Болған оқиға… Бүгін, жиырма тоғызыншы қазан. Кешкі сағат алты шамасы еді. Мен жұмыс істейтін дүкенге жасы елуден асып, алпысқа таяған бір әйел кісі кірді. — Сәлеметсіз бе? — дедім мен. — Сәлеметсің бе, балам! Мына телефонға қап пен бетіне жапсыратын қорғаныш әйнек бар ма? — деді ол кісі. — Иә, бар, — дедім де, сұраған заттарын ауыстырып беруге кірістім. Жұмыс істеп жатып, сөзден сөз шығып кетті. — Телефоныңыз әбден ескіріпті ғой. Әйнегіне де біраз болған сияқты, ауыстырмағаныңызға, — дедім. — Иә, айтпа, балам. Ауыстырмағаныма бір жылдай болды, — деді ол кісі күрсініп. Содан кейін сөзін жалғап: — Өзім ұстамасам да, балаларым ұстасын деп, оларға iPhone 18 алып бердім. Енді соның несиесін төлей алмай жүрмін, — деді. — Олар қандай балалар, апай? — деп сұрадым. Сонда ол кісі көздеріне жас алып: — Екі ұлым бар. Өздері ұстамайды, екі келініме алып беру үшін менің атымнан несиеге екі iPhone 18 телефонын рәсімдетіп алды. Енді сол несиелерді мен төлеп жүрмін, — деді. — Жыламаңыз, апай, — деп жұбатуға тырыстым. — Кешір, балам, босап кеттім, — деді ол кісі көзінің жасын сүртіп. Содан кейін әңгімесін жалғастырды: — Енді тағы да несие рәсімдеп берші деп келіпті. Ал мен алдыңғы несиені төлей алмай жүрмін. Беруден бас тартқаным үшін ренжіп кетіп қалды. Содан бері үйіме бір жылдан астам уақыт келмей қойды, — деп тағы да жылады. Осы сөздерді естігенде менің де көңілім босап, ішім езіліп кетті. Тіпті денем мұздап кеткендей болды. Апайға бар жақсы сөзімді айтып, жұбатуға тырыстым. Көңілі сәл де болса көтерілсін деген ниетпен: — Апай, бұл сізге менен жеңілдік болсын, — деп қызметімді тегін көрсетіп, шығарып салдым. Ол кісі кеткен соң, ұзақ ойға баттым. Анасы қиналып жүргенде, балаларының өз қамын ғана ойлағаны ма? Бір телефонның қызығына бола ананың көңілін қалдырып, үйіне бармай қоюға бола ма? Ана деген — өмірге әкелген, түн ұйқысын төрт бөліп өсірген, барын баласының аузына тосқан жан емес пе?! - @zhandos_alimbetov