@mmesackofashion70700168:

mmesackofashion70700168
mmesackofashion70700168
Open In TikTok:
Region: ML
Thursday 05 November 2026 22:12:21 GMT
6685
540
4
45

Music

Download

Comments

tenisidibe0
Ténin sidibe1🇨🇮🇲🇱🇪🇸 :
2026-11-05 22:57:49
0
lahfatoumata10
lahfatoumata10 :
🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰
2026-11-06 08:03:50
0
lagareb3
lagareb3 :
❤️❤️❤️
2026-11-05 22:15:35
0
assetou.fofana03
Assetou Fofana :
🥰🥰🥰
2026-11-06 08:41:37
0
To see more videos from user @mmesackofashion70700168, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Bu hayatta bana iyi gelen tek şey sensin… Belki de bu yüzden seni benden bu kadar uzağa koymuşlar. Çünkü insanın en çok sevdiğini, en çok özlediğini sınamadan hayatın ne anlamı kalır ki? Biz sanki hasret çekmek için yaratılmış gibiyiz. Birbirimize kavuştuğumuzda bile ayrılığın gölgesi düşüyor üzerimize. Birlikte geçirdiğimiz küçücük anları bile günlerce, gecelerce özlüyoruz. Ama garip olan şu ki, biz bu duruma alıştık… Alıştık demek kolay ama aslında alışmadık. Sadece özlemeyi öğrendik. Yokluğunda seni düşünmeyi, sesini duymadan sesini içimizde taşımayı, sana dokunmadan varlığını kalbimizde hissetmeyi öğrendik. Sen uzaktasın diye sevgim eksilmiyor. Aksine, her geçen gün biraz daha büyüyor içimde. Bazen hayatın bütün yorgunluğu üzerime çöküyor, hiçbir şey yapmak istemiyorum, kimseyle konuşmak istemiyorum. Sonra aklıma sen geliyorsun… İçimde bir yer yeniden nefes alıyor. İşte o zaman anlıyorum; benim bu hayatta bana iyi gelen tek şey gerçekten sensin. Keşke seni bu kadar uzağa koymasalardı. Keşke aramızda yollar, zamanlar, suskunluklar, bekleyişler olmasaydı. Keşke özlemek yerine her sabah sana bakarak uyansaydım. Elini tutabilseydim, sesini yanımda duyabilseydim, yorulduğumda başımı omzuna koyabilseydim. Ama hayat bize kolay olanı değil, sabretmeyi öğreteni verdi. Yine de senden vazgeçmiyorum. Çünkü ben seni sadece yanımdayken sevmedim. Uzakken de sevdim, sustuğunda da sevdim, özlediğimde de sevdim. Hatta bazen sana ulaşamadığım, seni göremediğim, sadece hayalinle yetindiğim gecelerde bile sevgimden bir parça eksilmedi. Belki bizim hikâyemizin adı biraz hasret, biraz sabır, biraz da imkânsızlık… Ama benim için en güzel tarafı sensin. Çünkü bütün zorlukların içinde bile kalbimin dönüp dolaşıp geldiği yer yine sen oluyorsun. Biz hasret çekmeye alışkınız sevgilim… Ama ben bir gün bu hasretin biteceğine inanıyorum. Bir gün uzaklıkların yerini yakınlık, özlemlerin yerini sarılmalar, bekleyişlerin yerini birlikte geçirilen günler alacak. O gün geldiğinde, bugün çektiğimiz bütün hasretlere dönüp bakacağız ve diyeceğiz ki: “İyi ki vazgeçmemişiz.” Sen yeter ki kalbimdeki yerini koru… Ben bu sevdayı, mesafelerin değil, kalbimin ölçüsüyle yaşayacağım. Çünkü bazı insanlar uzaklara konulsa da insanın yüreğinden asla uzaklaşamaz. Sen de benim için öylesin. Uzakta olsan da kalbimin en yakın yerindesin. Ve bu hayatta bana iyi gelen tek şey, bütün hasretimin içinde bile seni sevebiliyor olmak…
Bu hayatta bana iyi gelen tek şey sensin… Belki de bu yüzden seni benden bu kadar uzağa koymuşlar. Çünkü insanın en çok sevdiğini, en çok özlediğini sınamadan hayatın ne anlamı kalır ki? Biz sanki hasret çekmek için yaratılmış gibiyiz. Birbirimize kavuştuğumuzda bile ayrılığın gölgesi düşüyor üzerimize. Birlikte geçirdiğimiz küçücük anları bile günlerce, gecelerce özlüyoruz. Ama garip olan şu ki, biz bu duruma alıştık… Alıştık demek kolay ama aslında alışmadık. Sadece özlemeyi öğrendik. Yokluğunda seni düşünmeyi, sesini duymadan sesini içimizde taşımayı, sana dokunmadan varlığını kalbimizde hissetmeyi öğrendik. Sen uzaktasın diye sevgim eksilmiyor. Aksine, her geçen gün biraz daha büyüyor içimde. Bazen hayatın bütün yorgunluğu üzerime çöküyor, hiçbir şey yapmak istemiyorum, kimseyle konuşmak istemiyorum. Sonra aklıma sen geliyorsun… İçimde bir yer yeniden nefes alıyor. İşte o zaman anlıyorum; benim bu hayatta bana iyi gelen tek şey gerçekten sensin. Keşke seni bu kadar uzağa koymasalardı. Keşke aramızda yollar, zamanlar, suskunluklar, bekleyişler olmasaydı. Keşke özlemek yerine her sabah sana bakarak uyansaydım. Elini tutabilseydim, sesini yanımda duyabilseydim, yorulduğumda başımı omzuna koyabilseydim. Ama hayat bize kolay olanı değil, sabretmeyi öğreteni verdi. Yine de senden vazgeçmiyorum. Çünkü ben seni sadece yanımdayken sevmedim. Uzakken de sevdim, sustuğunda da sevdim, özlediğimde de sevdim. Hatta bazen sana ulaşamadığım, seni göremediğim, sadece hayalinle yetindiğim gecelerde bile sevgimden bir parça eksilmedi. Belki bizim hikâyemizin adı biraz hasret, biraz sabır, biraz da imkânsızlık… Ama benim için en güzel tarafı sensin. Çünkü bütün zorlukların içinde bile kalbimin dönüp dolaşıp geldiği yer yine sen oluyorsun. Biz hasret çekmeye alışkınız sevgilim… Ama ben bir gün bu hasretin biteceğine inanıyorum. Bir gün uzaklıkların yerini yakınlık, özlemlerin yerini sarılmalar, bekleyişlerin yerini birlikte geçirilen günler alacak. O gün geldiğinde, bugün çektiğimiz bütün hasretlere dönüp bakacağız ve diyeceğiz ki: “İyi ki vazgeçmemişiz.” Sen yeter ki kalbimdeki yerini koru… Ben bu sevdayı, mesafelerin değil, kalbimin ölçüsüyle yaşayacağım. Çünkü bazı insanlar uzaklara konulsa da insanın yüreğinden asla uzaklaşamaz. Sen de benim için öylesin. Uzakta olsan da kalbimin en yakın yerindesin. Ve bu hayatta bana iyi gelen tek şey, bütün hasretimin içinde bile seni sevebiliyor olmak…

About