MAHSUN KIRMIZIGÜL İKİ YIL ÖNCE KAYBETTİĞİ ANNESİNİN HAYAT ÖYKÜSÜNÜ HAYRANLARI İLE PAYLAŞTI... HARBİYE'DE BİR KONSER DEĞİL, BİR HAYAT HİKÂYESİ İZLEDİM! Harbiye, Harbiye olalı böyle bir geceye kaç kez tanıklık etmiştir, bilmiyorum. Ama ben 44 yıllık gazetecilik hayatımda, yüzlerce sanatçı ve binlerce konser izlememe rağmen böylesini ilk kez gördüm. Dün akşam Cemil Topuzlu Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'nda Mahsun Kırmızıgül'ü izledim. Ve açıkça söyleyeyim, şaşkınlık içinde kaldım! Mahsun'un sesini, sahne hâkimiyetini, sanatçılığını yıllardır bilirim. Ama dün akşam izlediğim Mahsun bambaşkaydı. Çünkü Mahsun Kırmızıgül dün akşam konser vermedi. Bir hayatı sahneye taşıdı! Biliyorsunuz, Mahsun yıllar önce müzikten uzaklaşıp sinemaya yöneldi. Yönetmen koltuğuna oturdu, birbirinden başarılı filmlere imza attı. Hikâyeler anlattı, insanları ağlattı, düşündürdü. Sonra yeniden müziğe, sahnelere döndü. Ama meğer sinemayı hiç bırakmamış! Dün akşam bunu anladım. Mahsun sahnede hem senaristti, hem yönetmendi, hem de kendi hayatının başrol oyuncusuydu. Annem annem şarkısından önce çocukluğundan başladı anlatmaya. Annesinin küçücük yaşta evlendirilmesini, annesinin ikinci evliliğini, kendi çocukluğunu, yaşadığı zorlukları, bugünlere nasıl geldiğini... Her hikâyenin ardından bir şarkı söyledi. Her şarkı bir başka hatıranın kapısını açtı. Bir baktım Mahsun ağlıyor. Bir baktım binlerce insan ağlıyor. Ve tam o sırada gökyüzü de ağlamaya başladı! Yağmur öyle bir yağdı ki... Ama kimse yerinden kalkmadı. Kimse o büyülü hikâyenin yarım kalmasını istemedi. Sahnede Mahsun ağladı, tribünlerde binlerce insan ağladı, gökyüzü ağladı! Sonra ne oldu biliyor musunuz? Mahsun bir espri yaptı. Bir anda kahkahalar yükseldi. Az önce gözyaşlarını silen insanlar gülmeye başladı. Mahsun güldü, seyirciler güldü. Sanki gökyüzü bile gülümsedi, yağmur durdu! İşte sanat budur! Bir insanın binlerce kişiyi aynı anda ağlatabilmesi, birkaç dakika sonra aynı insanları kahkahalara boğabilmesi kolay iş değildir. Üstelik bunu yaparken ne samimiyetini kaybetti ne de sahnedeki büyüyü bozdu. Bir gece önce de yağmura rağmen binlerce insanın izlediği Mahsun, dün akşam da seyircisini kendisine hayran bıraktı. Konser boyunca şunu düşündüm: Biz yıllardır sahnelerde şarkı söyleyen sanatçılar izliyoruz. Şarkı bitiyor, iki cümle konuşuluyor, ardından başka bir şarkı başlıyor. Mahsun ise bu alışılmış düzeni değiştirmiş. Şarkıların arasına hikâye koymamış, hikâyenin içine şarkıları yerleştirmiş! Bence dün akşamın en büyük farkı buydu. Sanki iki saatlik bir sinema filmi izliyorduk. Ama filmin oyuncusu karşımızdaydı. Senaryo gerçekti. Gözyaşları gerçekti. Kahkahalar gerçekti. Ve filmin müziklerini de başrol oyuncusu canlı söylüyordu! Mahsun, bundan sonraki konserlerini de bu anlayışla sürdüreceğini söyledi. Umarım öyle olur. Çünkü dün akşam Harbiye'de yalnızca başarılı bir konser değil, sahne sanatçılığına farklı bir bakış açısı izledim. Sevgili Mahsuncuğum... Seninle yıllara dayanan dostluğumuz var. Başarılarına çok kez tanıklık ettim. Ama dün akşam seni izlerken bir dostun olarak değil, Harbiye açık havada binlerce seyirciden biri olarak hayran kaldım. Seni yürekten kutluyorum. Sen dün akşam sadece şarkı söylemedin. Kendi hayatının filmini çektin, yönettin ve oynadın. Üstelik hepimizi de o filmin birer oyuncusu yaptın. Ve biliyor musun, o filmin en güzel sahnesi neydi? Yağmurun altında, gözyaşlarıyla kahkahaların birbirine karıştığı o unutulmaz anlar... Harbiye'den ayrılırken aklımdan tek bir cümle geçiyordu: BU GECE MAHSUN KIRMIZIGÜL'Ü DİNLEMEDİM. MAHSUN KIRMIZIGÜL'ÜN HAYATINI YAŞADIM! BURHAN AKDAĞ - @burhanakdagpress