انقلابې مړ شو ــ ‎يوه ورځ چي هغه ائينې ته وکتل نو ځان ورته بيخي زوړ سړے ښکاره شو ـ انقلاب ورته ټوقه ښکاره شوه ـ داسي ټوقه چې د هغه ځوانۍ زور يي مات کړے ؤ ـ په زړه کښې ئې ګڼ ارمانونه په سلګو شو ـ د واده ارمان د بچو ارمان ، د کور ارمان ، د کار ارمان خو هغه ته د هر څۀ کولو وخت تېر ښکاره شو ـ ‎خپلو ارمانونو له ئې ډيره تسلي ورکړه خو د هغوي مرګونې سلګۍ قلاري نه شوې ـ يو ساعت ئې د زړه په وران کنډر کښې لاس ورکولې او خاموش شوـ. ‎دغه خاموشی لکه د زهرو د هغه په رګ رګ کښې خوره شوه ، لږ ساعت پس په زمکه خور وور پروت ؤـ چاپيره شور ؤ يوه غوغا وه ـ د هر چا په خُلۀ يوه خبره وه ـ ‎ ‎«انقلابې مړ شو». ‎ ‎زه چي ورسېدم نو انقلابي ببر سر ، زيړه ګونه ، خاموش پروت ؤـ ما د هغه سر راپورته کړۀـ د هغه سترګو ته مي ډېر ډېر وکتل ـ يوه ساه مې تري ګڼ تپوسونه وکړل ـ خو د هغه سرې بخنې سترګې خاموش وې ـ د هغه اوچې اوچې تراړې تراړې شونډې غلي وې ـ هغه هېڅ نه وې ـ او د هغه هر څۀ هېر ؤ ـ وجود ئې پخ پخ ؤ ـ هر چا تپوس کوؤ چې انقلابي څنګ او په څه مړ شو؟ ‎ صاحب شاه صابر ــ واؤرې او ګُلونه : مخ: ۶۳ـ۶۴ ‎ د ځواني مرګ صاحب شاه صابر دغه افسانه چي لولې نو صابر به دي مخې مخې ته کيږی ـ او چي لږ ورته د خيال په ټال وځانګي نو داسي به محسوسه کړي لکه چي صابر درته په انتظار شوګير وهلو سترګو وګوري او وايي: زمونږ لوي لوي ارمانونه زمونږ سترګو کښې اوبه شې صابر په ګور يي نور ـ ارواه يي ښاده ــ اکمل محمد خان #akmalmkhan - @akmalmkhan