@shahjorisalo: سمجهاڻي: (سنهڻيءَ جي ٻڏي وڃڻ کان پوءِ) درياھ جي ڪنڌيءَ تي ڪانھن جي ٻوڙن کي ھٿ ۾ جھليو عاشق (ميھار) بيٺو دانھن ڪري ۽ درياھ کي مخاطب ٿي چوي تہ منھنجي سنهڻيءَ ڪي تو ٻوڙي ڇڏيو؟ ھوءَ منھنجي ٻانھن ٻيلي (ساٿي) ھئي. اي درياھ، مان تو مٿان سنهڻيءَ ڪي ٻوڙڻ جي اھا ڌانھن قيامت جي ڏينھن (الله تعاليٰ جي حضور ۾) ڪندس (تہ منھنجو انصاف ڪر!) عشق جو درد ۽ درياھ سان شڪايت: فراق جو الميو: جڏهن سنهڻي درياھ جي تيز لهرن ۾ ٻڏي فنا ٿي وڃي ٿي، ته پوءِ هن جي سچي عاشق (ميھار) جو دلگير ۽ بيقرار روپ سامهون اچي ٿو. ڪانھن جي ٻوڙن جو سهارو: عاشق درياھ جي ڪناري تي بيھي ڪانھن جي ٻوڙن کي هٿن ۾ جهلي پنهنجي بيوسي ۽ محبت جي سچائيءَ جو اظهار ڪري ٿو. فطرت سان شڪايت: هو درياھ کي مخاطب ٿيندي پنهنجي دل جو غبار ڪڍي ٿو ۽ پڇي ٿو ته ڇا تو واقعي منهنجي سهڻي کي ٻوڙي ڇڏيو آهي، جڏهن ته هوءَ منهنجي سهارو ۽ ساٿي هئي! قيامت جو انصاف: عاشق جو عشق ايترو ته گهرو ۽ سچو آهي جو هو درياھ جي ظلم خلاف اها دانھن دنيا جي عدالت ۾ نه، پر آخرڪار قيامت جي ڏينهن الله تعاليٰ جي حضور ۾ کڻي ويندو ته جيئن کيس سندس محبوب جو انصاف ملي سگهي عشق، قرباني ۽ ازلي سچائيءَ جو راز عشق جي بيوسي ۽ سچائي: جڏهن سهڻي درياھ جي لهرن ۾ ٻڏي ويندي آهي، ته عاشق (ميھار) جو ڪناري تي بيھي ڪانھن جي ٻوڙن کي هٿن ۾ جهلڻ هن جي بيوسيءَ سان گڏوگڏ سندس سچي ۽ اٽل محبت جو راز ظاهر ڪري ٿو. روحاني رشتو: سهڻي رڳو هڪ انسان نه پر ميھار جي ”ٻانھن ٻيلي“ (روحاني ساٿي) هئي، جنهن جو وڇوڙو عاشق جي وجود کي لوڏي ڇڏيندو آهي. الهامي انصاف جو تصور: دنيا جي عارضي عدالتن کان مايوس ٿي، عاشق جو اهو چوڻ ته ”مان اها ڌانھن قيامت جي ڏينھن الله تعاليٰ جي حضور ۾ ڪندس“، هن ازلي محبت جو سڀ کان وڏو راز آهي ته سچو عشق ڪڏهن به ضايع نٿو ٿئي، بلڪه ان جو حتمي انصاف صرف خالقِ حقيقي جي درٻار ۾ ٿيندو آهي. تحرير پسند اچي حوصلاافزائي لاء فالو ضرور ڪريو