўзларидан ёш оқди. У бир чиптани йиртди. Кейин иккинчисини ҳам. — Бугун кетмайман. Камолнинг кўзларида умид пайдо бўлди. Аммо Мадина дарҳол қўшимча қилди: — Бу сизга қайтдим, дегани эмас. Менга вақт керак. Агар мени чиндан яхши кўрсангиз, буни сўзларингиз билан эмас, ҳаракатларингиз билан кўрсатинг. — Хўп, Мадина. Мен сени кутаман. Қиз ортига бурилиб, вокзалдан чиқиб кетди. Камол эса ўша ерда қолди. Аммо Мадина ҳали билмасди: конвертдаги охирги хатда яна бир сир яширинган эди. У хатни очиб ўқиди: «Мадинам, сенинг олдингга қайтишдан олдин, бир инсонга берган ваъдамни бажаришим керак. Бу сирни сендан бошқа ҳеч ким билмайди…» Мадина ҳайратдан қотиб қолди. — Қандай сир?.. Шу пайт эшик қўнғироғи чалинди. У эшикни очди. Қаршисида нотаниш аёл турарди. Аёлнинг қўлида эски сурат бор эди. — Сиз Мадинамисиз? — деб сўради у. — Ҳа. Сиз кимсиз? Аёл суратни узатди. Унда Камол кичик бир бола билан турганди. Мадинанинг қўллари титрай бошлади. Аёл унга тикилиб, шундай деди: — Мен сизга Камол ҳақида ҳақиқатни айтиш учун келдим. У беш йил олдин сиздан фақат ўзини эмас, яна бир инсонни ҳам яширган…#абу_002🖤


P
P

About

Legal