❤️ बिर प्रतापको कथा ❤️ दुई दाजुभाइको बिछोड, संघर्ष, त्याग र पुनर्मिलनको एउटा मार्मिक लोककथा धेरै वर्षअघिको कुरा हो। कुनै एउटा सुन्दर राज्यमा एक जना दयालु राजा र उनकी असाध्यै ममतामयी रानीको राज्य थियो। उनीहरूका दुई छोरा थिए। जेठो छोराको नाम वीर र कान्छोको नाम प्रताप थियो। वीर ८ वर्षका थिए भने प्रताप ६ वर्षका। राजा राज्यको काममा व्यस्त रहन्थे। दुई दाजुभाइ भने दिनभरि साथीहरूसँग खेल्न जान्थे। खेल्दै, रमाउँदै घर फर्कन्थे। घर फर्किनासाथ आमाले दुवैलाई काखमा राखेर माया गर्दै खाना खुवाउँथिन्। आमाको माया कस्तो थियो भने, एउटा छोरा अलिकति बिरामी भयो भने अर्को छोरालाई भन्दा बढी चिन्ता गर्थिन्। दुवै छोरा नै उनको संसार थिए। तर दुर्भाग्यवश रानी लामो समयदेखि रोगले ग्रस्त थिइन्। राजाले देशविदेशका वैद्य, चिकित्सक र औषधि उपचार गराए। तर उनको स्वास्थ्यमा सुधार आएन। एक दिन रानी दरबारको आँगनमा बसेर घाम तापिरहेकी थिइन्। नजिकै एउटा भाले भँगेरा र पोथी भँगेरा चारा खोजिरहेका थिए। उनीहरूले दरबारको छानामा गुँड बनाएर दुईवटा साना बचेरा हुर्काइरहेका थिए। त्यही बेला अचानक एउटा शिकारी बिरालो आयो। उसले पोथी भँगेरीलाई झम्टेर मार्‍यो र लिएर गयो। भाले भँगेरा एक्लै भयो। गुँडमा दुईवटा भोकाएका बचेराहरू आमाको प्रतीक्षामा चिरबिराइरहेका थिए। यो दृश्य देखेर रानीको मन रोयो। केही दिनपछि भाले भँगेराले अर्को पोथी भँगेरा लिएर आयो। तर त्यो नयाँ पोथीले भाले भँगेरा नभएको मौका छोपेर ती साना बचेरालाई ठुङ्दै गुँडबाट तल झारिदिई। दुवै बचेराको मृत्यु भयो। यो देखेपछि रानी आफूलाई सम्हाल्न सकिनन्। उनका आँखाबाट आँसु झर्न थाले। साँझ राजा दरबार फर्किएपछि रानीले रुँदै भनिन्, “महाराज, आज मैले एउटा यस्तो दृश्य देखेँ, जसले मेरो मुटु नै चुँडियो। भाले भँगेराकी पोथी मरेपछि उसले अर्को पोथी ल्यायो। तर त्यो नयाँ पोथीले पहिलेका दुईवटा बचेरालाई मारिदिई।” केहीबेर रोकिएर उनले भनिन्, “महाराज, भोलि मेरो पनि यही अवस्था भयो भने मेरा वीर र प्रतापको हालत के होला? तपाईंले अर्को विवाह गर्नुभयो भने ती बालकले आमाको माया पाउलान् कि नपाउलान्? कतै उनीहरूलाई पनि ती भँगेराका बचेरालाई जस्तै दुःख त हुने होइन?” रानीका कुरा सुनेर राजा पनि भावुक भए। राजाले उनको हात समाउँदै भने, “प्रिय, तिमी त्यस्तो कुरा नगर। तिम्रा छोराहरू मेरा पनि मुटुका टुक्रा हुन्। तिमीलाई केही भयो भने पनि म उनीहरूलाई आमाको कमी महसुस हुन दिनेछैनँ। म अर्को विवाह गर्दिनँ।” तर भाग्यले अर्कै लेखेको रहेछ। केही समयपछि रानीको निधन भयो। दरबार शोकमा डुब्यो। साना वीर र प्रतापले आमाको अनुहार हेर्दै धेरै दिनसम्म आँसु बगाइरहे। समय बित्दै गयो। दुई बालकलाई आमाको अभाव खड्किन थाल्यो। राजालाई पनि राज्य सञ्चालन र बालबालिकाको हेरचाह गर्न कठिन हुँदै गयो। अन्ततः दरबारका मन्त्री र सल्लाहकारहरूको आग्रहमा राजाले दोस्रो विवाह गरे। नयाँ रानी पनि सुरुमा वीर र प्रतापसँग मीठो बोल्थिन्। उनीहरूलाई माया गरेजस्तो गर्थिन्। केही समयपछि उनको पनि एउटा छोरा जन्मियो। अब उनको मनमा लोभ र स्वार्थ जाग्न थाल्यो। उनले सोचिन्, “यी दुई दाजुभाइ दरबारमा रहुन्जेल मेरो छोरा कहिल्यै राजा बन्न पाउने छैन। यदि वीर र प्रतापलाई बाटोबाट हटाउन सके मेरो छोराले यो राज्यको उत्तराधिकारी बन्न पाउनेछ।” त्यसपछि उनले बिस्तारै राजाको कान भर्न थालिन्। “महाराज, तपाईंका छोराहरूले मलाई कहिल्यै आमाको सम्मान गर्दैनन्। उनीहरू आफ्नै मनमानी गर्छन्। तपाईंले उनीहरूलाई धेरै माया गरेर बिगार्नुभयो।” राजाले सुरुमा विश्वास गरेनन्। तर रानीले दिनहुँ नयाँ-नयाँ कुरा लगाउन थालिन्। कहिले वीरले यस्तो गर्‍यो, कहिले प्रतापले उस्तो गर्‍यो भन्दै उनीहरूलाई राजाको नजरमा नराम्रो बनाउँदै गइन्। राजा पनि विस्तारै आफ्ना छोराहरूप्रति कठोर हुँदै गए। एक दिन राजा लामो समयका लागि शिकार खेल्न जाने भए। त्यही मौकाको फाइदा उठाउँदै कान्छी रानीले आफ्ना विश्वासपात्र नोकरहरूलाई बोलाइन्। उनले प्रशस्त धनसम्पत्ति दिएर भनिन्, “यी दुई बालकलाई निकै टाढाको बिन्द्रवन जंगलमा लगेर छोडिदिनू। कसैलाई पनि यो कुरा थाहा हुनु हुँदैन। यदि यो रहस्य बाहिर आयो भने तिमीहरूको पनि भलो हुने छैन।” नोकरहरूले डरले केही बोल्न सकेनन्। भोलिपल्ट बिहान वीर र प्रतापलाई घुमाउन लैजाने बहाना बनाएर उनीहरू जंगलतिर लगे। घना जंगलको बीचमा पुर्‍याएपछि दुवै बालकलाई एक्लै छोडेर फर्किए। जब दुवैले आफूहरू जंगलमा एक्लै भएको थाहा पाए, उनीहरू डरले काँप्न थाले। वीरले भाइको हात समाउँदै भन्यो, “प्रताप, नडरा। म छु नि तेरो साथमा। हामी घर फर्किने बाटो खोजौँला।” दुवै दाजुभाइ जंगलको बाटो लागे। दिन बित्दै गयो। भोक, तिर्खा र थकाइले प्रताप हिँड्न नसक्ने अवस्थामा पुग्यो। उसले भन्यो, “दाजु, म अब हिँड्न सक्दिनँ। मेरा खुट्टा दुखे।” वीरले भाइलाई माया गर्दै भन्यो, “भाइ, तँ यहीँ - @juntaramedia