@hoanmyresortninhchu: Company Trip: Team Building, Gala kết hợp nghỉ dưỡng trọn vẹn cùng một điểm đến tại Hoàn Mỹ Resort Ninh Chử #hoanmyresortninhchu #hoanmyresort #teambuilding

Hoàn Mỹ Resort Ninh Chử
Hoàn Mỹ Resort Ninh Chử
Open In TikTok:
Region: VN
Tuesday 10 November 2026 04:02:35 GMT
1116
8
1
2

Music

Download

Comments

haitran28271
HaiTran28271 :
🥰🥰🥰
2026-11-12 02:34:00
0
To see more videos from user @hoanmyresortninhchu, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

ធ្វើការនៅផ្នែកសង្គ្រោះបន្ទាន់ (ICU) អស់រយៈពេល ១៥ ឆ្នាំ ខ្ញុំសូមប្រាប់អាថ៌កំបាំងមួយថា៖ នៅថ្ងៃដែលមនុស្សត្រូវលាចាកលោក ពួកគេដឹងខ្លួនថា ពេលវេលារបស់ពួកគេជិតអស់ហើយ។ ខ្ញុំបានធ្វើការថែទាំអ្នកជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ និងអ្នកជំងឺនៅដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃជីវិតអស់រយៈពេល ១៥ ឆ្នាំពេញ។ រៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំត្រូវប្រឈមមុខនឹងសំឡេងឧបករណ៍វេជ្ជសាស្ត្រ និងបានឃើញទិដ្ឋភាពជីវិតនិងសេចក្តីស្លាប់រាប់មិនអស់។ និយាយដោយស្មោះពីចិត្ត មុនពេលចាប់ផ្តើមធ្វើការងារនេះ ខ្ញុំក៏ដូចជាមនុស្សទូទៅដែរ ដែលតែងគិតថា... យើងនៅមានពេលវេលាច្រើនទៀត។ យើងរស់នៅមួយថ្ងៃៗ ដោយប្រឹងប្រែងរត់ប្រណាំងក្នុងជីវិត ៣០០% ដើម្បីស្វែងរកប្រាក់កាស កិត្តិយស កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងសេចក្តីសុខដែលគ្រាន់តែជារូបភាពបំភាន់។ យើងមិនដែលនឹកស្មានដល់ថា ថ្ងៃចុងក្រោយនៃជីវិតពិតប្រាកដនោះមានសភាពបែបណាឡើយ។ ប៉ុន្តែក្រោយពីបានធ្វើការងារនេះអស់រយៈពេល ១៥ ឆ្នាំ និងបានឃើញក្រសែភ្នែកគ្រប់បែបយ៉ាង ព្រមទាំងការតស៊ូរបស់មនុស្សនៅក្នុងវិនាទីចុងក្រោយនៃដង្ហើម ខ្ញុំទើបយល់ថា កន្លងមកខ្ញុំធ្លាប់បានវង្វេងផ្លូវក្នុងជីវិតឆ្ងាយប៉ុណ្ណា។ នៅពេលដែលសេចក្តីស្លាប់មកគោះទ្វារហៅយើង មនុស្សមិនមែនល្ងង់ខ្លៅ ឬមិនដឹងអ្វីនោះទេ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ពេលវេលារបស់ខ្លួនជិតដល់ទីបញ្ចប់ហើយ។ នៅក្នុងថ្ងៃធម្មតា យើងម្នាក់ៗរស់នៅយ៉ាងសកម្ម ប្រកួតប្រជែងដណ្តើមតំណែង ប្រឹងប្រែងដើម្បីភាពរីកចម្រើន ខឹងគ្នាដោយសាររឿងតូចតាច តានតឹងនឹងតួលេខនៃការលក់ ឈ្លោះប្រកែកជាមួយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់។ ទោះបីជាពិភពលោកហាក់ដូចជាកំពុងដួលរលំក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែមិនព្រមកាត់បន្ថយភាពលោភលន់ និងសេចក្តីប្រាថ្នាចង់បានរបស់ខ្លួនឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលថ្ងៃចុងក្រោយនៃជីវិតមកដល់ បរិយាកាសទាំងអស់ប្រែប្រួលភ្លាមៗ ដូចជាការប្រែក្រឡាប់បាតដៃ។ មនុស្សដែលធ្លាប់មានភាពក្រអឺតក្រទម និងប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង បែរជាស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ ពួកគេញ័ររន្ធត់ដោយសារការភ័យខ្លាច និងការសោកស្តាយ មិនមែនដោយសារភាពត្រជាក់នៃរាងកាយទេ ប៉ុន្តែជាការភ័យខ្លាចដែលកើតចេញពីជម្រៅនៃចិត្ត។ ខ្ញុំបានឃើញរឿងនេះផ្ទាល់នឹងភ្នែករាប់មិនអស់។ ទឹកភ្នែកដ៏ធំស្រក់ចេញពីកន្ទុយភ្នែករបស់អ្នកជំងឺ។ ក្រសែភ្នែកដែលធ្លាប់ពោរពេញដោយសេចក្តីប្រាថ្នា និងការរំពឹងទុក បែរជាសម្លឹងមើលមកយើងដោយគ្មានកម្លាំង។ ពួកគេលែងតស៊ូ លែងស្រែកយំ មានតែទឹកភ្នែកដែលហូរចុះមកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ មានពេលមួយ អ្នកជំងឺវ័យចំណាស់ម្នាក់ដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាល កូនចៅកំពុងឈរនៅចុងគ្រែ។ អ្នកជំងឺសម្លឹងមើលមុខមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនដោយមិនព្រិចភ្នែក។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែកនោះ មានទាំងការអាល័យ និងការទទួលស្គាល់ការពិតនៃជីវិត។ ទីបំផុត គាត់បានលែងដៃពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលខ្លួនធ្លាប់កាន់កាប់។ ទិដ្ឋភាពនោះ... ខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចបានឡើយ។ នៅពេលធ្វើការងារនេះអស់រយៈពេលយូរ ពួកយើងដែលជាអ្នកថែទាំអ្នកជំងឺ ស្ទើរតែមិនចាំបាច់មើលប្រវត្តិជំងឺក៏អាចសង្កេតឃើញពីស្ថានភាពរបស់អ្នកជំងឺបានដែរ។ អ្នកណាដែលនៅតែមានចិត្តខ្វល់ខ្វាយពីរឿងនេះរឿងនោះ បារម្ភពីទ្រព្យសម្បត្តិ ឬនៅតែប្រកាន់ខឹង និងសងសឹកអ្នកដទៃ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេតែងបង្ហាញពីភាពភ័យខ្លាច និងភាពមិនស្ងប់ក្នុងចិត្ត។ រាល់វិនាទីនៃដង្ហើមចុងក្រោយ គឺជាជីវិតមួយដែលធ្លាប់បានតស៊ូ និងប្រឹងប្រែង។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃកើតរហូតដល់វគ្គចុងក្រោយនៃជីវិត មនុស្សយើងមិនអាចយកអ្វីដែលខ្លួនមានទៅជាមួយបានឡើយ។ ទីបំផុត យើងគ្រប់គ្នាក៏ត្រូវទទួលយកសច្ចធម៌នៃជីវិតដែលមិនអាចគេចផុតបានដូចគ្នា។ នៅពេលក្រឡេកមកគិតពីថ្ងៃដែលយើងនៅមានកម្លាំងកាយ មានដង្ហើមដកដង្ហើម មិនទាន់មានជំងឺមកបៀតបៀន និងអាចរស់នៅដោយសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែបែរជាចំណាយពេលទៅអង្គុយព្រួយបារម្ភពីរឿងតូចតាច ឈឺចាប់នឹងការបាត់បង់បន្តិចបន្តួច ខឹងមនុស្សម្នាក់ ស្អប់មនុស្សម្នាក់ទៀត។ ពេលគិតឡើងវិញ វាហាក់ដូចជារឿងគួរឱ្យអស់សំណើចមែនទែន។ ដូច្នេះ ការដែលយើងនៅមានជីវិត និងអាចក្រោកពីដំណេកដកដង្ហើមបាននៅថ្ងៃនេះ គឺជាសំណាងដ៏មហាសាលមួយហើយ។ ភាពរឹងរូស ភាពលោភលន់ កំហឹង សេចក្តីវង្វេង និងការអន់ចិត្តទាំងអស់នោះ នៅពេលដាក់នៅចំពោះមុខសេចក្តីស្លាប់ វាគ្មានតម្លៃអ្វីសោះឡើយ។ ការចេះលែងប្រកាន់ ការចេះអភ័យទោស និងការរស់នៅដោយមានមេត្តាករុណាចំពោះគ្នា ប្រហែលជាមេរៀនដ៏មានតម្លៃបំផុតនៃការកើតមកជាមនុស្ស។ និយាយមកដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំចង់អញ្ជើញអ្នកទាំងអស់គ្នាសាកសួរខ្លួនឯងថា...
ធ្វើការនៅផ្នែកសង្គ្រោះបន្ទាន់ (ICU) អស់រយៈពេល ១៥ ឆ្នាំ ខ្ញុំសូមប្រាប់អាថ៌កំបាំងមួយថា៖ នៅថ្ងៃដែលមនុស្សត្រូវលាចាកលោក ពួកគេដឹងខ្លួនថា ពេលវេលារបស់ពួកគេជិតអស់ហើយ។ ខ្ញុំបានធ្វើការថែទាំអ្នកជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ និងអ្នកជំងឺនៅដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃជីវិតអស់រយៈពេល ១៥ ឆ្នាំពេញ។ រៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំត្រូវប្រឈមមុខនឹងសំឡេងឧបករណ៍វេជ្ជសាស្ត្រ និងបានឃើញទិដ្ឋភាពជីវិតនិងសេចក្តីស្លាប់រាប់មិនអស់។ និយាយដោយស្មោះពីចិត្ត មុនពេលចាប់ផ្តើមធ្វើការងារនេះ ខ្ញុំក៏ដូចជាមនុស្សទូទៅដែរ ដែលតែងគិតថា... យើងនៅមានពេលវេលាច្រើនទៀត។ យើងរស់នៅមួយថ្ងៃៗ ដោយប្រឹងប្រែងរត់ប្រណាំងក្នុងជីវិត ៣០០% ដើម្បីស្វែងរកប្រាក់កាស កិត្តិយស កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងសេចក្តីសុខដែលគ្រាន់តែជារូបភាពបំភាន់។ យើងមិនដែលនឹកស្មានដល់ថា ថ្ងៃចុងក្រោយនៃជីវិតពិតប្រាកដនោះមានសភាពបែបណាឡើយ។ ប៉ុន្តែក្រោយពីបានធ្វើការងារនេះអស់រយៈពេល ១៥ ឆ្នាំ និងបានឃើញក្រសែភ្នែកគ្រប់បែបយ៉ាង ព្រមទាំងការតស៊ូរបស់មនុស្សនៅក្នុងវិនាទីចុងក្រោយនៃដង្ហើម ខ្ញុំទើបយល់ថា កន្លងមកខ្ញុំធ្លាប់បានវង្វេងផ្លូវក្នុងជីវិតឆ្ងាយប៉ុណ្ណា។ នៅពេលដែលសេចក្តីស្លាប់មកគោះទ្វារហៅយើង មនុស្សមិនមែនល្ងង់ខ្លៅ ឬមិនដឹងអ្វីនោះទេ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ពេលវេលារបស់ខ្លួនជិតដល់ទីបញ្ចប់ហើយ។ នៅក្នុងថ្ងៃធម្មតា យើងម្នាក់ៗរស់នៅយ៉ាងសកម្ម ប្រកួតប្រជែងដណ្តើមតំណែង ប្រឹងប្រែងដើម្បីភាពរីកចម្រើន ខឹងគ្នាដោយសាររឿងតូចតាច តានតឹងនឹងតួលេខនៃការលក់ ឈ្លោះប្រកែកជាមួយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់។ ទោះបីជាពិភពលោកហាក់ដូចជាកំពុងដួលរលំក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែមិនព្រមកាត់បន្ថយភាពលោភលន់ និងសេចក្តីប្រាថ្នាចង់បានរបស់ខ្លួនឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលថ្ងៃចុងក្រោយនៃជីវិតមកដល់ បរិយាកាសទាំងអស់ប្រែប្រួលភ្លាមៗ ដូចជាការប្រែក្រឡាប់បាតដៃ។ មនុស្សដែលធ្លាប់មានភាពក្រអឺតក្រទម និងប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង បែរជាស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ ពួកគេញ័ររន្ធត់ដោយសារការភ័យខ្លាច និងការសោកស្តាយ មិនមែនដោយសារភាពត្រជាក់នៃរាងកាយទេ ប៉ុន្តែជាការភ័យខ្លាចដែលកើតចេញពីជម្រៅនៃចិត្ត។ ខ្ញុំបានឃើញរឿងនេះផ្ទាល់នឹងភ្នែករាប់មិនអស់។ ទឹកភ្នែកដ៏ធំស្រក់ចេញពីកន្ទុយភ្នែករបស់អ្នកជំងឺ។ ក្រសែភ្នែកដែលធ្លាប់ពោរពេញដោយសេចក្តីប្រាថ្នា និងការរំពឹងទុក បែរជាសម្លឹងមើលមកយើងដោយគ្មានកម្លាំង។ ពួកគេលែងតស៊ូ លែងស្រែកយំ មានតែទឹកភ្នែកដែលហូរចុះមកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ មានពេលមួយ អ្នកជំងឺវ័យចំណាស់ម្នាក់ដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាល កូនចៅកំពុងឈរនៅចុងគ្រែ។ អ្នកជំងឺសម្លឹងមើលមុខមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនដោយមិនព្រិចភ្នែក។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែកនោះ មានទាំងការអាល័យ និងការទទួលស្គាល់ការពិតនៃជីវិត។ ទីបំផុត គាត់បានលែងដៃពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលខ្លួនធ្លាប់កាន់កាប់។ ទិដ្ឋភាពនោះ... ខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចបានឡើយ។ នៅពេលធ្វើការងារនេះអស់រយៈពេលយូរ ពួកយើងដែលជាអ្នកថែទាំអ្នកជំងឺ ស្ទើរតែមិនចាំបាច់មើលប្រវត្តិជំងឺក៏អាចសង្កេតឃើញពីស្ថានភាពរបស់អ្នកជំងឺបានដែរ។ អ្នកណាដែលនៅតែមានចិត្តខ្វល់ខ្វាយពីរឿងនេះរឿងនោះ បារម្ភពីទ្រព្យសម្បត្តិ ឬនៅតែប្រកាន់ខឹង និងសងសឹកអ្នកដទៃ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេតែងបង្ហាញពីភាពភ័យខ្លាច និងភាពមិនស្ងប់ក្នុងចិត្ត។ រាល់វិនាទីនៃដង្ហើមចុងក្រោយ គឺជាជីវិតមួយដែលធ្លាប់បានតស៊ូ និងប្រឹងប្រែង។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃកើតរហូតដល់វគ្គចុងក្រោយនៃជីវិត មនុស្សយើងមិនអាចយកអ្វីដែលខ្លួនមានទៅជាមួយបានឡើយ។ ទីបំផុត យើងគ្រប់គ្នាក៏ត្រូវទទួលយកសច្ចធម៌នៃជីវិតដែលមិនអាចគេចផុតបានដូចគ្នា។ នៅពេលក្រឡេកមកគិតពីថ្ងៃដែលយើងនៅមានកម្លាំងកាយ មានដង្ហើមដកដង្ហើម មិនទាន់មានជំងឺមកបៀតបៀន និងអាចរស់នៅដោយសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែបែរជាចំណាយពេលទៅអង្គុយព្រួយបារម្ភពីរឿងតូចតាច ឈឺចាប់នឹងការបាត់បង់បន្តិចបន្តួច ខឹងមនុស្សម្នាក់ ស្អប់មនុស្សម្នាក់ទៀត។ ពេលគិតឡើងវិញ វាហាក់ដូចជារឿងគួរឱ្យអស់សំណើចមែនទែន។ ដូច្នេះ ការដែលយើងនៅមានជីវិត និងអាចក្រោកពីដំណេកដកដង្ហើមបាននៅថ្ងៃនេះ គឺជាសំណាងដ៏មហាសាលមួយហើយ។ ភាពរឹងរូស ភាពលោភលន់ កំហឹង សេចក្តីវង្វេង និងការអន់ចិត្តទាំងអស់នោះ នៅពេលដាក់នៅចំពោះមុខសេចក្តីស្លាប់ វាគ្មានតម្លៃអ្វីសោះឡើយ។ ការចេះលែងប្រកាន់ ការចេះអភ័យទោស និងការរស់នៅដោយមានមេត្តាករុណាចំពោះគ្នា ប្រហែលជាមេរៀនដ៏មានតម្លៃបំផុតនៃការកើតមកជាមនុស្ស។ និយាយមកដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំចង់អញ្ជើញអ្នកទាំងអស់គ្នាសាកសួរខ្លួនឯងថា... "នៅថ្ងៃនេះ ដែលអ្នកនៅអាចក្រោកពីដំណេកដោយមានកម្លាំងដើរទៅធ្វើអ្វីដែលអ្នកស្រឡាញ់ នៅអាចឱបមនុស្សដែលអ្នកបារម្ភ និងស្រឡាញ់ តើអ្នកនៅតែអនុញ្ញាតឱ្យភាពលោភលន់ កំហឹង និងសេចក្តីវង្វេង មកលួចយកពេលវេលាដ៏មានតម្លៃនៃជីវិតរបស់អ្នកទៀតឬ?" ប្រភព: តិកតក់ #kimkanikar

About