@user3288590783654: 👻

💧🫶🏻💖
💧🫶🏻💖
Open In TikTok:
Region: US
Wednesday 11 November 2026 01:59:17 GMT
2
0
0
0

Music

Download

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @user3288590783654, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Դպրոցում հաճախ ենք ասում՝ «Սա ձեր երկրորդ տունն է», իսկ երբ դժգոհում ենք երեխայից, հիշեցնում ենք՝ «Երեխան տան հայելին է»։ Բայց մի պահ մտածե՞լ ենք, որ այս երկու մտքերը վերաբերում են նաև մեզ։ Եթե դպրոցը երեխայի երկրորդ տունն է, ապա այդ միջավայրում մենք՝ ուսուցիչներս, նույնպես պատասխանատվություն ենք կրում այն ամենի համար, ինչ երեխան սովորում և յուրացնում է։ Մեր առաջնային պարտականությունը երեխային որակյալ գիտելիք տալն է՝ սովորեցնել մտածել, վերլուծել, հասկանալ, հարցեր տալ և ինքնուրույն առաջ շարժվել։ Բայց գիտելիք փոխանցելը դեռ ամենը չէ։ Կա ևս մեկ կարևոր պատասխանատվություն, որի մասին երբեմն մոռանում ենք… Ուսուցչի պատասխանատվությունը չի ավարտվում միայն երեխային գիտելիք տալով։ Կարևոր է նաև՝ ինչ է զգում երեխան քո դասարանում, ինչպես է ընկալում իրեն և ինչ է սովորում քո վերաբերմունքից։ Երբ երեխան մտնում է դասարան, նրան պետք է, որ իրեն հասկանան, լսեն ու հավատան իր հնարավորություններին։ 🔴 Մի՛ մտեք դասարան միայն դասը պատմելու համար։ Մտե՛ք՝ հասկանալու, թե ով է նստած ձեր դիմաց։ Ով է արագ ընկալում, ով է դժվարանում, ով է լուռ մնում, բայց գուցե այնքան ասելիք ունի։ 🔴 Մի՛ պիտակավորեք երեխային՝ թույլ կամ ուժեղ։ Մի՛ չափեք բոլորին նույն չափանիշով։ Յուրաքանչյուր երեխա ունի իր հնարավորություններն ու իր տեմպը։ 🔴Մի՛ անտեսեք նրան, ով այսօր չկարողացավ պատասխանել։  🔴 Մի՛ կոտրեք նրա ինքնավստահությունը մեկ սխալ պատասխանի համար։ Հիշե՛ք՝ երբեմն ձեր մեկ խրախուսող խոսքը կարող է երեխայի մեջ հավատ արթնացնել իր իսկ ուժերի նկատմամբ։ Դասարան մտնելիս ունեցե՛ք նպատակ, իսկ դուրս գալիս՝ արդյունք։ Որովհետև կրթությունը նաև մարդու ձևավորման մեծ պատասխանատվություն է։ Եկե՛ք երեխաներից պահանջելուց առաջ մի պահ պահանջենք ինքներս մեզնից։
Դպրոցում հաճախ ենք ասում՝ «Սա ձեր երկրորդ տունն է», իսկ երբ դժգոհում ենք երեխայից, հիշեցնում ենք՝ «Երեխան տան հայելին է»։ Բայց մի պահ մտածե՞լ ենք, որ այս երկու մտքերը վերաբերում են նաև մեզ։ Եթե դպրոցը երեխայի երկրորդ տունն է, ապա այդ միջավայրում մենք՝ ուսուցիչներս, նույնպես պատասխանատվություն ենք կրում այն ամենի համար, ինչ երեխան սովորում և յուրացնում է։ Մեր առաջնային պարտականությունը երեխային որակյալ գիտելիք տալն է՝ սովորեցնել մտածել, վերլուծել, հասկանալ, հարցեր տալ և ինքնուրույն առաջ շարժվել։ Բայց գիտելիք փոխանցելը դեռ ամենը չէ։ Կա ևս մեկ կարևոր պատասխանատվություն, որի մասին երբեմն մոռանում ենք… Ուսուցչի պատասխանատվությունը չի ավարտվում միայն երեխային գիտելիք տալով։ Կարևոր է նաև՝ ինչ է զգում երեխան քո դասարանում, ինչպես է ընկալում իրեն և ինչ է սովորում քո վերաբերմունքից։ Երբ երեխան մտնում է դասարան, նրան պետք է, որ իրեն հասկանան, լսեն ու հավատան իր հնարավորություններին։ 🔴 Մի՛ մտեք դասարան միայն դասը պատմելու համար։ Մտե՛ք՝ հասկանալու, թե ով է նստած ձեր դիմաց։ Ով է արագ ընկալում, ով է դժվարանում, ով է լուռ մնում, բայց գուցե այնքան ասելիք ունի։ 🔴 Մի՛ պիտակավորեք երեխային՝ թույլ կամ ուժեղ։ Մի՛ չափեք բոլորին նույն չափանիշով։ Յուրաքանչյուր երեխա ունի իր հնարավորություններն ու իր տեմպը։ 🔴Մի՛ անտեսեք նրան, ով այսօր չկարողացավ պատասխանել։ 🔴 Մի՛ կոտրեք նրա ինքնավստահությունը մեկ սխալ պատասխանի համար։ Հիշե՛ք՝ երբեմն ձեր մեկ խրախուսող խոսքը կարող է երեխայի մեջ հավատ արթնացնել իր իսկ ուժերի նկատմամբ։ Դասարան մտնելիս ունեցե՛ք նպատակ, իսկ դուրս գալիս՝ արդյունք։ Որովհետև կրթությունը նաև մարդու ձևավորման մեծ պատասխանատվություն է։ Եկե՛ք երեխաներից պահանջելուց առաջ մի պահ պահանջենք ինքներս մեզնից։

About