ពន្លឺនៃលង្វែក៖ មហាវីរភាព និងសមរភូមិសឹកព្រះបាទចន្ទរាជា ជំពូកទី ១៖ ភ្លើងសង្គ្រាមរំដោះជាតិ និងការបង្កើតដែនដីអព្ភូតហេតុ នាដើមសតវត្សរ៍ទី ១៦ ទឹកដីកម្ពុជាបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងបដិសន្ធិដ៏ខ្មៅងងឹតបំផុតមួយ ដោយសារភាពចលាចលផ្ទៃក្នុង និងការគំរាមកំហែងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរពីនគរសៀមអយុធ្យា។ ប៉ុន្តែក្នុងឆ្នាំ ១៥១៦ ពន្លឺនៃសង្ឃឹមថ្មីមួយបានរះឡើង នៅពេលដែលកុលបុត្រខ្មែរគ្រប់ទិសទីបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅខេត្តពោធិ៍សាត់ ដើម្បីអញ្ជើញព្រះអង្គចន្ទឱ្យឡើងគ្រងរាជ្យ ស្តារព្រះរាជវង្សឡើងវិញ ក្រោមព្រះនាមផ្លូវការថា «ព្រះបាទចន្ទរាជា» (ឬព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមខត្តិយាមហាច័ន្ទរាជា)។ ដោយមានព្រះទ័យកំហែក និងបុព្វហេតុជាតិជាធំ ព្រះអង្គចន្ទរាជាបានដឹកនាំកងទ័ពតស៊ូប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងការឈ្លានពាន និងរំដោះយកដែនដីខ្មែរមកវិញបន្តបន្ទាប់។ ដើម្បីពង្រឹងឯករាជ្យជាតិឱ្យបានរឹងមាំ និងកម្ទេចមហិច្ឆតារបស់សត្រូវ នៅចន្លោះឆ្នាំ ១៥២៧ ដល់ ១៥២៩ ព្រះអង្គបានសម្រេចព្រះទ័យជ្រើសរើសទីតាំងយុទ្ធសាស្ត្រដ៏អស្ចារ្យមួយ ដើម្បីសាងសង់រាជធានីថ្មី ដែលមានឈ្មោះថា «បន្ទាយលង្វែក»។ ជំពូកទី ២៖ មហានគរលង្វែក និងភាពរុងរឿងក្រោមព្រះបារមី ការសាងសង់រយៈពេល ៣ ឆ្នាំបានប្រែក្លាយតំបន់នោះឱ្យទៅជាមហានគរមាំមួន និងជាបេះដូងនៃជាតិខ្មែរ៖ កម្រសការពារធម្មជាតិដ៏អស្ចារ្យ៖ បន្ទាយត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយព្រៃឫស្សីកម្រាស់ក្រាស់ខ្មឹក (ជម្រៅពី ៨០ ទៅ ១៦០ ម៉ែត្រ) ដែលជាខែលការពារដ៏មាំ មិនថាទ័ពដំរី ឬកាំភ្លើងធំសត្រូវ ក៏ពិបាកនឹងបំបែកចូលឡើយ។ មជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិ៖ ដោយសារមានកំពង់ផែទឹកជម្រៅជ្រៅ ទីក្រុងលង្វែកបានប្រែជាមជ្ឈមណ្ឌលជំនួញដ៏រស់រវើក។ នាវាជំនួញមកពីប្រទេស ព័រទុយហ្គាល់ អេស្ប៉ាញ ចិន និងជប៉ុន បានចូលមកចតដោះដូរទំនិញយ៉ាងកុះករ។ បេះដូងនៃវប្បធម៌ និងអរិយធម៌ខ្មែរ៖ លង្វែកមិនត្រឹមតែជាបន្ទាយសឹកទេ ប៉ុន្តែជាឃ្លាំងប្រមូលផ្តុំប្រាជ្ញាញាណ អ្នកប្រាជ្ញ រាជបណ្ឌិត ក្បួនច្បាប់ គម្ពីរធម៌អាថ៌ និងជានិមិត្តរូបនៃព្រលឹងជាតិ ដោយមានការតម្កល់រូបបដិមាពិសិដ្ឋ ព្រះគោ ព្រះកែវ និងព្រះភគណេស។ ជំពូកទី ៣៖ សមរភូមិសឹកដ៏អស្ចារ្យទាំង ៦ លើក ដើម្បីឯករាជ្យជាតិ ដើម្បីបោះត្រាអំណាច និងការពារឯករាជ្យជាតិឱ្យបានដាច់ខាត ព្រះបាទចន្ទរាជាបានដឹកនាំសង្គ្រាមប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងសត្រូវឈ្លានពានយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ តាមរយៈសមរភូមិជាប្រវត្តិសាស្ត្រទាំង ៦ លើក៖ លើកទី ១ (ឆ្នាំ ១៥៣០) - សមរភូមិខេត្តសៀមរាប៖ សៀមបានបញ្ជូនមហាកងទ័ពចំនួន ៥០,០០០ នាក់ មកវាយប្រហារខ្មែរត្រង់តំបន់អង្គរ។ ដោយស្មារតីក្លាហាន និងយុទ្ធសាស្ត្រសឹកដ៏ប៉ិនប្រសប់ ព្រះបាទចន្ទរាជាបានដឹកនាំទ័ពខ្មែរវាយកម្ទេចទ័ពសៀមឱ្យបរាជ័យយ៉ាងអាម៉ាស និងរត់អន្តរាយត្រឡប់ទៅវិញ។ ដើម្បីកត់ត្រានូវជ័យជំនះដ៏ធំធេងនេះ ព្រះអង្គបានផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះតំបន់នោះថា «ខេត្តសៀមរាប» ដែលមានន័យថា សៀមរាបទាបដូចកន្ទេល។ លើកទី ២ (ឆ្នាំ ១៥៣១) - សង្គ្រាមរំដោះខេត្តបស្ចឹមបុរី៖ ព្រះបាទចន្ទរាជាមិនត្រឹមតែការពារទឹកដីទេ ព្រះអង្គបានលើកទ័ពវាយលុកចូលទៅក្នុងទឹកដីសៀម ដើម្បីរំដោះបងប្អូនប្រជាជនខ្មែរដែលត្រូវបានសៀមកៀរយកទៅនាពេលមុនៗ។ ក្នុងសមរភូមិនេះ ព្រះអង្គបានវាយដណ្តើមយក ខេត្តបស្ចឹមបុរី មកជារបស់ខ្មែរវិញបានយ៉ាងជោគជ័យ។ លើកទី ៣ (ឆ្នាំ ១៥៤០) - សមរភូមិខេត្តពោធិ៍សាត់ និងបាត់ដំបង (វីរភាពឧកញ៉ា ឃ្លាំងមឿង)៖ ព្រះចៅសៀមបានបញ្ជូនទ័ពយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់រហូតដល់ ១៤០,០០០ នាក់ ដឹកនាំដោយពញាអុង (បុត្រាធម៌ស្តេចសៀម ត្រូវជាបុត្របង្កើតរបស់ព្រះស្រីសុគន្ធបទ) មកវាយខ្មែរ។ ក្នុងគ្រាអាសន្ននោះ ឧកញ៉ា ឃ្លាំងមឿង បានធ្វើពលីកម្មបូជាជីវិតយ៉ាងក្លាហាន ដើម្បីកេណ្ឌទ័ពខ្មោចមកជួយបង្ក្រាបទ័ពសត្រូវ។ ជាលទ្ធផល ខ្មែរទទួលបានជ័យជំនះយ៉ាងធំធេង ហើយពញាអុងត្រូវស្លាប់ក្នុងសមរភូមិ។ លើកទី ៤ (ឆ្នាំ ១៥៥៧) - វាយដណ្តើមខេត្តចន្ទបុរី៖ ព្រះបាទចន្ទរាជាបានបន្តវារៈសឹក ដោយដឹកនាំកងទ័ពទៅវាយដណ្តើមយក ខេត្តចន្ទបុរី ពីការគ្រប់គ្រងរបស់សៀម យកមកបញ្ចូលក្នុងដែនអធិបតេយ្យភាពខ្មែរវិញយ៉ាងស្វាហាប់។ លើកទី ៥ (ឆ្នាំ ១៥៥៩) - សង្គ្រាមវាយលុកចូលស្រុកសៀម៖ ដោយទតឃើញប្រទេសសៀមមានការចលាចល និងជាប់ដៃធ្វើសង្គ្រាមជាមួយភូមា ព្រះបាទចន្ទរាជាបានឆ្លៀតឱកាសមាសនេះ ដឹកនាំកងទ័ពខ្មែរវាយលុកចូលយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងទឹកដីសៀម រហូតដល់ក្បែររាជធានីអយុធ្យា ដើម្បីរំដោះ និងកៀរយកប្រជាជនខ្មែរត្រឡប់មកមាតុភូមិវិញ។ លើកទី ៦ (ឆ្នាំ ១៥៦២) - សង្គ្រាមចុងក្រោយជាមួយសៀម៖ ដើម្បីពង្រឹងឥទ្ធិពល និងការពារព្រំដែនទឹកដីភាគខាងលិចឱ្យបានគង់វង្សមុនពេលព្រះអង្គសោយទិវង្គត ព្រះអង្គបានដឹកនាំកងទ័ពទៅវាយសៀមម្តងទៀត ដែលជាការបោះត្រានូវអំណាចយោធាខ្មែរយ៉ាងរឹងមាំបំផុតក្នុងតំបន់។ ជំពូកទី ៤៖ មរតក និងវីរភាពអមតៈ ក្នុងរជ្ជកាលសោយរាជ្យដ៏វែងឆ្ងាយរហូតដល់ ៥០ ឆ្នាំ (ឆ្នាំ ១៥១៦ ដល់ ១៥៦៦) ព្រះបាទចន្ទរាជាបានប្រែក្លាយកម្ពុជាឱ្យទៅជាអំណាចតំបន់ដ៏ខ្លាំងក្លាឡើងវិញ។ តាមរយៈសមរភូមិប្រយុទ្ធទាំង ៦ លើក ព្រះអង្គបានបន្សល់ទុកនូវប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ចែងចាំង និងបានស្តារកិត្តិយសជាតិខ្មែរឱ្យមានឯករាជ្យភាពពេញលេញ។ - @republic854