တရားအားထုတ်နေသူတိုင်း မိမိကိုယ်ကို တစ်ခါလောက်တော့ ပြန်မေးကြည့်သင့်ပါတယ်— “ငါအခု လုပ်နေတာက သမထလား… ဝိပဿနာလား?” ဒီနှစ်ခုကို ကွဲကွဲပြားပြား မသိဘဲ တရားထိုင်နေမယ်ဆိုရင် အချိန်တွေတော့ ကုန်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဉာဏ်ကတော့ တိုးတက်ဖို့ ခက်နိုင်ပါတယ်။ တရားစထိုင်တဲ့အခါ ဝင်လေ၊ ထွက်လေကို သတိထားပြီး ရှုမှတ်တယ်။ ခဏကြာတော့ ကိုယ်မှာ နာကျင်မှု၊ ပူမှု၊ အေးမှု၊ တင်းမှု၊ ဖိအားတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတာတစ်ခု ရှိပါတယ်— ရှေ့စိတ်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့အရာကို နောက်စိတ်က သိမြင်နေသလား? ဝေဒနာဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝေဒနာဖြစ်နေတာကို သတိကပ်ပြီး မသိဘူး။ အတွေးဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွေးဖြစ်နေတာကို မသိဘူး။ စိတ်ဆိုးမှု ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဆိုးမှုဖြစ်နေတာကို မသိဘူး။ လိုချင်မှု ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ လိုချင်နေမှုကို မသိဘူး။ အဲဒီအစား— မြင်ချင်ရာမြင်၊ ထင်ချင်ရာထင်၊ စိတ်ကူးချင်ရာ စိတ်ကူးပြီး အာရုံနောက်ကို လိုက်သွားတတ်ကြပါတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် တရားထိုင်နေတယ်ဆိုပေမဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘာဝကို သိမြင်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။ 🌿 သမထဆိုတာ အာရုံတစ်ခုကို အခြေခံပြီး စိတ်မပျံ့လွင့်အောင် တည်ငြိမ်အောင် စုစည်းထားခြင်းပါ။ ဥပမာ— ဝင်လေ၊ ထွက်လေကို အာရုံပြုပြီး စိတ်ကို တစ်နေရာတည်းမှာ တည်ငြိမ်အောင် လေ့ကျင့်ခြင်း။ ဒီမှာ အဓိကက— စိတ်တည်ငြိမ်လာဖို့ပါ။ 🌿 ဝိပဿနာဆိုတာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အာရုံ၊ ဝေဒနာ၊ စိတ်၊ သဘောတရားတွေကို သတိနဲ့ သိမြင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဖြစ်ပေါ်ခြင်း၊ ပြောင်းလဲခြင်း၊ ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကို မြင်လာအောင် လေ့ကျင့်ခြင်းပါ။ နာလာရင်— “နာနေတယ်” ဆိုတာကို သိ။ အတွေးပေါ်လာရင်— “အတွေးပေါ်လာတယ်” ဆိုတာကို သိ။ စိတ်ဆိုးလာရင်— “ဒေါသဖြစ်နေတယ်” ဆိုတာကို သိ။ လိုချင်လာရင်— “တဏှာဖြစ်နေတယ်” ဆိုတာကို သိ။ ပြီးတော့— ပေါ်လာတယ်… ခဏတည်တယ်… ပျောက်သွားတယ်… ဆိုတဲ့ သဘောကို တဖြည်းဖြည်း ဉာဏ်နဲ့ မြင်လာအောင် လေ့ကျင့်တာပါ။ 🌿 အရေးကြီးဆုံးက “နောက်စိတ်က သိခြင်း” တရားအားထုတ်တဲ့အခါ ရှေ့စိတ်မှာ အာရုံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ နောက်စိတ်က အဲဒီဖြစ်ပေါ်လာမှုကို သတိနဲ့ သိမြင်နိုင်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ ဝေဒနာဖြစ်တယ်— “ဝေဒနာဖြစ်နေတယ်” လို့ သိ။ အတွေးဖြစ်တယ်— “အတွေးဖြစ်နေတယ်” လို့ သိ။ အသံကြားတယ်— “ကြားနေရတယ်” လို့ သိ။ စိတ်မကြိုက်ဘူး— “မကြိုက်စိတ်ဖြစ်နေတယ်” လို့ သိ။ ဒီလို ဖြစ်နေတဲ့အရာကို ဖြစ်နေတဲ့အတိုင်း သိမြင်ခြင်း က ဝိပဿနာလေ့ကျင့်မှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ မသိဘဲ အာရုံနောက်ကို လိုက်သွားရင် တရားထိုင်နေသော်လည်း သတိနဲ့ ဉာဏ်ဖွံ့ဖြိုးဖို့ အခွင့်အရေးကို လွတ်သွားနိုင်ပါတယ်။ 🌿 ကိုယ့်တရားကို ကိုယ်ပြန်စစ်ကြည့်ပါ တရားထိုင်ပြီးတိုင်း— “ငါဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိုင်နိုင်ခဲ့လဲ?” ဆိုတာထက် “ဖြစ်ပေါ်လာတာကို ငါသိခဲ့လား?” “ပျောက်သွားတာကို ငါသိခဲ့လား?” “မကြိုက်တာကို မတွန်းဖယ်ဘဲ သိနိုင်ခဲ့လား?” “ကြိုက်တာကို မဆုပ်ကိုင်ဘဲ သိနိုင်ခဲ့လား?” “အတွေးဖြစ်တာကို အတွေးထဲ မျောမသွားဘဲ သိနိုင်ခဲ့လား?” ဆိုတာကို ပြန်စစ်ကြည့်ပါ။ တရားအားထုတ်ခြင်းဟာ မျက်စိမှိတ်ပြီး အချိန်ကုန်အောင် ထိုင်နေရခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဖြစ်နေတဲ့အရာကို သတိနဲ့ သိမြင်ခြင်း၊ ဖြစ်ပြီးပျက်နေတဲ့ သဘောကို ဉာဏ်နဲ့ မြင်လာခြင်း၊ အဲဒီအမြင်ကြောင့် တဏှာ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာခြင်း ဟာ တရားအားထုတ်ခြင်းရဲ့ အနှစ်သာရပါ။ ဒါကြောင့်— “တရားထိုင်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ” ထက် “ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့အရာကို ငါတကယ် သိမြင်နေပြီလား” ဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးကြည့်ပါ။ သတိကပ်နိုင်လေလေ ဖြစ်ပျက်မှုကို မြင်နိုင်လေလေ၊ ဖြစ်ပျက်မှုကို မြင်နိုင်လေလေ အမှန်တရားကို နားလည်လာလေလေ၊ အမှန်တရားကို နားလည်လာလေလေ ကိလေသာကို မလိုက်စားနိုင်တော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း လွတ်မြောက်ရာဘက်ကို နီးကပ်လာလေလေပါပဲ။ 🙏 တရားအားထုတ်ခြင်းဆိုတာ အချိန်ကုန်အောင် ထိုင်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ဖြစ်ပေါ်နေသမျှကို သတိနဲ့ သိပြီး အမှန်ကို ဉာဏ်နဲ့ မြင်လာအောင် လေ့ကျင့်ခြင်းပါ။ "ဖတ်ရှုသူတိုင်း မိမိဘဝကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေ။" "🙏ကုသိုလ်တရားများ တိုးပွားကြပါစေ။ 🙏" #ပြန်လည်မျှဝေပါသည်။ #tiktokmyanmar #fypシ゚viral #ဓမ္မဒါန - @123ery34