René Cassius :
Менің папам мамама 24 жыл бірге өмір сүріп гулде, басқа бір подаркасында апермеген. Бірақ, өмір көңіліне қарап, үйдің тірлігіне постоянна көмектесіп, бала шағаныда сабағында басқасында маманы жүгіртпей өзі істит. Жұмыстан келседе “мен шаршап келдім, тамағың қайда”-демей, өзі тамағын істеп, үй жинасып кетет. Той жиында, қиналып қаласың деп, мамаға артық тірлік істеткізбей алып кетет. Ел жұрттың сөзіне ермей, всегда мамамды жақтап, туыс болама, басқа болама маманы ренжіткізіп қоймайт. Жұмысына тұрғызып, өзі апарып, өзі әкеліп жүрет. Қыдыратын жеріне, төркініне баратын болса бірге барып кеп, подаркасы ақшасын аямай, всегда кампейттей қып киіндіріп қоят. Біз туылғанда жаялықтарымызға диін өзі жуып, маманы жуындырып, үй бығып жатсада “істеме, жұмыстан кеп істимін, тамағығды жеп, баламен отыра тұр”-деп. Так что, да хоть әлемнің алтынын әперсін, оның саған деген қамқорлығымен жанашырлығына қарау керек. Жабайы ромашка жұлып бермеседе, тура солай сенімен өзін қалай ұстайтынына қарау керек
2026-11-03 15:53:38