@shahjorisalo: سمجهاڻي: اي اﻣّڙ، منهنجي اندر ۾ هوت ٻروچ جي محبت جو تير لڳي چڪو آهي. تون هاڻي مون کي وڃڻ کان نه جهل نه پل، مان ڪيچ پهچڻ کان اڳ ئي واٽ تي سموري زمين کي پنهنجي رت سان رڱي گاڙهو ڪري ڇڏينديس. او اَمّڙ (مون کي لڳي ٿو) منهنجي مڙھ کي کائڻ لاءِ مٿان ڪنهن وقت ڪانون جا لامارا هوندا.» بيت جي تشريع: محبت جو سچو درد: سسئي پنهنجي امڙ کي چوي ٿي ته مون کي هوت (محبوب) جي محبت جو تير لڳي چڪو آهي، تنهنڪري مون کي هاڻي ڪوبه روڪي نه ۽ نه ئي صبر جي تلقين ڪري. منزل ڏانهن رواني(سفر جو جذبو): عاشق جو عشق ايترو ته سچو ۽ تيز آهي جو هو پنهنجي محبوب (ڪيچ) ڏانهن وڃڻ لاءِ بيتاب آهي. هو چوي ٿي ته آءٌ منزل تي پهچڻ کان اڳ ئي پنهنجي رت سان رستي جي زمين کي سرخ ڪري ڇڏيندس (يعني عشق جي راهه ۾ پنهنجي جان قربان ڪرڻ لاءِ تيار آهيان). موت ۽فنا جو تصور: آخري سٽ ۾ عاشق پنهنجي فنا ٿيڻ جو ذڪر ڪندي امڙ کي چوي ٿو ته مون کي خطرو آهي ته متان منهنجي لاش (مڙھ) تي ڪانگ اچي لامارا ڏين، پر منهنجي دل ۾ صرف پنهنجي پرينءَ جي ملڻ جي چاھت سمايل آهي.