මතක ඇති කාලෙක මට මගේ තත්තා එක්ක සතුටු මතක කතා නැති උනත් චූටිම කාලේ අපි සතුටින් හිටපු හැටි ගැන ලාවට එහෙන් මෙහෙන් තියන මතක එක්කයි මං තාමත් ජීවත් වෙන්නේ. යාලුවෝ එයාලගේ තාත්තලා එක්ක කරන කියන දේවල් සතුටින් කියනකොට ඒ ඔක්කෝම අහන් ගෙදර ඇවිත් ඔහේ පිච්චි පිච්චි ඉන්න ගමන් මං කල්පනා කරන්නේ එකම ගෙදර ඉදගෙනත් මූනක්වත් නොබලා කතා නොකර ඉන්න තරමට මං කරපු වැරැද්ද මොකක්ද කියලයි. කොල්ලෙක්ට වගේ කෙල්ලෙක්ට ආදරේ හංගලා දීලා වැඩක් නෑ කියන මතේ මං ඉන්නේ. ආදරේ හින්දා එක එක දේවල් ගෙනත් දුන්න පලියට එක එක ඒවට වියදම් කරපු පලියට වැඩක් තියේද මූනක් නොබලා වචනයක්වත් කතා නොකර ඉන්නකොට. දවසේ විස්තර අහන්න, ආදරෙන් එක වචනයක් කතා කරන්න, හොයලා බලන්න වගේ පුංචි දේවල් ටිකක් ඇති කෙල්ලෙක්ට මුලු සසරක්ම නිවෙන්න. මට තාම මතකයි තාත්තා මං එක්කලා කතා නොකර ඉන්න පටන් ගත්ත කාලේ අම්මා ගාවට ආච්චි ගාවට සැරෙන් සැරේ ගිහින් අනේ තාත්තට මාත් එක්ක කතා කරන්න කියන්නකෝ කියලා අඩපු ඇඩිලි. ඒ කාලේ ඒ චූටි හිතට ඒක දරා ගන්න බැරි උනත් අද වෙද්දි ටිකක් දුරට මට මාව තාත්තා ඉස්සරහදී පාලනය කර ගන්න පුලුවන්. මොනම හරි ප්‍රශ්නයක් වුන ගමන් අනේ තාත්තටවත් මේක කියන්න පුලුවන් උනා නම් කියලා හිතෙන මට හිතෙන්නේම මට ඕන කිසිම වෙලාවක තාත්තා මගේ ලඟ ඉදියේ නෑ කියන එකයි. ඉල්ලුවොත් පණ උනත් දෙයි හැබැයි හිතිලා දෙන්නෝන ආදරේ බලෙන් ඉල්ලන් වැඩක් තියෙද? කොච්චර කතා නොකරත් මං ඕනම තැනක කියනවා මං හරිම ආදරෙයි එයාට. හැබැයි ඔය මොකාට කිවුවත් හිත හයිය කරන් මූනක් බලන් නම් මට කියන්න බැරි වෙයි ඒ ගැන තාත්තට. ඒම කියන්න උනොත් මැරෙන්න අඬයි මේ මම. #Oshvi #Osh - @oshvi20