هي تڏهن جي ڳالهه آ، جڏهن تنهنجي ۽ منهنجي محبت جي مس مس شروعات ٿي هئي... نومبر جي مهيني جي شروعات هئي. رات جي پوئين پهر ۾ ڪافي ٿڌ پوندي هئي، ۽ ماڪ به ايتري پوندي هئي، جو لڳندو هو ڄڻ سڄي واٽ تي ڪنهن چانديءَ جا ذرا وڇائي ڇڏيا هجن. مان تنهنجي ڏانهن ايندو هئس ته رستي ۾ ڪڏهن ڪڏهن پائنچا به آلا ٿي پوندا هئا، پيرن ۾ پاتل سينڊل گپ ۾ ڀرجي ويندا هئا، ڪپڙن تي مٽي لڳي ويندي هئي، پر انهن سڀني ڳالهين جي مون کي ڪا پرواهه نه هوندي هئي... ڇو ته مون کي خبر هئي ته ان ڊگهي، اونداهي ۽ ٿڌي واٽ جي پڇاڙيءَ ۾ تون منهنجي انتظار ۾ آهين. ڪڏهن رستي ۾ ٿڌ ايتري وڌي ويندي هئي، جو هٿ کيسي مان ڪڍڻ به ڏکيو لڳندو هو، پر دل اندر تنهنجي ملڻ جي گرمي اهڙي هوندي هئي، جو اها ٿڌ به محسوس نه ٿيندي هئي. واٽ ۾ وڻن تان ماڪ جا قطرا ڪري منهنجي چهري تي پوندا هئا، ۽ مان دل ئي دل ۾ سوچيندو هئس... ”شايد هي به تنهنجي محبت جا پيغام آهن، جيڪي مون کان اڳ مون تائين پهچي رهيا آهن.“ تنهنجي گهر جي ويجهو پهچندو هئس ته قدم پاڻمرادو آهستا ٿي ويندا هئا. دل چاهيندي هئي ته سفر ٿورو وڌيڪ ڊگهو هجي، ڇو ته تنهنجي در تائين پهچڻ کان اڳ وارو اهو انتظار به پنهنجي اندر هڪ الڳ خوشي رکندو هو. پوءِ جڏهن پري کان تنهنجي گهر جي ڪنهن دريءَ مان هلڪي روشني نظر ايندي هئي، ته دل اوچتو تيز ڌڙڪڻ لڳندي هئي... ۽ مان سوچيندو هئس: ”اڄ وري هن کي ڏسندس... اڄ وري هن جي آواز ۾ پنهنجو نالو ٻڌندس...“ شايد محبت جي شروعات به اهڙي ئي هوندي آهي؛ انسان کي خبر ئي نه پوندي آهي ته ڪڏهن ڪنهن جي انتظار ۾ راتيون ننڍيون ۽ رستا ڊگها ٿيڻ لڳا. مون کي رڳو ايترو ياد آهي ته انهن سرد راتين ۾ منهنجا پير گپ سان ڀرجي ويندا هئا، سينڊل آلا ٿي ويندا هئا، ڪپڙا مٽيءَ سان ميرا ٿي ويندا هئا... پر دل؟ دل هر رات تنهنجي محبت ۾ وڌيڪ صاف ٿيندي ويندي هئي...... #foryou #foryoupage #standwithkashmir - @sindhipoetry416