ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တုန်းက အချစ်ဆိုတာ ရင်ခုန်ခြင်းလေးတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူကို မြင်ရရုံနဲ့ ပြုံးမိတယ်။ သူ့ဆီက စကားလေးတစ်ခွန်း ကြားရရင်တောင် တစ်နေ့လုံး ပျော်နေမိတယ်။ သူနဲ့တွေ့ရမယ့်နေ့ဆို အချိန်တွေ မြန်မြန်ကုန်သွားပါစေလို့ ဆုတောင်းမိခဲ့ဖူးတာပေါ့။ အဲဒီအရွယ်တုန်းကတော့ အချစ်ဆိုတာ ရင်ခုန်ရတာ၊ သတိရတာ၊ အတူရှိချင်တာလောက်ပဲ သိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေကြာလာတော့ အချစ်ဆိုတာ ရင်ခုန်ခြင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်သောသူရဲ့ အပြုံးလေးကို မြင်ရရုံနဲ့ စိတ်ချမ်းသာသွားတာ၊ သူဘေးနားမှာရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အသိလေးနဲ့တင် စိတ်အေးချမ်းသွားတာ၊ သူပင်ပန်းနေတဲ့နေ့တွေမှာ စကားအများကြီးမပြောဘဲ အနားမှာ တိတ်တိတ်လေး ရှိပေးချင်တာမျိုးလည်း အချစ်ပဲ မဟုတ်လား။ တစ်ခါတလေ ကိုယ်တိုင်လည်း ပင်ပန်းနေတတ်တယ်။ အားငယ်နေတတ်တယ်။ အဲဒီလိုနေ့တွေမှာ ကိုယ့်ခံစားချက်ကို အများကြီးရှင်းပြစရာမလိုဘဲ နားလည်ပေးနိုင်တဲ့သူတစ်ယောက် အနားမှာရှိနေစေချင်မိတယ်။ သူ့အနားမှာရှိနေရုံနဲ့ ဘာအခက်အခဲပဲကြုံကြုံ ဘဝကြီးတစ်ခုလုံး လုံခြုံသွားသလို ခံစားရတာမျိုးပေါ့။ တကယ်တော့ အချစ်ဆိုတာ ပျော်ရွှင်စရာနေ့ရက်တွေနဲ့ပဲ ဖွဲ့စည်းထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နားလည်မှုလွဲခဲ့တာတွေ၊ စိတ်ကောက်ခဲ့ကြတာတွေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နာကျင်စေမိတာတွေလည်း ရှိမှာပေါ့။ အဲဒီလိုနေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းရင်း ကိုယ့်အမှားကို ဝန်ခံတတ်ဖို့နဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးတတ်ဖို့ သင်ယူလာခဲ့ရတယ်။ အရွယ်ရောက်လာတော့ အချစ်ဦးလား၊ နောက်ဆုံးအချစ်လားဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေထက် ကိုယ့်နှလုံးသားထဲမှာ တကယ်ရှိခဲ့တဲ့ မေတ္တာနဲ့ သံယောဇဉ်တွေကို ပိုတန်ဖိုးထားမိလာတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိတယ်ဆိုတာ သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရမှ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်ချင်တယ်။ သူ့ကိုအကောင်းဆုံးတွေနဲ့ဘဲဖြတ်သန်းစေချင်မိတယိ။ သူလိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ အနားမှာရှိပေးချင်တယ်။ ဘာမှဖုံးကွယ်စရာမလိုဘဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဖွင့်နိုင်တဲ့ ဆက်ဆံရေးလေးတစ်ခုကိုလည်း တန်ဖိုးထားမိလာတယ်။ တစ်ခါတလေ အတိတ်ကနေ့ရက်လေးတွေကို ပြန်တွေးမိပါတယ်။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်က ကိုယ်နဲ့ အခုအရွယ်ရောက်လာတဲ့ကိုယ်ဟာ အချစ်ကို မြင်တဲ့အမြင်တွေ မတူတော့ဘူး။ အရင်က ရင်ခုန်ရရုံနဲ့ ပျော်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ နားလည်ပေးမှုနဲ့ စိတ်လုံခြုံမှုကို ပိုတန်ဖိုးထားတတ်လာပြီ။ ဒါပေမဲ့ မပြောင်းလဲသေးတဲ့ ခံစားချက်လေးတစ်ခုတော့ ရှိနေဆဲပါပဲ။ အဲဒါက ကိုယ်တကယ်ချစ်မိခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်အကြောင်း တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ တိတ်တိတ်လေး နွေးထွေးသွားတတ်တဲ့ ခံစားချက်လေးပါဘဲ..... တချို့အချစ်တွေက အသံမကျယ်ဘူး။ “ချစ်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ အမြဲပြောနေဖို့လည်း မလိုဘူး။ ပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးသလို နာကျင်ခဲ့ဖူးတာတွေလည်း ရှိခဲ့တာပေါ့။ အချိန်တွေကြာလာတော့ ရင်ခုန်သံတွေက အရင်လို မမြန်တော့ပေမဲ့… ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်က စခဲ့တဲ့ ရင်ခုန်မှုလေးတစ်ခုဟာ အခုချိန်ထိ နှလုံးသားရဲ့တစ်နေရာမှာ နူးနူးညံ့ညံ့လေး ရှိနေပြီးရှင်သန်နေဆဲပါပဲ... 🤍🤍🤍🤍 by nway - @crystalnwaynway