ڀڳتي ڏيکاءَ لاءِ نه، پر سچي ڀڳتي انسان جي من، دل ۽ روح مان ٿيڻ گهرجي. ڀڳتيءَ ۾ وڏا وڏا ڏيکاءَ، قيمتي ڪپڙا، وڏا مندر يا ماڻهن کي پاڻ نيڪ ڏيکارڻ ضروري ناهن. اصل ڀڳتي ته انسان جي اندر ۾ هوندي آهي. 1. ڀڳتي ڏيکاءَ لاءِ نه هجي جيڪڏهن ڪو ماڻهو ماڻهن کي ڏيکارڻ لاءِ مندر وڃي، مالا ڦيري، تلڪ لڳائي يا ڀڄن ڳائي، پر سندس دل ۾ ڪاوڙ، نفرت، لالچ ۽ ڪوڙ هجي، ته ان ڀڳتيءَ جو مقصد پورو نٿو ٿئي. سچي ڀڳتي اها آهي، جيڪا انسان کي اندر کان بدلائي ڇڏي. 2. دل ۾ پرڀوءَ لاءِ پريم هجي پرڀوءَ کي وڏي آواز سان سڏڻ ضروري ناهي. ڪڏهن خاموشيءَ ۾ نڪتل هڪ سچي دعا به دل جي گهراين مان هوندي آهي. جڏهن انسان اڪيلو هجي، تڏهن به پرڀوءَ کي ياد ڪري، اهو ئي سچي عقيدت جو نشان آهي. 3. زبان تي پرڀوءَ جو نالو، دل ۾ ڪنهن لاءِ نفرت نه هجي جيڪو رام جو نالو وٺي، پر ڪنهن غريب جو دل ڏکائي، ڪنهن سان ظلم ڪري يا ڪنهن کي گهٽ سمجهي، ان کي پنهنجي عملن تي به غور ڪرڻ گهرجي. پرڀوءَ جي ڀڳتي سان گڏ انسانيت جي خدمت به ضروري آهي. 4. سچي ڀڳتي جا پنج نشان سچ ڳالهائڻ. غريب ۽ مجبور جي مدد ڪرڻ. ڪنهن جو دل نه ڏکائڻ. وڏائي ۽ غرور کان بچڻ. هر حال ۾ پرڀوءَ جو شڪر ڪرڻ. 🤲📿 5. ڀڳتي جو اصل مطلب مندر وڃڻ سٺو آهي، مالا ڦيرائڻ به سٺو آهي، ڀڄن ڳائڻ به سٺو آهي، پر انهن سڀني سان گڏ دل جي صفائي ضروري آهي. جيڪڏهن انسان جي من ۾ پريم، رحم، سچائي ۽ عاجزي آهي، ته سندس زندگي به ڀڳتي بڻجي وڃي ٿي.📿🤲 - @missrani342