@manilacreepypasta: YUNG NASA DULO | PINOY CAMPUS HORROR STORY May estudyanteng nakasubsob sa dulo ng library. Pero sa CCTV, walang tao sa mesa niya. Student assistant ako noon. Kapag closing, kasama sa trabaho ko ang mag-ikot sa mga mesa, magbalik ng mga librong iniwan, at tingnan kung may estudyante pang hindi nakakaalis. Karaniwan, may natutulog. May naka-earphones na hindi naririnig ang announcement. May nagmamadaling tapusin ang assignment bago magsara. Kaya noong makita ko siya, hindi ako nagtaka. Nasa pinakadulong mesa siya, sa likod ng mga bookshelf. Nakasubsob ang mukha sa magkapatong na braso. Nakalugay ang buhok sa ibabaw ng mesa. Tatlong beses ko siyang dinaanan habang nagliligpit. Hindi man lang nagbago ang puwesto niya. Noong una, hinayaan ko muna. May ilang minuto pa naman bago tuluyang magsara. Pero nang maibalik ko na ang mga libro at mapatay ang mga computer, siya na lang ang natitira. “Miss, magsasara na po.” Walang sagot. Hindi niya inangat ang ulo. Hindi rin gumalaw ang mga kamay niya. Akala ko mahimbing lang ang tulog. Nag-alangan akong kalabitin siya. Hindi ko siya kilala, at ayokong magulat siya na may nakatayong tao sa tabi niya. Kaya bumalik muna ako sa counter para tawagin ang librarian. “Ma’am, may natutulog pa po sa likod.” Tumingin siya sa monitor ng CCTV. Kitang-kita roon ang mahabang mesa sa dulo. Pati ang upuang kinauupuan ng estudyante, nasa frame. Walang tao. “Baka umalis na,” sabi niya. Napalingon ako sa pagitan ng mga bookshelf. Mula sa counter, tanaw ko pa rin ang ulo ng estudyante. Nandoon pa rin ang buhok sa ibabaw ng mesa. Nakasubsob pa rin siya sa mga braso niya. Tiningnan ko ulit ang monitor. Bakanteng mesa. Bakanteng upuan. Bumalik ang tingin ko sa likod. Nandoon pa rin siya. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa librarian ang nakikita ko. Itinuro ko na lang ang mesa at hinintay kong tumingin siya sa direksiyong iyon. Sumama siya sa akin. Habang papalapit kami, natatakpan ng mga bookshelf ang mesa. Ilang hakbang lang ang hindi ko siya nakita. Pero pagliko namin sa huling estante— wala na siya. Walang bag sa upuan. Walang librong nakabukas. Wala ring estudyanteng naglalakad papunta sa exit. Tiningnan ko ang ilalim ng mesa. Wala. Pero basa ang ibabaw nito. Hindi bilog na marka ng baso. Hindi rin ilang patak lang. May hugis ng dalawang brasong magkapatong. At sa gitna, kung saan kanina nakasubsob ang mukha niya, may basang marka rin. Kumuha ako ng pamunas. Gusto ko na lang matapos ang pagliligpit at makalabas ng library. Hindi ko na tinanong kung nakita rin ba ng librarian ang buhok sa pagitan ng mga bookshelf. Pinunasan ko ang mesa hanggang matuyo. Habang pinapatay niya ang ilaw, inayos ko ang upuan. Doon ko napansing may mali. Nasa huling slide ang nangyari nang subukan kong itulak iyon pabalik sa ilalim ng mesa. YUNG NASA DULO — isang kathang-isip na Pinoy horror story ng ManilaCreepypasta tungkol sa library, isang student assistant, at estudyanteng hindi makita sa CCTV. Walang tinutukoy na totoong paaralan o aktuwal na insidente. Kung ikaw, lalapitan mo pa ba ang nasa dulo? #ManilaCreepypasta #PinoyHorror #CampusHorror #nakakatakot #HorrorStory

Manila Creepypasta

Open In TikTok:

Region: PH

Friday 30 October 2026 12:06:43 GMT