1027နှင့်‌‌ မေ့မရသောနေ့စွဲများ တစ်ချိန်က လောက်ကိုင်ဆိုတာ မြန်မာပြည်ထဲမှာအစည်ကားဆုံး‌သောမြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ လူတွေ စည်ကားစွာ သွားလာနေထိုင်ကြတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့ပါ။ တချို့က သမာအာဇီဝမကျစီးပွားရှာကြတယ် တချို့က အပျော်အပါးနဲ့စီးပွားရှာကြတယ်။ တချို့က မိသားစုစားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်ကြတယ်။ မနက်ခင်းဆိုရင် ဆိုင်တွေဖွင့်ကြတယ်။ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ကားသံ၊ ဆိုင်ကယ်သံတွေနဲ့ စည်ကားနေခဲ့တယ်။ ဘယ်သူကမှ မနက်ဖြန်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ကြဘူး။ ၂၀၂၃ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၂၇ ရက်နေ့မှာ ၁၀၂၇ စစ်ဆင်ရေး စတင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်းတစ်ဝန်းမှာ တိုက်ပွဲတွေ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်က ပုံမှန်လည်ပတ်နေခဲ့တဲ့ ဘဝတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်က ဘယ်သူမှ စစ်ပွဲတစ်ခုကြောင့် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်စွန့်ခွာရမယ်လို့ မထင်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါဟာ နာကျင်စရာနေ့ရက်တွေရဲ့ အစပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ လောက်ကိုင်ရဲ့ ကောင်းကင်ယံအောက်မှာ ပေါက်ကွဲသံတွေ စတင်ကြားလာခဲ့တယ်။ လက်နက်ကြီးသံတွေ၊ သေနတ်သံတွေ၊ လေယာဉ်သံတွေကြားမှာ ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်လာခဲ့တယ်။ တချို့က ကလေးတွေကို ပွေ့ချီပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ကြတယ်။ တချို့က မိဘအိုကြီးတွေကို ကူညီခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြတယ်။ တချို့ကတော့ မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ထားခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ဖို့အတွက် လမ်းပေါ်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ အိမ်တစ်လုံးဆိုတာ လူတစ်ယောက်အတွက် နားခိုရာလုံခြုံရာမဟုတ်ပါဘူး။ အမှတ်တရတွေရှိတယ်။ ချစ်ခင်ရသူတွေရှိတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားတည်ဆောက်ထားတဲ့ဘဝ တွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့တွေမှာတော့ အဲဒီအရာအားလုံးကို နောက်မှာထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ကြရတယ်။ ဘယ်သူမှ အိမ်ပြန်မရောက်နိုင်တော့မှာကို မတွေးချင်ခဲ့ကြဘူး။ သူတို့လိုချင်ခဲ့တာ တစ်ခုတည်းပါပဲ။ အသက်ရှင်ဖို့နဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရောက်ရှိဖို့ပါ။ စစ်ပွဲဆိုတာ စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ခိုက်နေကြသူတွေအတွက်ပဲ နာကျင်စရာမဟုတ်ပါဘူး။ အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝတွေကိုလည်း ရိုက်ခတ်စေခဲ့တယ်။ လက်နက်ကြီးကျည်တွေ ကျရောက်ခဲ့တယ်။ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုတွေကြောင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ခဲ့ကြရတယ်။ ထွက်ပြေးနေတဲ့ လမ်းခရီးမှာတောင် အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရတယ်။ တချို့မိသားစုတွေဟာ ချစ်ရသူတွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရတယ်။ တချို့ကတော့ မိမိတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘဲ ယခုအချိန်ထိ ရှာဖွေနေခဲ့ကြရတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြန်မတွေ့နိုင်တော့တဲ့ မိသားစုတွေ၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ အသက်တွေ၊ ပျက်စီးသွားခဲ့တဲ့ အိမ်တွေနဲ့ ဘဝတွေ... ကွဲကွာသွားခဲ့တဲ့စုံတွဲတွေ မိသားစု တွေ အဲဒီဆုံးရှုံးမှုတွေကို ဓာတ်ပုံတစ်ပုံနဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဖော်ပြဖို့ မလွယ်ကူပါဘူး။ စစ်ပွဲတစ်ခုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မမြင်ရတဲ့ မျက်ရည်တွေ ဘယ်လောက်များခဲ့မလဲ။ စစ်ပွဲတွေ ပြင်းထန်လာတဲ့အခါ လူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးဟာလည်း အခက်အခဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးတွေ ပြတ်တောက်လာတယ်။ ကုန်ပစ္စည်းသယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ ခက်ခဲလာတယ်။ ဈေးဆိုင်တွေမှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရှားပါးလာတယ်။ စားသောက်ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ မြင့်တက်လာပြီး ဆန်ကြမ်းတစ်အိပ်ကိုယွမ်‌ 1400‌ လောက်ထိဝယ်ခဲ့ရတယ် မိသားစုတစ်စုရဲ့ နေ့စဉ်စားဝတ်နေရေးဟာ ပိုမိုခက်ခဲလာခဲ့တယ်။ တစ်ချို့မှာ ငွေရှိပေမဲ့ ဝယ်စရာပစ္စည်းမရှိတော့ဘူး။ တချို့မှာတော့ မိသားစုအတွက် စားစရာဝယ်ဖို့တောင် ငွေကြေးမလုံလောက်တော့ဘူး။ ကလေးတွေအတွက် နို့မှုန့်၊ ဆေးဝါးနဲ့ အခြေခံစားသောက်ကုန်တွေ ရရှိဖို့ဆိုတာတောင် စိုးရိမ်စရာဖြစ်လာခဲ့တယ်။ စစ်ပွဲတစ်ခုဟာ သေနတ်သံတွေနဲ့တင် လူတွေကို မထိခိုက်စေပါဘူး။ စားဝတ်နေရေး၊ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေးနဲ့ အနာဂတ်တွေကိုပါ ထိခိုက်စေခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်က ပြည်သူတွေအတွက် အခက်ခဲဆုံးအရာတွေထဲမှာ ဘေးလွတ်ရာကို ထွက်ခွာနိုင်ဖို့ဆိုတာလည်း ပါဝင်ခဲ့တယ်။လမ်းတွေ ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကြားရင် မိသားစုတွေနဲ့အတူ ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။ လမ်းပိတ်သွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကြားရင်တော့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြန်လည်ပျောက်ဆုံးသွားကြတယ်။ တချို့က ကားပေါ်မှာ စောင့်ခဲ့ကြရတယ်။ တချို့က လမ်းခရီးမှာ ပိတ်မိခဲ့ကြတယ်။ တချို့က တခြားထွက်ပေါက်လမ်းတွေကို ရှာဖွေခဲ့ကြတယ်။ ကလေးငယ်တွေ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်တွေ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ အတွက်တော့ ဒီခရီးဟာ ပိုပြီးခက်ခဲခဲ့မှာပါ။ အိမ်မှာကျန်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေထက် အသက်ရှင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးလာခဲ့တယ်။ လမ်းတစ်လမ်းဖွင့်လာဖို့ကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြတယ်။အဲဒီလမ်းဟာ သူတို့အတွက် လွတ်မြောက်ရာလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လို့ပါပဲ။ စစ်ပွဲတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ပျက်စီးသွားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို ပြန်ဆောက်လို့ရနိုင်ပါတယ်။ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကိုလည်း တစ်နေ့နေ့မှာ ပြန်လည်ရှာဖွေနိုင်ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အသက်တွေကိုတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ပါဘူး။အဲဒီကာလမှာ မိသားစုဝင်တွေ ပျောက်ဆုံးခဲ့ရသူတွေရှိတယ်။ ချစ်ခင်ရသူတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်ခဲ့ရသူတွေရှိတယ်။ စာရှည်လို့ရေးမရတော့လို့နောက်များမှ#ရှမ်းပြ - @gyi50664zqv